ทำไมเขาทำได้แต่ผมทำไม่ได้

ผมกับแฟนมีลูกด้วยกัน 1 คน เราไม่ได้จดทะเบียนสมรสกันถูกต้องตามกฎหมายและไม่ได้จดทะเบียนรับรองบุตร ซึ่งตามกฎหมายผมก็ไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวของลูกเลย เราเคยคบกันในช่วงสมัยเรียนมัธยมปลาย 2-3 ปี แล้วก็เลิกกันไป และกลับมาคบกันใหม่ได้ 6 ปี และมีลูกด้วยกัน 1 คน อายุ 3 ขวบ เรื่องมีอยู่ว่า แฟนผมเค้าทำงานกลางคืน(เด็กดริ้ง)ช่วงแรกๆก็ไม่มีปัญหาอะไรพอเค้าทำไปได้สักระยะก็เริ่มมีปัญหาเรื่องเวลากลับบ้าน เริ่มช้าขึ้นเรื่อยๆจนทุกวันนี้แทบจะไม่กลับบ้านเลย เข้าใจว่าเค้ามีโอกาสได้พบเจอผู้คนมากมายด้วยความหึงหวงและปัญหาอะไรหลายๆอย่างเลยทำให้เรามีปากเสียงกันบ่อยจนทุกวันนี้เราคุยกันไม่ได้เลยต้องเลี่ยงโดยการใช้โซเชียลคุยกันแทนเพื่อไม่ให้ได้ยินเสียง พอเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมาผมกับแฟนก็ได้เปิดอกคุยกันกับปัญหาที่เกิดและได้รู้ว่าเค้ากำลังคุยกับใครบ้างคนอยู่ หลังจากนั้นผมก็เริ่มทำใจและเปิดใจคุยกับคนอื่นๆ จนผมกับแฟนทะเลาะกันล่าสุดเมื่อเดือนที่ผ่านมานี่เอง และเค้าเป็นคนพูดเองว่าก็รู้ว่าผมมีคนคุยด้วยถ้าวันไหนต้องการมีเวลาส่วนตัวก็ให้บอก เค้าจะเป็นคนดูลูกเองไม่อยากให้ผมพาลูกไปเจอคนอื่น(ที่เค้าบอกแบบนี้เพราะว่าทุกๆวันนี้ผมจะเป็นคนดูลูกตลอดไปไหนมาไหนกันสองคนซึ้งผมก็ไม่มีปัญหาในการเลี้ยงดูลูก) จนมาช่วงก่อนสงกรานต์ที่ผ่านมาผมก็บอกเค้าตามที่เคยคุยกันไว้ เค้ากลับโวยวายใส่ผมแล้วจะเลิกกับผมจะพาลูกไปอยู่ด้วยผมก็มึนๆงงทั้งเสียใจว่าตัวเองผิดอะไรทั้งๆที่ก็เคยคุยกันไว้แล้วด้วยความรักและผูกพันกับลูกผมต้องยอมหยุดคุยกับคนนั้นเพื่อที่จะอยู่กับลูกต่อไป ผมก็ตัดสินใจบอกกับคนที่ผมคุยอยู่เล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคุยกันจบแล้ว ผมก็เข้ามาบอกแฟนว่าผมเคลียร์ทุกอย่างแล้วอย่าพาลูกไปเลย ทุกวันนี้ผมก็ไม่ได้คุยกับใครเพื่อไม่อยากให้มีปัญหากลัวที่จะเสียลูกไปอีกและเค้าก็ยังใช้ชีวิตเหมือนเดิมทำทุกอย่างเหมือนเดิม ผมอยากรู้ว่าผู้หญิงเค้าคิดอะไรและผมผิดอะไร

นี่เป็นบทความแรกที่ผมเขียนอาจจะเรียบเรียงคำพูดไม่ถูกต้องขออภัยทุกคนด้วย
ขอบคุณทุกคนที่ทนอ่านเรื่องราวจนจบครับ