เป็นได้แค่เพื่อน ก็โอเคแล้วใช่ไหม

เรื่องมีอยู่ว่า เราแอบชอบคนๆนึงอยู่ เขาเป็นเพื่อนของเพื่อนสนิทเรา ตอนนั้นเรารู้สึกว่าเราชอบเขามากๆ เพราะแค่เรามองหน้าเขา แอบมองตอนที่เขายิ้มเรารู้สึกว่ามีความสุขมากเราเลยตัดสินใจบอกชอบเขาไป แต่เขาไม่ได้ชอบเรา
หลังจากที่เราบอกชอบเขาไปไม่กี่วัน เราก็รู้ว่าเขามีแฟนแล้วและแฟนเขาก็เป็นพี่ที่เรารู้จัก
ตอนนั้นเรารู้สึกเฟลมาก เสียใจอยู่นิดหน่อย
หลังจากนั้นคนที่เราชอบกับแฟนเขาก็เริ่มคบกันแบบเปิดเผยมากขึ้น มันเป็นความรู้สึกที่ไม่รู้จะอธิบายยังไง ที่ได้เห็นคนที่เราชอบคบกับพี่ที่เรารู้จักและเคารพเขามาก ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดี
ที่เห็นเขาสองคนมีความสุข เราเลยบอกกับพี่ที่เรารู้จักว่า ฝากดูแลใจของคนที่เราชอบด้วยนะ
พี่เขาบอกว่าจะดูแลอย่างดีเลย
จากนั้นไม่นานพี่คนนั้นก็บอกเลิกคนเราชอบ
เรารู้สึกโกธรมากที่เขาไม่ทำตามที่เราบอกไว้
เราสงสารคนที่เราชอบมากเลย ช่วงนั้นเขาดูเหม่อลอย ไม่เป็นอันเรียนเลย หน้าเศร้ามาก
แต่เราไม่รู้จะทำยังไงให้เขาดีขึ้น
พอสักใหญ่ๆเขาก็กลับมาเป็นปรกติเหมือนเดิม
ร่าเริงยิ้มเก่ง เราเห็นเขาโอเคเราก็ดีใจมากแล้ว
เราเริ่มชวนเขาคุยมากขึ้น เขาก็คุยกับเรามากขึ้น
เวลามีงานกลุ่มเราก็ชวนเขาเข้ากลุ่มด้วย
เราคอยช่วยเหลือเขาทุกเรื่อง
วันไหนมีเรียนมีกิจกรรมพิเศษที่ได้กลับบ้านค่ำๆ
เขาก็บอกให้เรากลับก่อน เขาบอกว่ามืดค่ำเดี๋ยวกลับบ้านลำบาก คอยคุยเป็นเพื่อน คอยให้คำปรึกษากัน จนเราสองคนเริ่มสนิทกันมากแล้ว
เรามีความรู้สึกว่าจะพัฒนาไปมากกว่านี้ได้ไหม
หรือเป็นแบบนี้ไปดีกว่าจะได้ไม่ต้องได้เลิกกัน