สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้เเรกของเรา อาจทำอะไรเงอะงะก็ขอโทษเผื่อไว้ก่อนเลยนะคะ คือมีเรื่องจะปรึกษาอ่ะค่ะ
ก่อนอื่นเลย เราขอบอกว่าบุคคลิกเราเป็นคน นิ่งๆ หยิ่งๆ เย็นชากับคนไม่รู้จักเราจะไม่อยากยุ่งด้วยเลย
คือเป็นคนที่มนุษย์สัมพันธ์เเย่อ่ะ เเต่จริงๆเวลาเราอยู่กับเพื่อนเราจะระบายอีกด้านเราออกมาเเบบไม่รู้ตัว
จะออกเเนวบ้าๆติ๊งต๊องไปกับเพื่อนอ่ะค่ะ เเต่พออยู่คนเดียวจะนิ่งมาก อันนี้เรารู้ตัวเองดี เราชอบมองคนด้วยหางตา ใครที่เจอเราครั้งเเรกทุกคนบอกว่า เราหยิ่งหมด อันนี้คือจะแก้ไงดีค่ะ คือเราไม่ชอบทักใครก่อน เเล้วตอนนี้คือจะต้องไปเข้าโรงเรียนใหม่ อ่ะค่ะเเต่เรากลัวว่าจะไม่มีเพื่อนเพราะนิสัยของเรา เพื่อนๆทุกคนก็บอกว่ายิ้มเเย้มเขาไว้ เเต่พอต้องยิ้มเเล้วรู้สึกฝืนๆไม่ใช่ตัวเอง อันนี้ควรแก้ไงดีค่ะ
อีกเรื่องที่อยากจะถามคือ เราคุยกับรุ่นพี่ที่ชอบเราคนนึง เเต่เราไม่รู้สึกชอบเขาเลยสักนิด จนเขามาสารภาพว่าชอบ เราก็ปฎิเสธไป เเต่พอผ่านไปหลายวันเรากลับรู้สึกคิดถึงเขาซะงั้น มันเป็นเพราะอะไรอ่ะ ก่อนหน้านี้ก็มีเพื่อนผู้ชายมาชอบเรา เเต่เราก็ปฏิเศษไปอีก หลายคนที่บอกชอบเรา เราปฎิเศษทุกคน เพราะไม่เคยมีใครสักคนทำให้รู้สึกว่าชอบเราจริงๆ บางคนพอเราปฏิเศษก็หัวเสียใส่ ไม่เคยมีใครทำให้เห็นถึงความพยายามเลยสักครั้ง ทุกคนที่เข้าหาเราบอกว่าดูหน้าค้นหา เเต่เขากลับไม่เคยค้นหาอะไรในตัวเราเลย จริงๆเเล้วเราอ่อนไหวง่าย เราขี้สงสาร เราชอบคนง่ายเเต่เรารักคนยาก บางครั้งเหมือนเราเห็นแก่ตัวที่ปฎิเศษไปเเต่เรากลับไม่อยากให้เขาไปซะงั้น เราเเค่ต้องการเเค่คนที่ "ทำให้เรารู้ ไม่ใช่พูดให้เรารัก " การกระทำคือสิ่งสำคัญที่สุด
ปล.เราไม่เคยมีแฟนนะเลยไม่รู้เรื่องรักๆสักเท่าไหร่
เป็นผู้หญิงมนุษย์สมพันธ์เเย่ ทำไงดีค่ะ.
ก่อนอื่นเลย เราขอบอกว่าบุคคลิกเราเป็นคน นิ่งๆ หยิ่งๆ เย็นชากับคนไม่รู้จักเราจะไม่อยากยุ่งด้วยเลย
คือเป็นคนที่มนุษย์สัมพันธ์เเย่อ่ะ เเต่จริงๆเวลาเราอยู่กับเพื่อนเราจะระบายอีกด้านเราออกมาเเบบไม่รู้ตัว
จะออกเเนวบ้าๆติ๊งต๊องไปกับเพื่อนอ่ะค่ะ เเต่พออยู่คนเดียวจะนิ่งมาก อันนี้เรารู้ตัวเองดี เราชอบมองคนด้วยหางตา ใครที่เจอเราครั้งเเรกทุกคนบอกว่า เราหยิ่งหมด อันนี้คือจะแก้ไงดีค่ะ คือเราไม่ชอบทักใครก่อน เเล้วตอนนี้คือจะต้องไปเข้าโรงเรียนใหม่ อ่ะค่ะเเต่เรากลัวว่าจะไม่มีเพื่อนเพราะนิสัยของเรา เพื่อนๆทุกคนก็บอกว่ายิ้มเเย้มเขาไว้ เเต่พอต้องยิ้มเเล้วรู้สึกฝืนๆไม่ใช่ตัวเอง อันนี้ควรแก้ไงดีค่ะ
อีกเรื่องที่อยากจะถามคือ เราคุยกับรุ่นพี่ที่ชอบเราคนนึง เเต่เราไม่รู้สึกชอบเขาเลยสักนิด จนเขามาสารภาพว่าชอบ เราก็ปฎิเสธไป เเต่พอผ่านไปหลายวันเรากลับรู้สึกคิดถึงเขาซะงั้น มันเป็นเพราะอะไรอ่ะ ก่อนหน้านี้ก็มีเพื่อนผู้ชายมาชอบเรา เเต่เราก็ปฏิเศษไปอีก หลายคนที่บอกชอบเรา เราปฎิเศษทุกคน เพราะไม่เคยมีใครสักคนทำให้รู้สึกว่าชอบเราจริงๆ บางคนพอเราปฏิเศษก็หัวเสียใส่ ไม่เคยมีใครทำให้เห็นถึงความพยายามเลยสักครั้ง ทุกคนที่เข้าหาเราบอกว่าดูหน้าค้นหา เเต่เขากลับไม่เคยค้นหาอะไรในตัวเราเลย จริงๆเเล้วเราอ่อนไหวง่าย เราขี้สงสาร เราชอบคนง่ายเเต่เรารักคนยาก บางครั้งเหมือนเราเห็นแก่ตัวที่ปฎิเศษไปเเต่เรากลับไม่อยากให้เขาไปซะงั้น เราเเค่ต้องการเเค่คนที่ "ทำให้เรารู้ ไม่ใช่พูดให้เรารัก " การกระทำคือสิ่งสำคัญที่สุด
ปล.เราไม่เคยมีแฟนนะเลยไม่รู้เรื่องรักๆสักเท่าไหร่