คุณเคยมีความรู้สึกที่บอกใครไม่ได้บ้างไหม?

ผมชื่อว่า รุต (นามสมมติ) อายุ 24 ปี สิ่งที่ผมจะเขียนต่อไปนี้ คือความรู้สึกจากก้นบึ้งในจิตใจของผมที่ไม่เคยเผยให้ใครรับรู้ แม้แต่ครอบครัวของผม แต่เดิมสมัยเรียน ผมรู้สึกว่าตนเองมีพลังงานเหลือล้น มั่นใจในตัวเอง จนบางครั้งก็ประเมินตัวเองสูงเกินความจริง จนเมื่อผมเรียนจบมหาวิทยาลัย ผมจึงได้รู้ว่าตัวเองกลับไม่มีอะไรโดดเด่นเลยสักอย่าง ความสามารถทุกอย่างอยู่ในระดับกลาง ๆ จะเอาไปใช้ทำมาหากินก็ลำบาก ไม่ว่าจะเป็นการเขียน การแปล หรือการใช้ภาษาอังกฤษ ตอนนี้ผมว่างงานมา 4 เดือนแล้ว ผมรู้สึกว่าตนเองไร้ค่า เป็นที่พึ่งครอบครัวไม่ได้ พ่อแม่ผมอยากให้ผมมีงานทำ ซึ่งผมก็พยายามอยู่ แต่ยังไม่มีบริษัทไหนติดต่อกลับมาเลย

ผมปวดใจและเกลียดตัวเองในบางครั้ง แต่ผมจำเป็นต้องเก็บความรู้สึกนี้ไว้ ผมบอกให้พ่อแม่ฟังไม่ได้ เพราะผมกลัวว่าเขาจะเสียใจและหมดหวังในตัวผม และแม้ว่าจะบอกไป พวกเขาก็ไม่ใช่ผู้รับฟังที่ดีนัก ผมบอกเพื่อนฝูงหรือจะระบายลงโซเชียลไม่ได้ เพราะมันจะทำให้ผมดูอ่อนแอและกลายเป็นไอกระจอก ชั่วเวลาขณะหนึ่งผมเคยคิดอยากฆ่าตัวตาย เพราะผมอยากกลับไปเริ่มนับหนึ่งใหม่และทำทุกอย่างให้มันดีตั้งแต่ตอนนั้น แต่มันก็เป็นได้แค่ความฝันเท่านั้น

มันอึดอัดและทรมานมากที่ต้องเก็บเรื่องราวเหล่านี้ไว้ในใจและต้องพยายามหาทางออกด้วยตัวเอง ด้านหนึ่งผมพยายามจะสลัดความคิดพวกนั้นออกไปและพัฒนาตัวเองไปอีกก้าว อีกด้านหนึ่งมันก็รั้งผมไว้ด้วยความคิดแง่ลบ มันต่อสู้กันและมันไม่ง่ายอย่างที่คิดที่จะรับมือ ซึ่งผมไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมาเจอกับความรู้สึกแบบนี้เลย