ความรู้สึกนี้ยังเรียกว่าเป็น “เพื่อน” ได้อยู่หรือเปล่า?

ฉันกับเพื่อนชายคนหนึ่ง เรารู้จักกันมาตั้งแต่ยังเด็กๆ แต่ก็ไม่ได้เจอกันในช่วงปฐม มาเจอกันอีกทีตอนม.ต้น ซึ่งเราเรียนที่เดียวกัน ฉันบอกได้ว่าเขาเป็นเพื่อนชายเพียงคนเดียวที่คุยอะไรด้วยก็ได้ แต่พอเขามีแฟนฉันต้องถอยห่างอยู่เสมอ พอทั้งสองเลิกกัน เราก็กลับมาคุยกันเหมือนเดิม ทุกๆครั้งที่ฉันต้องถอยห่างจากเขา ฉันรู้สึกว่า.. “นี่มันไม่ใช่ ฉันอยากยืนอยู่ตรงนั้นมากกว่า ที่เดิมที่เคยยืนอยู่”
     ทั้งๆที่ฉันก็รู้ดีว่าเขาคิดกับฉันแค่เพื่อนมาตลอดและตลอดเวลา ส่วนฉันนั้นปลื้มเขาตั้งแต่เด็กๆแล้ว พอได้มาเจอกันตอนม.ต้นฉันดีใจอย่างมาก ช่วงปี3 ฉันก็ไม่สามารถที่จะเข้าหาเขาได้เลย ต้องถอยห่างออกมาจนถึงตอนนี้ เพราะแฟนเขาเป็นคนขี้หึง ขี้หวงสุดๆ แม้แต่น้องสาวแท้ๆที่อยู่กับเขา ยังโดนต่อว่า “อย่ามายุ่งกับแฟนฉันนะ” ฉันรู้สึกห่างเหินเขามานาน มันทำใจไม่ได้ รู้สึกแปลกๆ หงุดหงิดทุกครั้งที่เห็นภาพคู่ของสองคนนี้