วันก่อนผมได้เจอกับก๊วนเพื่อนเก่าที่เคยเรียนด้วยกันตอนมัธยมเลยชวนกันไปกินหม้อไฟระลึกความหลังกันเราคุยกันหลายเรื่องมาก จนกระทั่งมาถึงเรื่องแฟนของตนเอง แต่พอผมบอกว่าตัวเองหมั้นแล้วพวกเพื่อนพากันอ้าปากค้างเลย เพราะรู้ว่าผมเป็นคนที่ค่อนข้างช่างเลือกถ้าไม่ดีสุดจริงๆ จะไม่เอาเด็ดขาด พอสอบถามกันไปมาเพื่อนคนหนึ่งของผมบังเอิญรู้จักเธอเพราะเคยเรียนกวดวิชาด้วยกัน มันถามผมเลยว่าไปรักชอบกันได้ไง เพราะอีกฝ่ายเป็นพวกหน้าตาย ไม่มีมนุษย์สัมพันธ์เลยซักนิด ผมเองก็แค่ยิ้มๆ บอกว่ามันรักไปแล้วนี่ทำไงได้ (ไม่ได้บอกว่าฝ่ายหญิงนั้นแหละที่สารภาพรักกับผมก่อนด้วย) แต่ในใจผมนึกขำอยากหัวเราะออกมาดังๆ ด้วยซ้ำว่าพวกแกไม่รู้หรอกว่าแฟนข้ามีดีขนาดไหน
อาจจะดูเหมือนอวด แต่ผมคิดว่าตัวเองโชคดีในเรื่องแฟนมาก จริงอยู่ว่าเธอเป็นคนเงียบไม่แสดงออกทางหน้าตา เรียกว่าตอนรู้จักกันใหม่ๆผมต้องจ้องตาเพื่ออ่านใจกันเลยทีเดียว แต่ตอนเธอยิ้มเท่านั้นล่ะบอกได้เลยว่าน่ารักมากจริงๆ (อยากเพราะตอนสารภาพรักผม เธอก็ส่งยิ้มหวานแบบนี้ล่ะ ผมจึงตอบรับแบบไม่ลังเลเลย)
ข้อดีมีเยอะพอจะลบข้อเสียได้ เวลามีปัญหาก็ไม่เคยบ่นว่าหรือพูดจาทับถม ถึงจะช่วยแก้ปัญหาไม่ได้แต่พร้อมที่จะรับฟังเสมอ แล้วเวลาฟังก็ไม่แทรกหรือขัดใดๆ ทั้งสิ้นรอให้พูดจบก่อนด้วย มีการตรวจเช็คกระเป๋าเงินเกือบทุกวัน ซึ่งถ้าวันไหนเงินเหลือน้อยเธอจะถามทันทีว่าใช้จ่ายไปอะไรไปบ้าง เพื่อทำบัญชีรายรับรายจ่ายแบบวันต่อวันให้ผม แถมไม่เคยทะเลาะเพราะความเห็นไม่ลงรอยกันเลย แฟนผมบอกเลยว่าถ้าข้อขัดแย้งอะไรขอให้บอกกันตรงๆ และต้องพูดด้วยมีเหตุผลไม่ใช้อารมณ์เป็นใหญ่ แต่ดีที่สุดและยอดเยี่ยมจนผมยอมมอบกายถวายใจให้แบบหมดสี่ห้องคือ เธอไม่จู้จี้หรือชอบบ่นนะซิ ต่อว่ากันเพราะทำผิดก็มีบ้าง แต่พอตำหนิจบก็จบไป ไม่เคยมีการมานั่งขุดเรื่องเก่ามาเล่าใหม่ย้อนความผิดตั้งแต่อดีตชาติให้ฟัง
เรียกว่าหลังจากหมั้นเธอก็ขลุกอยู่บ้านผมเป็นประจำ (บ้านเธอย้ายอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันกับผมชนิดเดินไม่เกินสิบนาทีถึง) ทั้งทำกับข้าว ทำความสะอาดงานบ้านไม่เคยขาด ส่วนงานในฐานะภรรยานี่ล่ะคงอีกไม่นานแน่นอน
ซึ่งแน่นอนว่าทุกคนย่อมมีเสป็กสาวในฝันที่แตกต่างกันไป อันนี้เลยไม่อยากถามถึงพวกรูปร่างหน้าตาภายนอก แต่เป็นบุคลิกลักษณะภายในอย่างนิสัยใจคอมากกว่า
อะไรในตัวแฟนที่คุณรักมากที่สุด (มาอวดแฟนของคุณกันดีกว่า)
อาจจะดูเหมือนอวด แต่ผมคิดว่าตัวเองโชคดีในเรื่องแฟนมาก จริงอยู่ว่าเธอเป็นคนเงียบไม่แสดงออกทางหน้าตา เรียกว่าตอนรู้จักกันใหม่ๆผมต้องจ้องตาเพื่ออ่านใจกันเลยทีเดียว แต่ตอนเธอยิ้มเท่านั้นล่ะบอกได้เลยว่าน่ารักมากจริงๆ (อยากเพราะตอนสารภาพรักผม เธอก็ส่งยิ้มหวานแบบนี้ล่ะ ผมจึงตอบรับแบบไม่ลังเลเลย)
ข้อดีมีเยอะพอจะลบข้อเสียได้ เวลามีปัญหาก็ไม่เคยบ่นว่าหรือพูดจาทับถม ถึงจะช่วยแก้ปัญหาไม่ได้แต่พร้อมที่จะรับฟังเสมอ แล้วเวลาฟังก็ไม่แทรกหรือขัดใดๆ ทั้งสิ้นรอให้พูดจบก่อนด้วย มีการตรวจเช็คกระเป๋าเงินเกือบทุกวัน ซึ่งถ้าวันไหนเงินเหลือน้อยเธอจะถามทันทีว่าใช้จ่ายไปอะไรไปบ้าง เพื่อทำบัญชีรายรับรายจ่ายแบบวันต่อวันให้ผม แถมไม่เคยทะเลาะเพราะความเห็นไม่ลงรอยกันเลย แฟนผมบอกเลยว่าถ้าข้อขัดแย้งอะไรขอให้บอกกันตรงๆ และต้องพูดด้วยมีเหตุผลไม่ใช้อารมณ์เป็นใหญ่ แต่ดีที่สุดและยอดเยี่ยมจนผมยอมมอบกายถวายใจให้แบบหมดสี่ห้องคือ เธอไม่จู้จี้หรือชอบบ่นนะซิ ต่อว่ากันเพราะทำผิดก็มีบ้าง แต่พอตำหนิจบก็จบไป ไม่เคยมีการมานั่งขุดเรื่องเก่ามาเล่าใหม่ย้อนความผิดตั้งแต่อดีตชาติให้ฟัง
เรียกว่าหลังจากหมั้นเธอก็ขลุกอยู่บ้านผมเป็นประจำ (บ้านเธอย้ายอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันกับผมชนิดเดินไม่เกินสิบนาทีถึง) ทั้งทำกับข้าว ทำความสะอาดงานบ้านไม่เคยขาด ส่วนงานในฐานะภรรยานี่ล่ะคงอีกไม่นานแน่นอน
ซึ่งแน่นอนว่าทุกคนย่อมมีเสป็กสาวในฝันที่แตกต่างกันไป อันนี้เลยไม่อยากถามถึงพวกรูปร่างหน้าตาภายนอก แต่เป็นบุคลิกลักษณะภายในอย่างนิสัยใจคอมากกว่า