จาก 2 เดือนที่แล้ว ผมสอบถามเพื่อนๆในห้อง
ระหว่างนั้นผมยังคงยึดมั่นในความดีมาตลอด
ทำงานตนเองให้ดี งานเสร็จก็ช่วยงานคนอื่น
ในขณะที่...อีกคนกล่าวร้ายลับหลังผู้อื่น
แน่นอน ผมและหัวหน้าโดนบ่อยมาก
ทั้งๆที่เราไม่ได้ทำ แต่เขาทำให้คนอื่นมอง
ว่าเขาเก่งมาก คนอื่นผิดและไม่เก่งเอาซะเลย
(เช่น เราทำอะไรซักอย่างพลาด เขาจะพูดว่า
เขารู้อยู่แล้ว แค่นี้ไม่รู้หรอไง ให้ทุกคนฟัง !
ทั้งๆที่บางทีเราก็ช่วยกันคิด หรือบางครั้ง
งานนั้นเขายังไม่รู้เลยว่าโครงการอะไร !!
บางครั้งเขาเองที่ผิดก็ไปบอกเราทำผิดอีก !!!)
เขาไม่ค่อยทำงาน มีงานโยนให้คนอื่นทำหมด
เว้นแต่งานนั้นต้องนำเสนอในที่ประชุม ก็จะทำ
งานที่โยนพอคนอื่นใครไม่ทำก็เอาไปว่า
ว่าให้ทุกคนฟัง จนคนที่ยุ่งๆอยู่ก็ต้องไปทำให้
แล้วเขาก็ไปเดินเล่นในที่ทำงาน อวดตัวเองต่อ
งานเสร็จใส่ชื่อตัวเองแล้วก็ส่งหัวหน้า
หัวหน้าถามก็ตอบได้เพราะอ่านแล้ว
ผลที่ออกมา คือ ...
แน่นอนผมเป็นที่รัก คนมองเป็นคนขยัน
ดูไม่ค่อยเก่ง ทำงานเล็กๆได้ดี
ส่วนอีกคน ทุกคนชมว่าเก่ง หัวหน้าสนใจ
ชื่นชมมาก ทำงานใหญ่ได้
ฟังแล้วน่าจะมีอนาคตดีงาม
(แอบคิดว่าหะวหน้าไม่รู้อะไรเลยซะเลย
ตัวเองโดนใส่ร้ายยังไม่รู้ตัวอีก
บางครั้งผมเตือนหัวหน้า ว่าไม่แปลกใจหรอ
หัวหน้าไม่เชื่ออีก บอกว่าเขาดีนะ)
นิทานเรื่องนี้ คือ ชีวิตจริง
คนดีก็ดีอยู่ตรงนั้นจริงๆ ดีกับใจตนเอง
ส่วนคนไม่ดี กล้าทำ ก็ก้าวหน้าตามสิ่งที่เขาทำ
คนที่ไม่ชอบก็ต้องเข้าร่วม เพราะ ไม่กล้าขวาง
ตั้งคำถามกับผู้ที่อ่านซักหน่อยว่า...
ควรทำใจอย่างไร ทำดีอยู่ทุกวัน ช่วยทุกคน
แต่ผมโดนใส่ร้ายทุกวัน ต้องมาเจอแบบนี้
บางทีความเครียดก็มานะ ใครไม่มาบ้าง
ก้มหน้าก้มตาทำไปเรื่อยๆ ทำดีต่อไป
ดูใจตนเองให้ดีอยู่เสมอ เท่านี้ใช่ไหม?
เจอแบบนี้ควรทำไงดี(ต่อ) ดูแค่ใจตัวเองพอไหม?
ระหว่างนั้นผมยังคงยึดมั่นในความดีมาตลอด
ทำงานตนเองให้ดี งานเสร็จก็ช่วยงานคนอื่น
ในขณะที่...อีกคนกล่าวร้ายลับหลังผู้อื่น
แน่นอน ผมและหัวหน้าโดนบ่อยมาก
ทั้งๆที่เราไม่ได้ทำ แต่เขาทำให้คนอื่นมอง
ว่าเขาเก่งมาก คนอื่นผิดและไม่เก่งเอาซะเลย
(เช่น เราทำอะไรซักอย่างพลาด เขาจะพูดว่า
เขารู้อยู่แล้ว แค่นี้ไม่รู้หรอไง ให้ทุกคนฟัง !
ทั้งๆที่บางทีเราก็ช่วยกันคิด หรือบางครั้ง
งานนั้นเขายังไม่รู้เลยว่าโครงการอะไร !!
บางครั้งเขาเองที่ผิดก็ไปบอกเราทำผิดอีก !!!)
เขาไม่ค่อยทำงาน มีงานโยนให้คนอื่นทำหมด
เว้นแต่งานนั้นต้องนำเสนอในที่ประชุม ก็จะทำ
งานที่โยนพอคนอื่นใครไม่ทำก็เอาไปว่า
ว่าให้ทุกคนฟัง จนคนที่ยุ่งๆอยู่ก็ต้องไปทำให้
แล้วเขาก็ไปเดินเล่นในที่ทำงาน อวดตัวเองต่อ
งานเสร็จใส่ชื่อตัวเองแล้วก็ส่งหัวหน้า
หัวหน้าถามก็ตอบได้เพราะอ่านแล้ว
ผลที่ออกมา คือ ...
แน่นอนผมเป็นที่รัก คนมองเป็นคนขยัน
ดูไม่ค่อยเก่ง ทำงานเล็กๆได้ดี
ส่วนอีกคน ทุกคนชมว่าเก่ง หัวหน้าสนใจ
ชื่นชมมาก ทำงานใหญ่ได้
ฟังแล้วน่าจะมีอนาคตดีงาม
(แอบคิดว่าหะวหน้าไม่รู้อะไรเลยซะเลย
ตัวเองโดนใส่ร้ายยังไม่รู้ตัวอีก
บางครั้งผมเตือนหัวหน้า ว่าไม่แปลกใจหรอ
หัวหน้าไม่เชื่ออีก บอกว่าเขาดีนะ)
นิทานเรื่องนี้ คือ ชีวิตจริง
คนดีก็ดีอยู่ตรงนั้นจริงๆ ดีกับใจตนเอง
ส่วนคนไม่ดี กล้าทำ ก็ก้าวหน้าตามสิ่งที่เขาทำ
คนที่ไม่ชอบก็ต้องเข้าร่วม เพราะ ไม่กล้าขวาง
ตั้งคำถามกับผู้ที่อ่านซักหน่อยว่า...
ควรทำใจอย่างไร ทำดีอยู่ทุกวัน ช่วยทุกคน
แต่ผมโดนใส่ร้ายทุกวัน ต้องมาเจอแบบนี้
บางทีความเครียดก็มานะ ใครไม่มาบ้าง
ก้มหน้าก้มตาทำไปเรื่อยๆ ทำดีต่อไป
ดูใจตนเองให้ดีอยู่เสมอ เท่านี้ใช่ไหม?