ผมควรเดินต่อ หรือผมควรหยุดดีครับ

เรื่องนี้ผมอยากให้ใครหลายๆคนได้อ่านแล้วช่วยบอกผมหน่อยครับ
ว่าผมควรจะพยายามต่อ
รึว่าผมควรหยุดแล้วตัดใจ
.
ผมจะใช้นามผู้หญิงที่ผมรักด้วยคำว่า ก. นะครับ
ก. เป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมรัก เมื่อตอนสมัย มอ.ต้น
ผมตามเขามาตลอด ไม่ว่า ก. จะทำอะไร ผมก็ตาม ก. ไปซะทุกอย่าง
ผมไม่ชอบเล่นกีฬา แต่ ก. เล่นบาส ผมเลยให้เขาสอน
ไม่ใช่เพราะผมสนใจในกีฬา แต่มันเหมิอนรักแรกพบที่ผมยอมทุ่มเททุกอย่าง ทีมีให้ แต่ตอนนั้นเหมือนจะยังเด้กกัน
.
พอจบจาก มอต้น. ผมไม่รู้ว่าผมควรติดต่อเขาไปยังไง ในเมื่อเขาก็เรียนที่อื่นที่ผมไม่รู้ ตอนนั้นผมคิดว่า ทุกอย่างมันกำลังจะจบลงเพียงเพราะย้าย รร.
.
จนมาวันนึงเข้า ผมได้เจอ ก. อีกรอบครับ ผมมองด้วยสายตาที่มีความหวังอีกครั้ง วันนั้นเป็นวันแต่งงานของเพื่อนผม (แต่งตอนอายุ 20)
แล้วเพื่อนผมบอกว่า "เห็น ก. จะมานิ จะไปรับเขาหน่อยไหม"
แล้วนั้นเป้นครั้งที่สอง ที่เราได้เจอกัน
.
เมื่อผมแลกเบอร์ ขอเฟสกัน ผมก้พยายามทักหา ก. ทุกวัน ถามสารพัตทุกค์สุขดิบ แล้วเหมือนความสัมพันธ์เขาเราเริ่มมากขึ้น
แต่แล้วก็ทะเลาะกันครับ ด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง
จากนั้น ผมกับ ก. ก้ไม่ได้คุยกันอีกเลยครับ
.
ตอนนั้นผมเลยคิดแค่ว่า บางที โชคชะตาส่งมาให้เราได้พบกันอีก แต่พรมลิขิตไม่ได้พาเราให้คู่กัน ถ้า ก. เป็นเนื้อคู่เราจริงๆ สักวัน เราจะได้พบกันอีก
.
หลังจากผมนั้งทำใจ แล้วคิดว่า เราต้องตัดใจ ว่าเวลาที่เจอกัน 9-10 ปี มันไม่ได้ช่วยทำให้เราได้รักกันเลย
.
ก. เป็นคนค่อนข้างน่ารักครับ ไม่มากเกินไป
.
หลังจากผมไม่ได้คุยกับ ก. ไป ผมดันติดทหาร (สมัคร)
ที่ผมสมัครทหารก็เพราะ ก. อีกนั้นล่ะครับ
ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เขาเห็นค่า แต่มันช่างว่างเปล่าจริงๆครัย
.
สุดท้ายครับ เราก็มาเจอกันอีก โดยผมเป็นฝ่ายขอโทษในสิ่งที่เคยทำไป แล้ว ก. ก็เข้าใจ แต่ตอนที่ เจอกันครั้งนี้ ผมเห็น ก. ร้องไห้ เพราะพึงเลิกกับแฟนของเขา ผมทำได้แค่ปลอบใจ และแนะนำนุ้นนี้นั้นให้กับเขา แต่ตอนนั้น ผมรุ้สึกเจ้บ เจ็บที่ผมไม่สามารถทำอะไรได้ ผมแนะนำให้ ก. ตัดใจจากคนนั้น เพราะคนนั้นไปมีคนอื่น
ก. บอกว่าเขาลืมไม่ได้ ผมปลอบใจเขา เอาใจเขา
จนเขาปกติ และคิดว่า ก. จะไม่คิดถึงเขาอีก
และความสัมพันของเราก้เริ่มต้นอีกครั้ง
ในคราวนี้ ผมไปที่บ้าน ก. เพื่อไปไหว้พ่อแม่ ก.
เจอกันครั้งแรก ผมเกรงไปหมด กลัวว่า พ่อแม่จะไม่ชอบหน้า
แต่ผมคิดผิด  พ่อแม่ของ ก. ยินดี และคุยกันเป็นการส่วนตัวว่า คบได้นะ กับ ก.
จากนั้นผมก็พา ก.  มาที่บ้าน พามาไหว้พ่อแม่ผมเหมือนกัน
จนวันสงกรานต์ ก. เป็นคนแรก ที่ผมพามารดน่ำดำหัว ผูกข้อไม้ข้อมือ
จนผมคิดว่า ก. คือ 1 ในชีวิตผมแล้ว แล้วผมก้ไม่ต้องการใครอีก
เราเล่นน้ำเหมือนประเภณีโบราณ เก่ามากๆ ให้พอหายอยาก
ผมตัดสินใจ สรภาพรักกับ ก. ในวันสุดท้ายของสงกราน
และเขาก็คบครับ ตอนนั้นผมดีใจมาก ที่ผ่านมาเกือบ 10 ปี มันมีความหมายเกิดขึ้น
.เกรินมายาวล้ะครับ เข้าเรื่องเลยดีกว่า
.
แต่ ทุกอย่าง เหมือนมันจะจบลงอย่างไม่มีวันหวนคืน
ผมคอลคุยกันตามปกติ แต่เพื่อนเคยได้ยินคำนี้ไหมครับ
"เราไม่ควรพูดถึงแฟนเก่าตอนเรารักกัน"
ตอนนั้น ก.พูดถึง แฟนเก่า แต่ผมไม่คิดมากอยู่แล้วครับ
จะคุยกับใครก็คุยได้ แต่ให้รุ้ในสถานะของเรา ว่าเป้นอะไรกัน
จนเราทะเลาะกันในคืนนั้น เพียงแค่ผม "เคยจูบหน้าผากใครสักคนมาก่อน" ก.บอกผมว่า เขาไม่ต้องการจะเป็นที่สอง ต่อจากใคร
และถามผมว่า เคยมีอะไรกับคนอืนไหม
ผมพูดไปตามความเป็นจริงว่า ผ่านมาจะ 22 ปี ยังไม่เคยมีอะไรกับใคร แต่เหมือนทุกอย่างจะสายไป เราเลิกกันในคืนนั้น
เพราะเหตุผลหลายๆอย่าง
"รับไม่ได้ที่ผมเคยจุบใครมาก่อนเมื่อ สามปีที่แล้ว"
"ก.เองลืมแฟนเก่าไม่ได้"
"เราคบกันเร้วเกินไป"
"ก.ยังไม่พร้อมที่จะมีใครตอนนี้"
.
จากนั้นผมก็นั้งร้องไห้ ทำอะไรไม่ถูก กระวนกระวาย ตัดการสื่อสารทุกช่องทาง อยุ่คนเดียว บนดาดฟ้า
.
จนพี่สาวของผมโทรมา บอกว่า ก. เป็นห่วง กลัวจะทำอะไรฟุ้งซ้าน
เขาบอกกับพี่ผมว่า ก. รักผม แต่ ยังอยากดูใจกันไปนานๆ
ก. ผิดเองที่พูดแบบนั้น ก.ยังลืมแฟนเก่าไม่ได้จริงๆ
แต่ ก. ก็รักผมมาก ก.พูดให้พี่สาวผมฟัง บลาๆ
ผมตัดสินใจใหม่ แค่เป็นเพื่อนกันใหม่ แล้วดูใจกันต่อไปมันคงไม่เสียหายอะไรมั้ง แต่อย่างน้อย เราก็ยังเคยรักกัน
.
วันต่อมาจากการที่เลิกกัน ผมก็คุยตามปกติ เหมือนที่เคยคุย
จนผมเริ่มเอะใจ ผมเข้าไปส่องเฟส ก.
ผมเห็น ก. ขึ้นสถานะกับคนๆหนึ่ง
.
ผมทรุดไปทั้งตัว หน้าชา มือไม้อ่อน
เพราะคนที่คบกับ ก. ด้วย คือคนที่คุยกับก.อยู่ ระหว่างที่ผมคบกัน
และผมเคยได้ยิน ก. เล่ามาว่า คนใหม่ของก. นั้น พึงเลิกกับแฟนมา
เขาคบกับแฟนเก่าได้ 3-4 ปี
ที่ผมเจ็บกว่าคือ คนใหม่ของ ก. คบกะบแฟนเก่ามาสามถึงสี่ปี ไม่คิดว่าเขาจะเคยมีอะไรกันแล้วหรอ เพราะมันก็ไม่ใช่ที่หนึ่งมาจากไหน
.
แล้วก้เกิดเรื่องครับ วันศุกร์ เป้นวันที่ ก. เรียนตามปกติ
แต่เขาบอกกับผมว่า จะไปกินหมูกระทะกับเพื่อนเย็นนี้
โอเค ก็บอกพ่อแม่ด้วย ผมก้คุยตามปกติ
แต่สิ่งหนึ่ง ที่ผมไม่คิดว่าจะไดเจอคือ วันศุกร์ที่ ก. มีเรียน กลับไปดูหนังกับแฟนใหม่ของก. และไม่ได้บอกพ่อแม่ว่าจะไปกินหมูกระทะกัน
จนตกเย็น แม่ของ ก. โทรมาผม ถามว่าได้อยู่กับ ก. ไหม
ผมบอกว่า ก.ไม่ได้บอกแม่หรอ ว่าจะไปกินหมูกระทะ
ตอนนั้นผมเริ่มเป็นห่วง ก. มาก กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ผมขับรถไปหาพ่อกับแม่ ก. แล้วพูดคุยกันสักพัก ก่อนที่จะขับรถไปหาที่ร้านหมูกระทะ ภาพที่ผมเห้น คือภาพที่ ก. กำลังกิน มกท. กับแฟนเขาอย่างมีความสุข ผมฝากบอกให้พนักงานที่ร้าน ไปบอกโต๊ะที่ ก. นั้งอยู่ ให้ก.รีบกลับบ้านได้แล้ว
ผมกำลังเดินออกจากร้าน แฟนของ ก. ก็เดินทาหา ถามหน้าตาโง่ๆใส่ว่า จะพา ก.กลับบ้านหรอ
ผมบอกไปว่า ให้ ก. กินเถอะ แต่ก็รีบกลับด้วย ที่บ้านเป็นห่วง
ผมขับรถออกไป ระหว่างที่ผมออกตัว
ผมเห็น ก. ยืนอยู่หน้าร้าน
มองผมด้วยสายตาที่โกรธผมเอามากๆ
แล้ว ก. ก็โทรมา บอกผม ต้องการอะไรจากก.
ผมบอกไปว่า ผมเป็นห่วง ไม่บอกที่บ้านเลยว่ามากิน
เขาตอบกลับมาว่า " ไม่ต้องมายุ่ง รำคาญว่ะ"
ผมพูดไปด้วยน้ำเสียงที่ผมคุมไม่อยุ่จริงๆ
"เออ กุขอโทษที่กุยุ่งวุ่นวานในชีวิต กุรักไง กุก้เป้นห่วง ถ้าแค่นี้กุเป้นห่วงไม่ได้ ก็โอเค" ก่อนที่ผมจะโยนโทรศัพย์ไปที่เบาะ
ผมแชตกับแม่ของ ก. ว่า ผมรักลูกแม่จริงๆ ผมทะเลาะกันอีกแล้ว
ยังไงก้ฝากแม่พูดด้วยนะ
.
จากนั้นผมก็แชตกับ ก. เราทะเลาะกันหนักมากๆ
จนสุดท้าย คำพูดที่ผมเรียงความมาจากที่ ก. เล่า
มันคือสิ่งที่เคย สอนผมมา
แต่เกิดขึ้นกับ ตัว ก. เอง
ผมเลยย้ำคำถามว่า แบบนี้จะรับได้หรอ (เรื่องที่เคยจุบใคร)
ก. บอกว่า มันก้เป็นสิทธิของใครคนนึงไม่ใช่หรอ

ทำผมจุกทุกคำถาม ที่ ก. เคยบอกผม เคยสอนผม มันไม่ใช่เลย กับคำตอบที่ผมควรจะได้รับมา
.
ข้อความสุดท้ายที่ผมบอกไปคือ ผมจะรอ ก. อยู่เสมอ จนกว่า ก. จะกลับมา จนกว่าจะคิดได้ ว่าที่ ผมทำไป มันคือเรียกว่าอะไร
.
สุดท้าย เขาก้บล็อกเฟสผมไป (เเต่ผมมีสามเฟส ก.ไม่น่ารู้ตัว)
ผมเข้าไปดู กลับประชดประชัดผมหนักกว่าที่เคยเป้น
.
ผมเลยตั้งกระทู้นี้ครับ ว่าผมควรจะทำยังไงต่อไป
ผมรัก ก. และรักมาตลอด 10 ปีที่ผ่านมา
ผมควรจะรอให้เขาคิดได้ เพื่อให้เขากลับมา
หรือผมควรตัดใจ แล้วหาคนใหม่ดีครับ