รักแท้จริงๆๆมีอยู่ไหม

สวัดดีคับ ผมไม่รู้จะเริ่มยังไง มันจุกอยู่ที่อก ผมจะเล่าความเป็นมาคราวๆก่อนหล่ะกัน ชีวิตของผมนั้นเหมือนจะมีความสุข ผมมีแฟนเราคบกันได้เกือบ 4 ปีแล้วจิงๆก็ครบแล้วหล่ะ ชีวิตผมเมื่อก่อนเป็นคนทำงานกลางคือแล้วได้พบกับเธอคนนี้ ที่ผับแห่งหนึ่งที่ผมทำงานเราได้คุยกันเข้าใจกันแล้วก็คบกันในที่สุด เรารักกันมาก ถึงกะขั้นอยากจะขอเธอแต่งงาน แต่ด้วยที่ต้นทุนชีวิตผมมันต่ำจึงได้แต่คิด แล้วหลังจากที่ทำผับได้สักระยะหนึ่ง ผมก็ได้งานใหม่เป็นงานกลางวันเป็นช่างเทคนิคเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ จิงๆมันเป็นงานที่ผมรักมากจนผมทำอยู่ทุกวันนี้  อันนี้เป็นเรื่องของเธอที่เป็นแฟนผม หลังจากที่เธอเรียนจบเธอก็กลับไปอยู่บ้าน พ่อแม่ ที่บ้านก็เจอผมบ้างแต่ไม่บ่อยจิงๆก็ไม่น่าเกิน 5 ครั้ง เคยไปพักที่บ้านเขาครั้ง 1 ครั้งนั้นเป็นวันที่เขารับปริญญาแล้ว ญาติพี่น้องเขาไปด้วยผมเลยได้มีโอกาสไปพักบ้านเขา พ่อแม่เขาก็รักผม ผมเป็นคนที่ไม่กินเหล้า สูบบุหรี่ ไม่เที่ยวไม่สุงสิงกับใคร เหมือนจะดีนะ แต่ผมเคยได้ยิน ผู้หญิงชอบคนเลวไม่รู้จิงหรือป่าว นอกเรื่องหล่ะ หลังจากเราไปเที่ยวกันก็รักกันเหมือนปกติ อันนี้ลืมบอก เขาได้ทำงานกับเพื่อนของเขาเป็น งานที่ต้องคอยตอบไลน์ลูกค้า เป็นเสื้อผ้าอ่ะคับ หลังๆเขาจะต้องเข้า กทม บ่อยๆแล้วเขาก็มีเพื่อนที่ กทม เขาเป็นคนชอบเที่ยวแต่อาทิตย์ละครั้ง เหมือนกับที่เราเจอกัน อาทิตย์ละครั้ง จะกระทั่งเมื่อประมาณอาทิตย์ ที่แล้วเขาเริ่มเปลี่ยนไป ไลน์ไม่ค่อยตอบ ไม่ค่อยโทรหา แต่ผมก็ไม่ค่อยได้คุยกันสักเท่าไรเพราะเหมือนเรารักกันเชื่อใจกันเลยไม่ค่อยคุยไม่ค่อยติดต่อเพราะแค่เขาตอบไลน์ลูกค้าเขาก็ คงเบื่อพอแล้ว ความคิดผมนะ จนเมื่อประมาณช่วงสงการ เขาได้บอกกะผมว่า ช่วงนี้เขาติดเพื่อน พอดีเพื่อนเลิกกับแฟน เลยอยู่เป็นเพื่อนกัน อันนี้ผมเข้าใจ หลังจากนั้น1อาทิตย์ ผมไลน์ไปหาเขาเขาบอกว่าเขาอยากอยู่กับตัวเขาเอง ซึ่งผมก็ไม่คิดอ่ะไรได้แต่ งง ว่าอาจเป็นเพราะเขาเครียดหรือป่าว เขามีปัญหาเรื่องตังภายในบ้าน เงินได้มาแทบไม่พอใช้ ผมก็เลยคิดไปแบบนั้น จนกระทั่ง เมื่อวันที่ 27 เมษา เขาไลน์มาบอกว่าจะเข้า กทม กลับอีกที่วันจันทร์ผมก็ไม่คิดอะไรอีกหล่ะ เพราะแทบจะเป็นปกติ ที่เขาจะเข้า กทม ไปช่วง ศุกร์ เสาร์ เพราะได้ไปเที่ยวพอดี จนกระทั่งเมื่อวานผมไลน์ไปเขาได้แต่ตอบว่า ค่ะ ไม่ว่าจะคุยอะไรก็ค่ะ ผมเลยตัดสินใจโทรไปแล้วก็ได้คุยกันนิดๆหน่อย แล้วก้ได้เริ่มไลน์คุยกัน เขาบอกว่าพักนี้เป็นอะไรไม่รู้อยากอยู่คนเดี่ยว เราลองห่างกันสักพักไหม น้ำตาร่วงคับกินก๋วยเตี๋ยวอยู่ไม่ใช่เผ็ดนะ กินไม่ลงเลยที่เดี่ยวผมก็ถามเขาถึงสาเหตุว่าทำไมเราถึงต้องห่างกัน เขาบอกผมว่าเขาไม่รู้สาเหตุ ผมก็ถามอีกว่าแล้วเราไม่รักกันแล้วหรอ เขาก็บอกว่าไม่รู้ ช็อคซิคับที่ผ่านมาที่เราได้เจอกัน มันเหมือนเป็นหน้าที่ ที่ต้องมาเจอกัน เห้ย ผมถึงกับอุทานออกมาแบบนี้ก็ได้หรอว่ะ แล้วที่ผ่านมาอ่ะผทให้เขาหมดใจไม่เคย ทำอะไรผิดผมได้แต่ถามในใจผมเองว่า ผมทำอะไรผิดว่ะ ถึงตอนนี้ผมน้ำตาไหลออกมา แม้แต่ในขณะที่พิมอยู่น้ำตามันไหลออกมาเองแบบไม่มีสาเหตุ แล้วผมหล่ะต้องทำยังไงตาหาสาเหตุนั้นหรอว่าเพราะอะไร ตัดเรื่อง มือที่สามได้เลย ไม่มีแน่ๆผมมั่นใจ อาจจะติดเพื่อนก้ไม่เห็นเป็นอะไรเลย ผมขอแค่วันเดี่ยว อาทิตย์ละวันให้เราได้เจอกันบ้าง แค่นั้นผมรักเขามากมากที่สุดที่เคยรักใครมาทั้งชีวิตเขาไม่เคยทำให้ผมต้องเสียใจเลยสักครั้ง แล้วผมก็ไม่เคยทำให้เขาเสียใจในตัวผม แล้วทำไมอยู่ๆถึงมีเหตุการณ์แบบนี้ จบถึงตอนนี้ สมองผมรับรู้เรื่องทั่งหมดว่ามันเป็นยังไง แต่ในใจของผมสิ มันไม่ยอมรับรู้มันได้แต่เพิ่งคิดว่ามันอาจจะแค่เรื่องเล็กน้อยให้เขาอยู่คนเดียวเด่วเขาก็กลับมาเอง ผมพูดตรงๆชีวิตผม ขาดเขาไม่ได้ผมรักเขาสุดหัวใจ ถึงเราจะยังไม่แต่งงานกันมีครอบครัว แต่ผมอยากให้เรื่องแบบนี้ ให้เขาหันหน้ามาคุยกันได้ไหมว่าทำไมเพราะอะไร ถ้าเขาได้มาอ่านบทความนี้ เรามาคุยกันเถอะนะผมรักเขาจิงๆ


กระทู้นี้ เป็นกระทู้แรกของผมผิดพลาดอะไรหรือตกหล่นอะไร ขอโทษด้วยคับ