วิชาตัวเบา 14

ยิ่งค้นหายิ่งพะวงหลงค้นหา เมื่อรู้แล้วว่าทุกข์ใดทั้งปวงเกิดจากการค้นหา เสาะแสวงหา ความรู้สึกนั้นดูช่างไม่เป็นตัวของตัวเอง ความรู้สึกนั้นยังคงหาตัวตนล่องลอยอ้อยอิ่ง บางครั้งก็เชี่ยวกรากดุจสายน้ำและสายลม ที่เคลื่อนไหวทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้าให้พังทลายในพริบตา

เราก็เป็นแค่นั้นจริงๆ แต่ที่อยู่แบบวางตัวตนให้นิ่งเฉย เสมือนไม่มีตัวตน ไม่มีอะไรไร้ความหมายไปวันๆไม่ได้ เพราะใจเราคงไม่สงบพอให้มีธรรมนำทาง เพราะรอบตัวเราไม่ได้เป็นธรรมชาติแบบเก่าก่อน เรามีเปลือกมีวัตถุสิ่งสร้างต่างๆห่อหุ้มและล่อตาล่อใจ
เรายังคงเป็นมนุษย์ที่เป็นสัตว์สังคม อยู่รวมกันพึ่งพาอาศัยมีน้ำใจไมตรี หรือแม้แต่ริษยาอยากได้อยากดี หรือเอารัดเอาเปรียบกันเป็นนิสัยติดตัวแตกต่างกันไป

เราจึงสาละวนกับความคิดของตัวเองและผู้อื่นอยู่ร่ำไป เมื่อไรที่เลิกคิดอะไรพวกนี้ได้ เลิกตามหาความหมายของชีวิตจนเหนื่อย เลิกคล่องใจจนไร้ความสุข แล้วใช้ชีวิตของตัวเองไปให้ดีที่สุดกับเวลาที่มี อะไรๆคงง่ายขึ้น ศรัทธาอ่อนน้อมต่อตัวเอง หวังดีไม่คิดร้ายกับผู้อื่น แค่นี้แค่นี้เอง...คงพอทำได้ไม่ยากเย็นเกินไป