คือเกริ่นก่อนเลยนะคะ ครอบครัวเรา มี พ่อ แม่ เรา และพี่ชาย1คน ผ่านไปสักพักพี่ชายเรามีลูก เลยพาแฟนเข้ามาอยู่บ้านด้วยกัน ในตอนนั้นพี่เราทำงานในบริษัทแห่งหนึ่ง เข้ากะดึกกะเช้าบ้าง เลยเป็นหน้าที่แฟนพี่เราที่ดูแลลูกอยู่ที่บ้าน จนกระทั่งหลานเรา 1 ขวบ แฟนพี่เราก็ไปสมัครงาน ด้วยความที่เข้ากะไม่ตรงกัน เราและพ่อเรา(ปู่) เลยช่วยกันเลี้ยงหลานตั้งแต่ 1 ขวบกว่า จนถึง4ขวบ จนผูกพันธ์กันมากก พ่อ แม่ เรา รักหลานมาก เอารูปหลานตั้งหน้าจอโทรศัพท์บ้าง คอมบ้าง (หลานคนแรกอะเนอะเลยเห่อเป็นธรรมดา555)
จนวันหนึ่ง...พี่เราเดินมาบอกว่าจะย้ายบ้านภายใน3 4 วันนี้นะ (ซึ่งไกลจากบ้านที่เราอยุ่มาก)
วินาทีนั้น...เหมือนอกหักอย่างบอกไม่ถูก และเราก็เชื่อว่าพ่อกับแม่คงรู้สึกไม่ต่างกันสักเท่าไหร่
อยู่ดีๆน้ำตาก็ไหลมาเอง จนถึงตอนที่พิมพ์อยู่ ด้วยความที่เราผูกพันธ์มาก พ่อกับแม่ก็ปลอบว่า เค้า(พี่เรา)มีครอบครัวกันแล้วก็ต้องย้ายไปอยู่ข้างนอกกกันเป็นธรรมดา เราพยายามจะคิดแบบนี้ เรามองเห็นถึงความว่างเปล่าของบ้านหลังนี้ ขาดเสียงหัวเราะ เสียร้องไห้ ขาดอะไรหลายอย่างที่เรารู้สึก เป็นเพราะรักหลานมากอะเนอะ
เลยอยากจะขอความคิดเห็นว่าเราควรทำยังไงไม่ให้ร้องไห้คิดถึงหลานอีก (ซึ่งยาก) T.T
ปล.ไม่รู้จะระบายกับใครเลยพาพึ่งพันทิปแทน ฟิลแบบเพื่อนเล่าให้เพื่อนฟัง
ทำยังไงดี?
จนวันหนึ่ง...พี่เราเดินมาบอกว่าจะย้ายบ้านภายใน3 4 วันนี้นะ (ซึ่งไกลจากบ้านที่เราอยุ่มาก)
วินาทีนั้น...เหมือนอกหักอย่างบอกไม่ถูก และเราก็เชื่อว่าพ่อกับแม่คงรู้สึกไม่ต่างกันสักเท่าไหร่
อยู่ดีๆน้ำตาก็ไหลมาเอง จนถึงตอนที่พิมพ์อยู่ ด้วยความที่เราผูกพันธ์มาก พ่อกับแม่ก็ปลอบว่า เค้า(พี่เรา)มีครอบครัวกันแล้วก็ต้องย้ายไปอยู่ข้างนอกกกันเป็นธรรมดา เราพยายามจะคิดแบบนี้ เรามองเห็นถึงความว่างเปล่าของบ้านหลังนี้ ขาดเสียงหัวเราะ เสียร้องไห้ ขาดอะไรหลายอย่างที่เรารู้สึก เป็นเพราะรักหลานมากอะเนอะ
เลยอยากจะขอความคิดเห็นว่าเราควรทำยังไงไม่ให้ร้องไห้คิดถึงหลานอีก (ซึ่งยาก) T.T
ปล.ไม่รู้จะระบายกับใครเลยพาพึ่งพันทิปแทน ฟิลแบบเพื่อนเล่าให้เพื่อนฟัง