คิดถึงเรื่องเก่าๆที่มันผ่านมาแล้ว........

ตอนผมเด็กๆป.2-3มั้ง เรื่องมันมีอยู่ว่า ผมทำบัตรนักเรียนหายT^T ตอนแรกก็หาเจอแหละครับแล้วก็เก็บไว้ แล้วกทำหายอีก....#โง่จริงๆ ช่วงนั้นแอบไปร้องไห้ตามประสาเด็ก บอกพ่อว่าไปนอนก่อนนะ5555 ทั้งๆที่เวลามันแค่ทุ่มกว่าๆเอง55555  พ่อเลยมาปลอบใจ555 “พ่อว่าของแค่นี้เอง  หายก็หาใหม่ได้  แต่ไม่ใช่ทุกอย่างเสมอไป....”  พอผมโตขึ้นก็เข้าวัยรุ่น เริ่มเขาสังคมที่ดีบ้าง สังคนไม่ดีบ้างแต่ผมเข้าใจและก็เอาตัวรอดมาตลอดนะครับ  เรื่องมันเกิดตอนม.5ครับเทอม2
                     ช่วงเทอม2 ก็จะมีกิจกรรมมาก  แล้วกีฬาสีก็ทำให้รู้เลยครับว่าเพื่อนเราเป็นยังไง  ก็ทะเลาะกันครับเรื่องงบบ้าง เรื่องหลีด ฯลฯ ผิดกันจนจะมีเรื่องไม่ติดเลยขึ้นทีเดียว  ไปเที่ยวไหนก็ไม่ชวนครับ แบบหายหน้าหายตาเลย ก็เลยนึกถึงที่คำที่พ่อสอน
“ของแค่นี้เอง  หายก็หาใหม่ได้  แต่ไม่ใช่ทุกอย่างเสมอไป....” ตอนนนั้นเลยคิดถึงเพื่อนครับ เราก็น่าจะใจเย็นๆคุยกัน  ไหนๆเขาก็เพื่อนเรา เดี๋ยวจะจบม.6กันแล้วจะโกรธกันไปทำไม5555  เพื่อนดีๆต้องเข้าใจกันไม่ว่ามันจะกวนตีนเราอยู่ทุกวันก็เถอะ5555  

“คิดเหรอครับว่าแฟนดี ๆ หาใหม่ตอนเรียนจบเกียรตินิยมก็ได้ คิดเหรอครับว่าไม่ได้ตีกลองสักสี่ห้าปีจะตีใหม่ได้เทพเหมือนเดิม คิดเหรอครับว่าจบไปแล้วเพื่อนจะว่างไปเที่ยวพร้อมกันเหมือนตอนนี้ อย่าให้วัยรุ่นเป็นแค่วัยที่เรียนไปวัน ๆ แล้วจบไปเลยครับ มันน่าเสียดาย มีเวลาก็ไปเที่ยวกับเพื่อนนะครับ แต่ไปเที่ยวบ่อยเกินเดี๋ยวแฟนก็ว่าอีก555”

ของบางอย่างถ้าหาไม่เจอก็รักษาของที่อยู่กับเรา รักษาเขาไว้นานนะครับ^^
#รักเพื่อน