เราไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี

เราแค่อยากได้กำลังใจบางอย่างจากคนที่เราเรียกกว่า "ครอบครัว" เราไม่รู้ว่า คำว่าครอบครัวของทุกคนมันหมายความว่ายังไง แต่คำว่าครอบครัวของเรา คือครอบครัวที่พ่อกับแม่เข้าใจเรา สักวันก็ยังดี พ่อกับแม่ชอบคิดว่า ครอบครัวของเรามันอบอุ่น แต่ความจริง เราไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลย เลือกที่จะอยู่คนเดียวซะจะดีกว่า เราโดนดุในเรื่องเล็กๆน้อยๆเป็นประจำ เราไม่เข้าใจว่าทำไมเหมือนกันนะ เราทำอะไรก็ไม่ดีไปซะทุกอย่าง วันนี้ เราทาครีม พ่อก็ด่าเราเหมือนเราไปฆ่าคนอื่นตาย แค่ทาครีมมันผิดด้วยหรอวะ เราโคตรผิดหวังเลย ผิดหวังที่พ่อเราเป็นแบบนี้ เรารักพ่อนะ แคร์พ่อมากด้วย เราถึงต้องมาร้องไห้เพราะพ่อไม่รู้กี่ครั้ง ตลอดชีวิตที่ผ่านมา พ่อเป็นคนที่เราไม่เข้าใจท่านมากที่สุด เราไม่เข้าใจว่าพ่อจะทำแบบนี้ทำไม พ่อจะลาออกจากงานทำไม เราพยายามบอกพ่อแล้วนะ แต่พ่อก็ไม่ได้ตอบอะไรเรากลับมาเลย แล้วตอนนี้ พ่อก็เครียดเรื่องตกงาน ทั้งๆที่พ่อก็ลาออกจากงานเอง พ่อดุเรา ด่าเรา แล้วพูดถึงขั้นว่าจะฆ่าเราเลยนะ ไม่เข้าใจว่ะ เราเคยอยากจะฆ่าตัวตายเพราะพ่อมาแล้วนะ เราอยากจะรู้เหมือนกันว่าพ่อจะทำยังไง ถ้าเราหนีออกจากบ้าน พ่อจะทำยังไงวะ เราทนมา 15 ปีแล้วนะตั้งแต่เล็กจนโต เราแทบไม่อยากอยู่ใกล้พ่อ ทั้งๆที่เรารักเค้ามากอ่ะ เราแค่ไม่อยากให้เค้าต้องมาเกลียดในสิ่งที่เราทำ เราอยากจะไปอยู่กับอา แต่เราก็คิดถึงแม่ มีคนเดียวที่เราจะคุยกับเขาได้ก็คือพี่ชายเรา แต่เค้าไม่ได้อยู่บ้าน เราอยู่กับพ่อแม่แค่ 3 คน แต่มันเหมือนเราต้องอยู่บ้านคนเดียว เราไม่รู้ว่าจะเล่าให้ใครฟังดี เราแค่อยากให้พ่อเป็นเหมือนกับพ่อคนอื่น เราไม่รู้ว่าจะทำยังไง  แต่อยากจะบอกพ่อกับแม่ว่า หนูรักพ่อกับแม่มากนะ