บันทึกความทรงจำสีเทา
ไม่มีสักวันเลยที่จะมีอะไรถูกใจเขาทั้งวัน
ถ้าโชคดีก็มีเรื่องไม่พอใจแค่ครั้งเดียวในหนึ่งวันแต่ถ้าเป็นวันปรกติก็มีอย่างน้อยต้องสามครั้งที่เขาจะไม่พอใจฉัน แต่ถ้าวันใหนโชคร้ายก็คือทั้งวันของฉันไม่มีคำว่าความสุขอยู่เลย ฉันไม่รู้ว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ และไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนใหน พอมารู้ตัวอีกทีความสุขในชีวิตฉันก็หายไปแล้ว ฉันลืมไปแล้วว่าความสุขครั้งสุดท้ายในชีวิตฉันคือตอนใหน ฉันกลายเป็นโรคซึมเศร้าโดยไม่รู้ตัว ฉันไม่กล้าบอกใครเพราะฉันกลัว ฉันไม่กล้าร้องให้ต่อหน้าคนอื่น อาจเป็นเพราะฉันไม่เชื่อใจใคร ฉันค่อยๆแยกตัวออกมาจากสังคมร้องให้คนเดียวปลดปล่อยความรู้สึกคนเดียวฉันเริ่มรู้สึกมีความสุขเมื่อใด้อยู่คนเดียว
แล้วเขาล่ะ?ฉันตั้งคำถามกับตัวเองความรัก และช่วงเวลาที่เคยใช้ร่วมกันมันหายไปใหน ที่จำใด้ฉันรู้จักเขาตั้งแต่อายุ 19 ใช้ชีวิตร่วมกันตอนอายุ 20 ตอนนี้ฉันอายุ 33 ปีแล้วเราใช้ชีวิตร่วมกันมา 13 ปีแต่ฉันกลับจำช่วงเวลาที่มีความสุขนั้นไม่ใด้เลยเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตฉัน มันหล่นหายไปใหน?เพราะอะไรที่ทำให้เราจำไม่ใด้เพราะความรักที่หล่นหายหริอเพราะถูกความเศร้าที่เกิดขึ้นในหัวใจบดบังมันเอาไว้?.....??
พอเริ่มมีคำถามหนึ่งคำถาม คำถามที่สองก็ผุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ตามด้วยคำถามที่สาม ที่สี่ ห้า หก...และอื่นๆอีกมากมาย
ชีวิตคู่ของเราไม่เคยมีมือที่สาม แล้วปัญหามันอยู่ที่ตรงใหนล่ะ อาจเป็นเพราะความคาดหวังของเขา
ที่อยากให้ฉันเป็นแบบที่เขาอยากให้เป็น ทั้งที่ฉันก็พยายามแล้วแต่ฉันก็ไม่สามารถทำให้
ถูกใจเขาทุกอย่าง ฉันเหนื่อยแล้วนะที่รัก เสียงในหัวใจของฉันอยากบอกกับเขา
แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะทำอย่างนั้นเพราะฉันกลัว
ฉันกลัวโดนทิ้ง ตลอดระยะเวลา 13 ปีเขาคือโลกของฉัน ฉันไม่กล้าออกจากโลกใบเดิมไปเผชิญกับโลกใบใหม่ที่ยังไม่รู้ว่าจะเป็นแบบใหน ฉันอยากมีความกล้าหาญเหมือนกับใครหลายๆคนที่กล้าเผชิญกับกับโลกใบใหม่ด้วยตัวเอง
ฉันอยากมีผู้คนคอยให้คำปรึกษาฉันอยากถามพวกเขาว่า
ถ้าคุณเป็นฉันคุณจะทำอย่างไร ระหว่างพยามทำโลกใบเก่าให้กลับมาสวยงามเหมือนเดิมแต่ฉันต้องทนทุกข์ก่อนจะสำเร็จรึเปล่าก็ไม่รู้หรือหนีความเศร้าออกจากโลกใบเดิมไปเผชิญโลกใหม่ที่ไม่รู้ว่าจะสวยงามหรือมืดมน?
ถ้าคุณเป็นฉันคุณจะทำอย่างไร?
ไม่มีสักวันเลยที่จะมีอะไรถูกใจเขาทั้งวัน
ถ้าโชคดีก็มีเรื่องไม่พอใจแค่ครั้งเดียวในหนึ่งวันแต่ถ้าเป็นวันปรกติก็มีอย่างน้อยต้องสามครั้งที่เขาจะไม่พอใจฉัน แต่ถ้าวันใหนโชคร้ายก็คือทั้งวันของฉันไม่มีคำว่าความสุขอยู่เลย ฉันไม่รู้ว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ และไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนใหน พอมารู้ตัวอีกทีความสุขในชีวิตฉันก็หายไปแล้ว ฉันลืมไปแล้วว่าความสุขครั้งสุดท้ายในชีวิตฉันคือตอนใหน ฉันกลายเป็นโรคซึมเศร้าโดยไม่รู้ตัว ฉันไม่กล้าบอกใครเพราะฉันกลัว ฉันไม่กล้าร้องให้ต่อหน้าคนอื่น อาจเป็นเพราะฉันไม่เชื่อใจใคร ฉันค่อยๆแยกตัวออกมาจากสังคมร้องให้คนเดียวปลดปล่อยความรู้สึกคนเดียวฉันเริ่มรู้สึกมีความสุขเมื่อใด้อยู่คนเดียว
แล้วเขาล่ะ?ฉันตั้งคำถามกับตัวเองความรัก และช่วงเวลาที่เคยใช้ร่วมกันมันหายไปใหน ที่จำใด้ฉันรู้จักเขาตั้งแต่อายุ 19 ใช้ชีวิตร่วมกันตอนอายุ 20 ตอนนี้ฉันอายุ 33 ปีแล้วเราใช้ชีวิตร่วมกันมา 13 ปีแต่ฉันกลับจำช่วงเวลาที่มีความสุขนั้นไม่ใด้เลยเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตฉัน มันหล่นหายไปใหน?เพราะอะไรที่ทำให้เราจำไม่ใด้เพราะความรักที่หล่นหายหริอเพราะถูกความเศร้าที่เกิดขึ้นในหัวใจบดบังมันเอาไว้?.....??
พอเริ่มมีคำถามหนึ่งคำถาม คำถามที่สองก็ผุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ตามด้วยคำถามที่สาม ที่สี่ ห้า หก...และอื่นๆอีกมากมาย
ชีวิตคู่ของเราไม่เคยมีมือที่สาม แล้วปัญหามันอยู่ที่ตรงใหนล่ะ อาจเป็นเพราะความคาดหวังของเขา
ที่อยากให้ฉันเป็นแบบที่เขาอยากให้เป็น ทั้งที่ฉันก็พยายามแล้วแต่ฉันก็ไม่สามารถทำให้
ถูกใจเขาทุกอย่าง ฉันเหนื่อยแล้วนะที่รัก เสียงในหัวใจของฉันอยากบอกกับเขา
แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะทำอย่างนั้นเพราะฉันกลัว
ฉันกลัวโดนทิ้ง ตลอดระยะเวลา 13 ปีเขาคือโลกของฉัน ฉันไม่กล้าออกจากโลกใบเดิมไปเผชิญกับโลกใบใหม่ที่ยังไม่รู้ว่าจะเป็นแบบใหน ฉันอยากมีความกล้าหาญเหมือนกับใครหลายๆคนที่กล้าเผชิญกับกับโลกใบใหม่ด้วยตัวเอง
ฉันอยากมีผู้คนคอยให้คำปรึกษาฉันอยากถามพวกเขาว่า
ถ้าคุณเป็นฉันคุณจะทำอย่างไร ระหว่างพยามทำโลกใบเก่าให้กลับมาสวยงามเหมือนเดิมแต่ฉันต้องทนทุกข์ก่อนจะสำเร็จรึเปล่าก็ไม่รู้หรือหนีความเศร้าออกจากโลกใบเดิมไปเผชิญโลกใหม่ที่ไม่รู้ว่าจะสวยงามหรือมืดมน?