เคยมีความรู้สึกนี้ตอนอายุไม่ถึง 10 ขวบ ตอนนั้นไม่มีเพื่อนเลย แล้วก็ไม่ได้สนใจใคร
เพราะเราถือว่าเราเรียนเก่ง สอบได้ที่1 ไม่เห็นต้องสนใจเพื่อน มีความรู้สึกนี้ จนกระทั่ง เข้าเรียน ม.1 เทอมแรกไม่มีเพื่อนที่เราอยากจะคุยด้วยสักคน
เพราะเราตัวดำ แถมมาจากโรงเรียนนอกเมือง ทุกคนเลยไม่สนใจเราด้วยเช่นก่น
พอเทอม 2 เพื่อนๆให้ห้องรู้ว่าเราเรียนเก่งสอบได้ที่ 1 จากนั้นก็เริ่มมีคนมาตีสนิทเยอะขึ้น หรือเกือบทั้งห้อง
ช่วงเวลานั้นเอง ที่เราเริ่มสนุกและติดการมีเพื่อน เรามีเพื่อนสนิทกลุ่มใหญ่มาก ไม่ว่าชาย หรือหญิง
จนเข้าสู่ช่วงมหาลัย เลือกเข้าไปเรียนมหาวิทยาลัยในกรุงเทพ ก็ยังถูกเด็กจากโรงเรียนดังๆมองเยียดอยู่ดี
เราจึงมีเพื่อนเฉพาะเด็กบ้านนอกด้วยกัน ไม่ค่อยสนิทมาก พอเรียนจบทำงานก็แยกย้ายยิ่งห่างไปกันใหญ่
ผ่านมาหลายปี เราได้แต่งงาน และมีลูก 1คน กลับมาอยู่กับครอบครัวที่บ้านเกิด เพิ่งผ่านมา 5 ปี ตอนนี้เริ่มรู้สึกรำคาญและเบื่อคนรอบๆตัว
เพื่อนที่ทำงานเราก็ไม่อยากสุงสิง สามีเราก็เกลียดขี้หน้า อยากเลิกแต่ติดเรื่องลูก เบื่อพ่อแม่ด้วย ที่คอยสร้างปัญหาไม่จบสิ้น ญาติพี่น้องที่มองเราเป็นศูนย์กลางคอยแก้ปัญหา......อยากอยู่คนเดียวแบบสุดๆๆ แต่ติดที่ว่า มันคือภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ...ทั้งลูก พ่อแม่ และสังคม...จะทำอย่างไร ให้พ้นจากจุดนี้ หรือต้องพบจิตแพทย์??????
เคยมั้ย ที่อยู่ดีๆก็ไม่อยากมีเพื่อน ไม่อยากมีครอบครัว ไม่อยากมีญาติ อยากอยู่ตัวคนเดียว
เพราะเราถือว่าเราเรียนเก่ง สอบได้ที่1 ไม่เห็นต้องสนใจเพื่อน มีความรู้สึกนี้ จนกระทั่ง เข้าเรียน ม.1 เทอมแรกไม่มีเพื่อนที่เราอยากจะคุยด้วยสักคน
เพราะเราตัวดำ แถมมาจากโรงเรียนนอกเมือง ทุกคนเลยไม่สนใจเราด้วยเช่นก่น
พอเทอม 2 เพื่อนๆให้ห้องรู้ว่าเราเรียนเก่งสอบได้ที่ 1 จากนั้นก็เริ่มมีคนมาตีสนิทเยอะขึ้น หรือเกือบทั้งห้อง
ช่วงเวลานั้นเอง ที่เราเริ่มสนุกและติดการมีเพื่อน เรามีเพื่อนสนิทกลุ่มใหญ่มาก ไม่ว่าชาย หรือหญิง
จนเข้าสู่ช่วงมหาลัย เลือกเข้าไปเรียนมหาวิทยาลัยในกรุงเทพ ก็ยังถูกเด็กจากโรงเรียนดังๆมองเยียดอยู่ดี
เราจึงมีเพื่อนเฉพาะเด็กบ้านนอกด้วยกัน ไม่ค่อยสนิทมาก พอเรียนจบทำงานก็แยกย้ายยิ่งห่างไปกันใหญ่
ผ่านมาหลายปี เราได้แต่งงาน และมีลูก 1คน กลับมาอยู่กับครอบครัวที่บ้านเกิด เพิ่งผ่านมา 5 ปี ตอนนี้เริ่มรู้สึกรำคาญและเบื่อคนรอบๆตัว
เพื่อนที่ทำงานเราก็ไม่อยากสุงสิง สามีเราก็เกลียดขี้หน้า อยากเลิกแต่ติดเรื่องลูก เบื่อพ่อแม่ด้วย ที่คอยสร้างปัญหาไม่จบสิ้น ญาติพี่น้องที่มองเราเป็นศูนย์กลางคอยแก้ปัญหา......อยากอยู่คนเดียวแบบสุดๆๆ แต่ติดที่ว่า มันคือภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ...ทั้งลูก พ่อแม่ และสังคม...จะทำอย่างไร ให้พ้นจากจุดนี้ หรือต้องพบจิตแพทย์??????