คือแบบมีความรู้สึกว่าเขาควรไปเจอคนที่ดีกว่า มีอนาคตกว่าแบบนี้อะครับ มันค่อนข้างจะนอยด์เป็นพักๆ แล้วก็หายไป
เข้าใจว่าส่วนหนึ่งเราก็เหงาด้วยแหละเพราะห่างกันกว่าพันกิโล เขาทำงานเกี่ยวกับ รพ. เลยทำให้มีเวลาน้อย อันนี้ผมก็เข้าใจ
ก็ทักทายบ้างตามประสา แต่ส่วนหนึ่งก็ไม่อยากไปรบกวน ออกงานเช้า เลยบอกให้เขาเป็นคนทักมาแล้วกันถ้าคิดถึงอะไรแบบนี้
แล้วอีกอย่าง คนอย่างผมมันดูไม่ค่อยเหมาะกับใคร อย่างแรกเลยคือเรียนไม่จบส่วนหนึ่ง แต่ไม่ได้ละความพยายามนะครับ ก็ทำงานเก็บเงิน
แล้วก็ออกจากงานด้วยปัจจัยหลายๆอย่าง มันเลยดูเป็นช่องว่าง เขาดูมีงานการที่ดี แต่เราต้องหาเงินแบบลำบาก ก็ไม่อยากให้เขามาอยู่กับคนลำบากอย่างผม
แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ไม่เคยดูถูกตัวเองนะครับ เพราะจริงๆก็เคยคุยกับเขาแล้ว เขาก็บอกว่าคิดมากหนะ
แต่มันก็อดทิ้งความคิดนี้ไม่ได้ซักที ควรทำยังไงดี?
เคยรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับคนที่ตัวเองรักไหมครับ?
เข้าใจว่าส่วนหนึ่งเราก็เหงาด้วยแหละเพราะห่างกันกว่าพันกิโล เขาทำงานเกี่ยวกับ รพ. เลยทำให้มีเวลาน้อย อันนี้ผมก็เข้าใจ
ก็ทักทายบ้างตามประสา แต่ส่วนหนึ่งก็ไม่อยากไปรบกวน ออกงานเช้า เลยบอกให้เขาเป็นคนทักมาแล้วกันถ้าคิดถึงอะไรแบบนี้
แล้วอีกอย่าง คนอย่างผมมันดูไม่ค่อยเหมาะกับใคร อย่างแรกเลยคือเรียนไม่จบส่วนหนึ่ง แต่ไม่ได้ละความพยายามนะครับ ก็ทำงานเก็บเงิน
แล้วก็ออกจากงานด้วยปัจจัยหลายๆอย่าง มันเลยดูเป็นช่องว่าง เขาดูมีงานการที่ดี แต่เราต้องหาเงินแบบลำบาก ก็ไม่อยากให้เขามาอยู่กับคนลำบากอย่างผม
แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ไม่เคยดูถูกตัวเองนะครับ เพราะจริงๆก็เคยคุยกับเขาแล้ว เขาก็บอกว่าคิดมากหนะ
แต่มันก็อดทิ้งความคิดนี้ไม่ได้ซักที ควรทำยังไงดี?