สวัสดีครับ กระทู้นี้ก็ขออนุญาตพี่พันตั้งเป็นกระทู้แผงขายผักขายปลาครับ แฮร่ !! แต่วันนี้เราไม่ได้จะมาขายผักขายปลา
เรามีหัวใจมาแจกครับ ฮิ้วววววววววววววว ///หิ้วกูเนี้ยแหละครับไปทิ้ง
แนะนำตัวก่อนนะครับ ผมชื่อเหมือนสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมตัวใหญ่ที่ถูกคนเรียกกันด้วยคำว่า 'ปลา' ขึ้นต้น ปีนี้อายุรวม 20 ขวบบริบูรณ์ สูง 175 เซนติเมตร หนัก 77 กิโลกรัม (เป็นสายหมีตัวเล็กๆงับ แต่กำลังลด เพราะเมื่อก่อนผมหนัก 125 โล) คิ้วหน้า ผิวแทน (แทนสีดำของถ่านได้เลย ซั๊ซ) ตอนนี้เป็นนศของที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง และทำงานเป็นฟรีแลนซ์ไปด้วยเพื่อดำรงชีพเพราะตอนหาเงินส่งตัวเองเรียนครับพ้ม ผมไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ครับ ผมแพ้ของทั้งสองชนิดที่ว่ามา แต่ไม่รังเกียจคนที่ดื่มนะครับ มันเป็นเรื่องส่วนตัวของใครของมันครับ
อยากลองสนทนากับพี่ๆวัยทำงานหรือคนที่อายุสัก 25 + ขึ้นไปจังครับ (ผมเคยมีแฟนที่คบกันมาอายุห่างกันเกือบสิบปีมาแล้วครับ) สาเหตุคือผมจะคุยกับคนอายุเท่ากันหรือน้อยกว่าไม่รู้เรื่อง
ชอบคนที่เข้าใจว่า "ทำงานคือทำงาน" "เล่นคือเล่น" ผมรู้สึกว่าคนที่โตแล้วจะมีวุฒิวัยที่สามารถจัดการความรู้สึกและควบคุมตัวเองได้
เช่น ถ้าใครฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งทำงานหรือยุ่ง ก็แค่ตอบตอนที่พอจะตอบได้ ต่างฝ่ายต่างใช้ชีวิตของตัวเองไป
เราคบกัน เราให้ความสบายใจแก่กัน มีความรักมีความรู้สึกดีๆเพื่อเติมพลังให้กับชีวิต ไม่ใช่มีความรักเพื่อเพิ่มความทุกข์ให้กับตนเอง
ผมต้องเรียนบอกตามตรงว่าสถานะของผมตอนนี้ยังไม่เอื้ออำนวยในการดูแลใครได้อย่างเต็มที่เท่าที่คนๆหนึ่งจะดูแลกันและกันได้ในฐานะคนรักหรือคนในครอบครัว ผมยังไม่สามารถให้อะไรหนักๆได้ ผมเลี้ยงข้าวใครไม่ได้ (แต่รับผิดชอบในส่วนของตัวเองได้) ถ้าจะหาสายเปย์น่าจะต้องป้ายหน้าครับเพราะตอนนี้ก็ยังเอาตัวเองไม่ค่อยรอดเหมือนกัน
ผมเองก็เหนื่อยกับการเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ
ผมอยากมีความรักที่สามารถเป็นพลังให้ผมในการช่วยพัฒนากันและกันไปเรื่อยๆ
ไม่ต้องรักกันตลอดไปหรอก ของแบบนั้นมันไม่มีอยู่จริง
ขอเพียงแค่ ตอนที่เรายังรัก เรายังรู้สึกดีต่อกัน
เราทำมันให้เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
ผมว่าเท่านั้นก็มากเกินพอแล้วครับ ส่วนเรื่องของอนาคตก็คงต้องปล่อยให้มันเป็นเพื่อนในอนาคตต่อไป
ถ้าอ่านมาแล้วพี่ๆคนไหนยังไม่มีพันธะอะไรใดๆกับใคร ก็ลองทักหลังไมค์กันเข้ามาได้นะครับ ^^
ขอบคุณครับ
ถ้าหากจะขอ "ลองคุย" กับเธอได้ไหม? อยากลองพูดคุยกับมนุษย์วัยทำงานจังครับ ^^ (I'm Top)
เรามีหัวใจมาแจกครับ ฮิ้วววววววววววววว ///หิ้วกูเนี้ยแหละครับไปทิ้ง
แนะนำตัวก่อนนะครับ ผมชื่อเหมือนสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมตัวใหญ่ที่ถูกคนเรียกกันด้วยคำว่า 'ปลา' ขึ้นต้น ปีนี้อายุรวม 20 ขวบบริบูรณ์ สูง 175 เซนติเมตร หนัก 77 กิโลกรัม (เป็นสายหมีตัวเล็กๆงับ แต่กำลังลด เพราะเมื่อก่อนผมหนัก 125 โล) คิ้วหน้า ผิวแทน (แทนสีดำของถ่านได้เลย ซั๊ซ) ตอนนี้เป็นนศของที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง และทำงานเป็นฟรีแลนซ์ไปด้วยเพื่อดำรงชีพเพราะตอนหาเงินส่งตัวเองเรียนครับพ้ม ผมไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ครับ ผมแพ้ของทั้งสองชนิดที่ว่ามา แต่ไม่รังเกียจคนที่ดื่มนะครับ มันเป็นเรื่องส่วนตัวของใครของมันครับ
อยากลองสนทนากับพี่ๆวัยทำงานหรือคนที่อายุสัก 25 + ขึ้นไปจังครับ (ผมเคยมีแฟนที่คบกันมาอายุห่างกันเกือบสิบปีมาแล้วครับ) สาเหตุคือผมจะคุยกับคนอายุเท่ากันหรือน้อยกว่าไม่รู้เรื่อง
ชอบคนที่เข้าใจว่า "ทำงานคือทำงาน" "เล่นคือเล่น" ผมรู้สึกว่าคนที่โตแล้วจะมีวุฒิวัยที่สามารถจัดการความรู้สึกและควบคุมตัวเองได้
เช่น ถ้าใครฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งทำงานหรือยุ่ง ก็แค่ตอบตอนที่พอจะตอบได้ ต่างฝ่ายต่างใช้ชีวิตของตัวเองไป
เราคบกัน เราให้ความสบายใจแก่กัน มีความรักมีความรู้สึกดีๆเพื่อเติมพลังให้กับชีวิต ไม่ใช่มีความรักเพื่อเพิ่มความทุกข์ให้กับตนเอง
ผมต้องเรียนบอกตามตรงว่าสถานะของผมตอนนี้ยังไม่เอื้ออำนวยในการดูแลใครได้อย่างเต็มที่เท่าที่คนๆหนึ่งจะดูแลกันและกันได้ในฐานะคนรักหรือคนในครอบครัว ผมยังไม่สามารถให้อะไรหนักๆได้ ผมเลี้ยงข้าวใครไม่ได้ (แต่รับผิดชอบในส่วนของตัวเองได้) ถ้าจะหาสายเปย์น่าจะต้องป้ายหน้าครับเพราะตอนนี้ก็ยังเอาตัวเองไม่ค่อยรอดเหมือนกัน
ผมเองก็เหนื่อยกับการเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ
ผมอยากมีความรักที่สามารถเป็นพลังให้ผมในการช่วยพัฒนากันและกันไปเรื่อยๆ
ไม่ต้องรักกันตลอดไปหรอก ของแบบนั้นมันไม่มีอยู่จริง
ขอเพียงแค่ ตอนที่เรายังรัก เรายังรู้สึกดีต่อกัน
เราทำมันให้เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
ผมว่าเท่านั้นก็มากเกินพอแล้วครับ ส่วนเรื่องของอนาคตก็คงต้องปล่อยให้มันเป็นเพื่อนในอนาคตต่อไป
ถ้าอ่านมาแล้วพี่ๆคนไหนยังไม่มีพันธะอะไรใดๆกับใคร ก็ลองทักหลังไมค์กันเข้ามาได้นะครับ ^^
ขอบคุณครับ