ทำไงดี คนที่บ้านชอบบอกว่าเป็นเด็กเสี่ยดี ชอบเปรียบเที่ยบว่าเขามีดีกว่ารวยกว่า

คืออยู่กับแม่2คนค่ะ พ่อเสียแล้ว ค่าใช้จ่ายทุกอย่างแม่เป็นคนจัดการหมด เราอายุ17แล้วนะปีนี้18แล้วด้วย เราเรียนสายอาชีพปีนี้ปี3 สาขาบัญชี เราไม่ได้เรียนเก่งอะไรเลยคิดแค่ว่ามันหางานได้และน่าจะได้เงินดี เคยทำงานเซเว่นแต่ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยมันก็ไม่ไหวเราเผลอไปหลับในชั่วโมงเรียนทุกทีเลย เงินเดือนก็ได้น้อย แม่เราก็ชอบมาขอตังเรา คือเงินเดือนมันก็น้อยอยู่แล้วพอแม่มาเอาไปอีกมันก็น้อยไปใหญ่ ก็ยอมรับว่าเห็นแก่ตัวนะ เราให้แม่แค่เดือนละ3000 เงินเดือนเราก็ได้ไม่แน่นอน 5000มั้ง 7000มั้ง เราก็เอาเงินที่เหลือไปเรียนมันก็พอนะแต่เราไม่มีตังเก็บเลย อาจเพราะเราใช้เงินเก่งด้วย โทษตัวเองเหมือนกัน แต่พยายามแค่ไหนมันก็ต้องมีเรื่องที่ต้องใช้เงินจริงๆ มันก็เกิดท้อแล้วลาออกอะ เลิกงานตี1ทุกวัน เสาร์-อาทิตย์เราก็ไม่ได้หยุด  แม่เราก็ต้องขับรถมารับเรากลับบ้าน เราไม่อยากให้แม่ลำบากตื่นมารับเราดึกๆด้วย เรากับแม่ไม่ค่อยลงรอยกันทะเลาะกันบ่อยมากกกกเรื่องเงินๆทองๆเนี่ยแหละ แต่เรากับแม่รักกันนะ สำหรับแม่มันแค่อารมณ์เหนื่อยที่ต้องหาเงินคนเดียวแล้วไม่มีที่ลงอะเลยมาลงกับเรา ส่วนเราก็รู้แต่เราก็ใช้อารมณ์กับแม่เหมือนกันแบบเราก็อยากช่วยแต่มันได้แค่นี้จริงๆ เรามักจะโดนด่าโดนเปรียบเทียบตลอด แบบไม่มีปัญญาหาเงินเอง โดนเปรียบเทียบกับลูกพี่ลูกน้องของเราเสมอ เขาอายุ26แล้ว เรียนจบป.ตรี มีบ้าน มีรถ ซื้อที่ดินให้แม่เขาอยู่ ทำงานธนาคาร  คือเขามีเสี่ยเลี้ยงค่ะ มีตั้งแต่เรียนมหาลัยเขาหาเงินส่งตัวเองเรียนจนจบ ไม่ได้แบมือขอเงินพ่อแม่ของเขาเลย(อันนี้แม่เล่าให้ฟัง) ใครๆก็ว่าเขาดี แม่เราก็ว่าเขาดีแล้วก็กรอกหูเราทุกวันหรือทุกครั้งที่เราทะเลาะกันว่า อย่ามีแฟนให้ทำแบบพี่เขา ให้หลอกผู้ชาย ให้หาเงิน อย่าไปรักจริงเพราะผู้ชายดีๆมันไม่มีถึงมีก็หายาก เราก็รู้นะว่าแบบนั้นมันไม่ดี แต่ยิ่งเราโตขึ้นค่าใช้จ่ายมันก็เพิ่มขึ้นไหนจะค่าเทอมเราอีกเดี๋ยวเรียนจบปวช.ก็ต้องต่อมหาลัย แล้วเราก็ตั้งใจไว้ว่าจะต่อเอกชนไม่ใช่ว่าอยากอยู่ในสังคมดีๆอะไรนะแต่เรากลัวเราสอบไม่ติดอะเผื่อๆไว้ คือแม่ทำงานคนเดียวเราสงสารแม่อะ เราก็หาเงินเองได้ไม่มาก มันเลยทำให้เราเริ่มคิดเรื่องหาคนเลี้ยงขึ้นมาจริงๆ แต่มันก็คงไม่ง่าย คำว่าเด็กเสี่ยเนี่ยคือเราต้องมีอะไรกับเขาใช่มั้ยแล้วเราก็ไม่เคยมีอะไรกับใครด้วย เราไม่มีประสบการณ์อะไรเลยไม่กลล้าปรึกษาใครมันดูน่าอายอะเนอะ เรากลัวไปหมดเลยอะ เราก็ไม่ได้อยากทำนะ แต่แม่เราก็พูดประมาณว่าไม่มีใครเขาอยากทำทั้งนั้นแหละแต่เขาไม่มีทางเลือก ถามว่าเรามีทางเลือกมั้ย? มีนะ ทำงานให้หนักขึ้นขยันอ่านหนังสือสอบมหาลัยรัฐบาล แต่แม่ก็ต้องทำงานเหมือนเดิม แล้วกว่าเราจะเรียนจบกว่าจะทำงานเก็บตังสร้างเนื้อสร้างตัว แม่เราต้องทำงานเหนื่อยๆแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ เราอยากให้แม่เราสบาย มันจะดูสิ้นคิดมั้ย ว่าถ้าเราได้มีโอกาสได้คุยหรือถ้ามีคนมาชอบเรา เราก็จะยอมๆเขาไป หน้าตาเราก็ไม่ได้สวยอะไรมากนะแต่ก็ไม่ได้แย่อะไร เราดูเด็กมากๆด้วยซ้ำเพราะเราตัวเตี้ยอะ สูงแค่150เอง คือถ้าเราแต่ตัวแต่งหน้ามันก็ดีเป็นผู้ใหญ่ขึ้นนะผอมๆผิวสองสีอะ เคยมีคนมาคุยมาจีบนะรุ่นพ่อยังมีเลยเราก็หนีตลอด ตอนนั้นเรากลัวเขาหลอกเราด้วยแหละเบอร์เขาเราก็มีแต่เราก็ไม่กล้าโทรไป เราควรทำไงดี คือทั้งหมดนี้เราจะถามแค่ว่า เราควรทำยังไงดีแค่นั้นเอง5555 เล่าสะยาวเลย5555