เคยตั้งกระทู้ไปครั้งนึงแต่คนละหัวข้อกัน อันนั้นเขียนไม่ค่อยออก อธิบายไม่ถูก แต่จะลองเริ่มอันนี้ใหม่นะ
คือว่า เรามีครอบครัวแล้ว แค่สมากันและกำลังจะคลอดลูกสิ้นเดือน พ.ค 60 นี้ เราสองคนลำบาก ยังใงดีล่ะ เราเป็นห่วงลูก ว่าจะอดอยาก เราจึงจำเป็นที่ต้องย้ายกลับบ้าน ซื่งบ้านที่กลับไป เป็นของทางฝ่ายเราเอง แฟนก็มาด้วย (คือเมื่อก่อนเราหนีออกจากบ้าน ไปอยู่หอ แล้วทำงานกลางคืนใง หาเงินเอง) แต่พอมามีครอบครัว เรากลับมาต้องพึ่งพาเค้า แรกๆก็ดี ไม่บ่นอะไร แต่พอนานๆเข้า ก็มีบ้าง ก็อดทนทำเฉย ไม่อยากมีปัญหา และ เรามีหมาตัวนึง ชื่อบุญรอด แฟนเอามาตั้งแต่ยังไม่ลืมตา แม่มันโดนรถทับตาย บุญรอดแสนรู้มาก แล้วเราก็ไม่มีตังที่จะเจียดไปซื้อยาแก้เห็บมัน อาหารหมาถ้าอย่างดีๆก็แพง อันถูกๆก็ไม่ค่อยกิน เราก็พยายามเอาข้าวเหลือๆให้มัน แม่ก็บ่นว่า มันกินไม่ได้นะข้าวน่ะ เดี๋ยวจะเคยตัว ยาแก้เห็บน่ะหัดซื้อสะบ้าง ถ้าไม่กินเห็บจะขึ้นบ้าน ข้าไม่ให้อยู่หรอกนะ เดี๊ยวจะเอาไปปล่อย เราก็บอกว่าตังไม่มี ตัวเองจะกินเข้าไปบำรุงท้อง นมสักกล่องยังไม่อยากซื้อเลย กลัวแฟนไม่มีเงินกินตอนทำงาน แม่ก็พูดอีก ว่า เรามีตังแต่บอกว่าไม่มี อ้าว แล้วถ้าซื้อให้หมาหมดแล้วคนจะกินอะไรล่ะ คิดดูนะทุกคน แล้วมันเป็นแบบนี้หลายพูดแบบนี้กับเราตลอด
นอกจากหมา ก็มีเรื่องไอ้นี้อีกค่าน้ำค่าไฟ เราก็ให้ ไม่ใช่ไม่ให้ เค้าบอกว่าอะไรรู้ป่ะ เนี่ยนะ จริงๆแล้วมันไม่คุ้มหรอกกับเงินที่เองให้ข้า แต่ก็ไม่เปนไรข้าเหนเอ็งเป็นลูก ......... นี่ถ้าไม่ติดว่า จะคลอดลูก หรือ มีลูกนะ ไปนานตั้งแต่อ้าปากจะพูดแล้ว
แล้วเวลาที่พ่อกะแม่ทะเลาะกัน แม่ก็จะหันมาหาเรา เล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้กลุ้มใจกะเรา พอเค้าดีกัน เราก็หมาหัวเน่า มีครั้งนึ
งที่เค้าดีกันแล้ว พ่อจ้างแฟนเราไปขนของ ให้ค่าจ้าง 400 บาท แฟนเราก็เหนื่อย ตาแดง เพิ่งหยอดตานอน ก็ไม่ไร ก็ไปเพราะเหนแก่เราอยากเอาตังให้เราซื้อนมกิน เอารถกะบะเราไปด้วย เพราะพ่อมีแต่รถเก๋ง และให้แฟนเราขับอีกต่างหาก ไม่ใช่ไรหรอก พ่อเมาใง กินสะขับไม่ได้ ส่วนแฟนเราใบขับขี่ก็ยังไม่ได้ทำรอคิวอยู่ แล้วแทนที่ค่าน้ำมันพ่อจะออกให้ กลับให้แฟนเราเอาเงินจากค่าจ้าง400ไปเติมเหลือแค่200 แล้วก็บอกว่า ถือสะว่าเติมรถของตัวเองไปนะลูก พอเราเล่าให้แม่ฟัง เค้าดีกันแล้ว เค้าก็บอกว่า เบื่อที่ต้องมาฟังเราพูดเรื่องแบบนี้ เราก็เลยเดินลุกออกมาเลย เราน่ะมันมีกรรมจริงๆ อยากเรียนก็ไม่ได้เรียนทั้งที่ไม่ได้ยากจนอะไรเลย หนีไปบวชชี นอนวัด โกนหัวก็ตามมาให้เราสึกอีก เราอยากเรียนก็บังคับให้ไปทำงานโรงงาน อดนอน เราไม่ชอบทำผม ก็บังคับให้เรียนทำผมอีก แล้วก็บอกว่าเป็นหนี้ก็เพราะเรา เรื่องที่มันเกิดขึ้นมันทำให้รู้สึกเหมือนเป็นปมด้อย พูดทั้งวันก็ไม่จบ พ่อเราทำให้เราไม่ได้เรียนต่อ ทั้งที่เราก็ไม่ได้เรียนแย่ แค่ไม่เก่งคณิตกะฟิสิก แต่ที่เหลือได้หมดโดยเฉพาะภาษาอังกฤต เราอยากเป็นไกด์นำเที่ยว อยากเรียนต่างประเทศ อยากได้ดี ไม่อยากมีอนาคตที่จบด้วยการมีลูกและก็รอแก่ตาย นี่คือความคิดเรานะ แต่พอเราบริหารเงินไม่เป็น เงินเดือนสามหมื่นกว่า กับกู้เรื่องการศึกษาลูก กู้ธนาคาร แต่มันไม่สามารถทำให้เราได้เรียนได้ แถมรถยังต้องโดนยึดอีกต่างหาก แล้วก็กินเหล้า เอาเงินไปให้ญาติใช้ ซื้อเหล้าเลี้ยงเค้า กลับมาเงินที่กู้ธนาคาร สามหมื่น เหลืออยู่ไม่กี่ร้อยบาท พ่อแม่ทะเลาะกัน บังคับให้เราไปหางานโรงงาน ทำงานสะดวกซื้อ พอเราอดนอน จากการทำงานก็มาบอกว่า เป็นใงล่ะ การอดนอนมันลำบากมาก พ่ออดนานมาตั้งสิบกว่าปีแหน่ะ เพื่อ? จะสอนอะไรเหรอ กับเส้นทางแบบนี้ที่เราไม่ต้องการ
เราก็เลยกลายเป็นเด็กใจแตก จากที่ไม่เคยกินเหล้า ก็กิน ไม่เคยออกเที่ยวกลางคืนก็ไป เอาง่ายๆนะ เราน่ะเพิ่งจะขึ้นสองแถวเป็นเมื่อตอนม.3เอง
แล้วก็มีแฟน มันก็ทำดีกะเรา แต่เอาเถอะมีลูกมีเมียแล้วที่บ้านนอกมัน เราคิดว่ามันเคยเป็นที่ๆเราจะหนีจากปัญหาได้ กลับมามีปัญหาเพิ่มอีก เราไม่ไหวอีกต่อไป กินยาแก้ไข้แก้ปวดไปสะเลย แต่ไม่ตายน่ะ มันทรมานมาก ตัวร้อนจี๋เลย ปวดข้อกระดูก ปวดหัว อยากนอน ก็รู้ดีว่ามันไม่แก้ปัญหาอะไรเลย ฆ่าตัวตายน่ะ แถมวิชาพระพุทธศาสนา เราก็ได้คะแนนดีอีก ก็เลยหนีบวช
เลย เสื้อเกง แปรงสีฟัน หยิบอะไรได้ก็ไป ..แค่นี้ล่ะกัน ถ้ามีใครอยากฟังต่อ ก็จะมาเล่านะ กลัวมันจะยาวไป
มีใครรู้สึกเหมือนเป็นตัวถ่วงของครอบครัวบ้าง?
คือว่า เรามีครอบครัวแล้ว แค่สมากันและกำลังจะคลอดลูกสิ้นเดือน พ.ค 60 นี้ เราสองคนลำบาก ยังใงดีล่ะ เราเป็นห่วงลูก ว่าจะอดอยาก เราจึงจำเป็นที่ต้องย้ายกลับบ้าน ซื่งบ้านที่กลับไป เป็นของทางฝ่ายเราเอง แฟนก็มาด้วย (คือเมื่อก่อนเราหนีออกจากบ้าน ไปอยู่หอ แล้วทำงานกลางคืนใง หาเงินเอง) แต่พอมามีครอบครัว เรากลับมาต้องพึ่งพาเค้า แรกๆก็ดี ไม่บ่นอะไร แต่พอนานๆเข้า ก็มีบ้าง ก็อดทนทำเฉย ไม่อยากมีปัญหา และ เรามีหมาตัวนึง ชื่อบุญรอด แฟนเอามาตั้งแต่ยังไม่ลืมตา แม่มันโดนรถทับตาย บุญรอดแสนรู้มาก แล้วเราก็ไม่มีตังที่จะเจียดไปซื้อยาแก้เห็บมัน อาหารหมาถ้าอย่างดีๆก็แพง อันถูกๆก็ไม่ค่อยกิน เราก็พยายามเอาข้าวเหลือๆให้มัน แม่ก็บ่นว่า มันกินไม่ได้นะข้าวน่ะ เดี๋ยวจะเคยตัว ยาแก้เห็บน่ะหัดซื้อสะบ้าง ถ้าไม่กินเห็บจะขึ้นบ้าน ข้าไม่ให้อยู่หรอกนะ เดี๊ยวจะเอาไปปล่อย เราก็บอกว่าตังไม่มี ตัวเองจะกินเข้าไปบำรุงท้อง นมสักกล่องยังไม่อยากซื้อเลย กลัวแฟนไม่มีเงินกินตอนทำงาน แม่ก็พูดอีก ว่า เรามีตังแต่บอกว่าไม่มี อ้าว แล้วถ้าซื้อให้หมาหมดแล้วคนจะกินอะไรล่ะ คิดดูนะทุกคน แล้วมันเป็นแบบนี้หลายพูดแบบนี้กับเราตลอด
นอกจากหมา ก็มีเรื่องไอ้นี้อีกค่าน้ำค่าไฟ เราก็ให้ ไม่ใช่ไม่ให้ เค้าบอกว่าอะไรรู้ป่ะ เนี่ยนะ จริงๆแล้วมันไม่คุ้มหรอกกับเงินที่เองให้ข้า แต่ก็ไม่เปนไรข้าเหนเอ็งเป็นลูก ......... นี่ถ้าไม่ติดว่า จะคลอดลูก หรือ มีลูกนะ ไปนานตั้งแต่อ้าปากจะพูดแล้ว
แล้วเวลาที่พ่อกะแม่ทะเลาะกัน แม่ก็จะหันมาหาเรา เล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้กลุ้มใจกะเรา พอเค้าดีกัน เราก็หมาหัวเน่า มีครั้งนึ
งที่เค้าดีกันแล้ว พ่อจ้างแฟนเราไปขนของ ให้ค่าจ้าง 400 บาท แฟนเราก็เหนื่อย ตาแดง เพิ่งหยอดตานอน ก็ไม่ไร ก็ไปเพราะเหนแก่เราอยากเอาตังให้เราซื้อนมกิน เอารถกะบะเราไปด้วย เพราะพ่อมีแต่รถเก๋ง และให้แฟนเราขับอีกต่างหาก ไม่ใช่ไรหรอก พ่อเมาใง กินสะขับไม่ได้ ส่วนแฟนเราใบขับขี่ก็ยังไม่ได้ทำรอคิวอยู่ แล้วแทนที่ค่าน้ำมันพ่อจะออกให้ กลับให้แฟนเราเอาเงินจากค่าจ้าง400ไปเติมเหลือแค่200 แล้วก็บอกว่า ถือสะว่าเติมรถของตัวเองไปนะลูก พอเราเล่าให้แม่ฟัง เค้าดีกันแล้ว เค้าก็บอกว่า เบื่อที่ต้องมาฟังเราพูดเรื่องแบบนี้ เราก็เลยเดินลุกออกมาเลย เราน่ะมันมีกรรมจริงๆ อยากเรียนก็ไม่ได้เรียนทั้งที่ไม่ได้ยากจนอะไรเลย หนีไปบวชชี นอนวัด โกนหัวก็ตามมาให้เราสึกอีก เราอยากเรียนก็บังคับให้ไปทำงานโรงงาน อดนอน เราไม่ชอบทำผม ก็บังคับให้เรียนทำผมอีก แล้วก็บอกว่าเป็นหนี้ก็เพราะเรา เรื่องที่มันเกิดขึ้นมันทำให้รู้สึกเหมือนเป็นปมด้อย พูดทั้งวันก็ไม่จบ พ่อเราทำให้เราไม่ได้เรียนต่อ ทั้งที่เราก็ไม่ได้เรียนแย่ แค่ไม่เก่งคณิตกะฟิสิก แต่ที่เหลือได้หมดโดยเฉพาะภาษาอังกฤต เราอยากเป็นไกด์นำเที่ยว อยากเรียนต่างประเทศ อยากได้ดี ไม่อยากมีอนาคตที่จบด้วยการมีลูกและก็รอแก่ตาย นี่คือความคิดเรานะ แต่พอเราบริหารเงินไม่เป็น เงินเดือนสามหมื่นกว่า กับกู้เรื่องการศึกษาลูก กู้ธนาคาร แต่มันไม่สามารถทำให้เราได้เรียนได้ แถมรถยังต้องโดนยึดอีกต่างหาก แล้วก็กินเหล้า เอาเงินไปให้ญาติใช้ ซื้อเหล้าเลี้ยงเค้า กลับมาเงินที่กู้ธนาคาร สามหมื่น เหลืออยู่ไม่กี่ร้อยบาท พ่อแม่ทะเลาะกัน บังคับให้เราไปหางานโรงงาน ทำงานสะดวกซื้อ พอเราอดนอน จากการทำงานก็มาบอกว่า เป็นใงล่ะ การอดนอนมันลำบากมาก พ่ออดนานมาตั้งสิบกว่าปีแหน่ะ เพื่อ? จะสอนอะไรเหรอ กับเส้นทางแบบนี้ที่เราไม่ต้องการ
เราก็เลยกลายเป็นเด็กใจแตก จากที่ไม่เคยกินเหล้า ก็กิน ไม่เคยออกเที่ยวกลางคืนก็ไป เอาง่ายๆนะ เราน่ะเพิ่งจะขึ้นสองแถวเป็นเมื่อตอนม.3เอง
แล้วก็มีแฟน มันก็ทำดีกะเรา แต่เอาเถอะมีลูกมีเมียแล้วที่บ้านนอกมัน เราคิดว่ามันเคยเป็นที่ๆเราจะหนีจากปัญหาได้ กลับมามีปัญหาเพิ่มอีก เราไม่ไหวอีกต่อไป กินยาแก้ไข้แก้ปวดไปสะเลย แต่ไม่ตายน่ะ มันทรมานมาก ตัวร้อนจี๋เลย ปวดข้อกระดูก ปวดหัว อยากนอน ก็รู้ดีว่ามันไม่แก้ปัญหาอะไรเลย ฆ่าตัวตายน่ะ แถมวิชาพระพุทธศาสนา เราก็ได้คะแนนดีอีก ก็เลยหนีบวช