บังเอิญผม กลับมาทำงานที่บ้าน โรงงานเล็กๆ ได้5ปีแล้ว
ผมกับพ่อเข้ากันไม่เคยติด จะคุยก็แต่ คุยเรื่องงาน จริงๆ คุยไม่กี่คำก็จบบทสนทนา
พ่อผมชอบ บ้างาน ทำงานหนัก แต่ไม่สนใจสุขภาพ เดือนก่อนผมเห็นพ่อผมซักผ้า ตอน3ทุ่มแล้วไปนอน
ผมคุยกับแม่ ถามว่าทำไมพ่อถึงซักเสื้อตอนนี้แล้ว ไม่ตากเลย (มาตากตอนเช้าแทน)
แม่บอกว่า พ่อทำแบบนี้ประจำอยู่แล้ว ผมก็ไม่กล้าไปบอกพ่อ ไม่กล้าไปคุยไง (คือก็เป็นห่วงนั่นแหละ แต่ไม่คุยกัน)
5 วันต่อมา ผมเห็นพ่อซักตอน3ทุ่ม ผมก็เดินไปถาม ว่าซักตอนนี้ทำไม มันไม่ดี บลาๆ ถ้าจะตากตอนเช้า พ่อตื่นตี5พ่อก็ซักเลยแล้วค่อยตาก
แกก็นิสัยเดิม พูดจากิริยา ไม่ฟังผมพูด ผมก็โมโหเก็บกดใจใจ
เป็นแบบนี้ตลอด หลายๆเรื่องเราก็ไม่กล้า คุย ไม่กล้าระบาย เก็บกด ต่างฝ่ายต่างไม่คุย ก็เป็นแบบนี้มาตลอด จนเวลาผ่านไปนาน.. จนเป็นนิสัย
แล้วพ่อชอบพูดเสียงดังโวยวาย ผมประชดโดยการเดินหนีทันที
และพ่อชอบด่าผมนินทาผม ให้คนงานฟัง เพื่อให้คนงานมาบอกผมนั่นแหละ ว่าควรทำแบบนี้ๆ แต่ผมไปได้ยินบ่อยๆไง เลยไม่ชอบ
พ่อพูดเรื่องผมกับทุกคน กับลุง ป้า หรือ เสมียนโรงงาน ที่ดีลงานกัน
ล่าสุด วันนี้พ่อก็คุยกับ เสมียน ว่าผมไม่ทำงาน ไม่ดูงาน ฯลฯ
ผมบอกเลยว่ามันจริง เพราะมีพ่อผมอยู่นี้แหละ มีพ่อแล้วอึดอัดขออยู่เงียบๆดีกว่า ผมก็ทำงานของผมไปนะ แต่ผมไม่ไปดูพนักงานในด้านผลิต
เพราะพ่อผมอยู่ตรงนั้น ผมก็ไม่อยากใกล้พ่อ พ่อก็ไม่อยากใกล้ผม
แล้วผมไม่ชอบการทำงานของพ่อด้วย มั่วไปหมด ไม่มีระบบอะไร พนักงานใครมา ใครขาด ใครสะเปะสะปะ แตะต้องไม่ได้
ผมคิดมานานแล้ว ถ้าอยากให้ผมทำงานจริงๆ คงต้องให้พ่อเลิก
หรือไม่ผมก็ขนจักร ออกไปทำข้างนอก เช่าตึกเอา
บอกตรงๆ ตอนพ่อผมไป กรุงเทพ ไปหาหมอ ผมโคตรมีความสุขเลย
รู้สึกบ้านร่มเย็น สบายใจ ผมไปเฝ้าพนักงานแทบทั้งวัน ไปคุย ไปพูดตลอดทั้งวัน
พอพ่อกลับมา ผมก็เป็นแบบเดิม อยู่นิ่งๆ
ลำบากใจมาก
อยากดูแลพ่อแม่ แต่อธิบายให้ใครฟัง คงไม่มีใครเข้าใจ ผมเกลียดนิสัยพ่อ หลายอย่าง เช่นทำแต่งานไม่ดูแลสุขภาพ ชอบโวย ไม่ฟังความเห็น ดื้อรั้นหัวโบราณ
ทุกข์ทรมาณมาก เข้ากันไม่ติด ไม่รู้จะทำยังไง ดูเหมือนชาตินี้ คงเป็นไปไม่ได้แล้วแหละ
อยากออกมาทำเองมากๆ นั่งนี้สูดหายใจ ถอนหายใจ ทั้งวันไม่มีความสุข รู้สึกบาปมาก คนไหนไม่เจอไม่เข้าใจหรอกครับ T^T
เบื่อพ่อ แทบอยากตัดขาด เรื่องธุรกิจที่บ้าน
ผมกับพ่อเข้ากันไม่เคยติด จะคุยก็แต่ คุยเรื่องงาน จริงๆ คุยไม่กี่คำก็จบบทสนทนา
พ่อผมชอบ บ้างาน ทำงานหนัก แต่ไม่สนใจสุขภาพ เดือนก่อนผมเห็นพ่อผมซักผ้า ตอน3ทุ่มแล้วไปนอน
ผมคุยกับแม่ ถามว่าทำไมพ่อถึงซักเสื้อตอนนี้แล้ว ไม่ตากเลย (มาตากตอนเช้าแทน)
แม่บอกว่า พ่อทำแบบนี้ประจำอยู่แล้ว ผมก็ไม่กล้าไปบอกพ่อ ไม่กล้าไปคุยไง (คือก็เป็นห่วงนั่นแหละ แต่ไม่คุยกัน)
5 วันต่อมา ผมเห็นพ่อซักตอน3ทุ่ม ผมก็เดินไปถาม ว่าซักตอนนี้ทำไม มันไม่ดี บลาๆ ถ้าจะตากตอนเช้า พ่อตื่นตี5พ่อก็ซักเลยแล้วค่อยตาก
แกก็นิสัยเดิม พูดจากิริยา ไม่ฟังผมพูด ผมก็โมโหเก็บกดใจใจ
เป็นแบบนี้ตลอด หลายๆเรื่องเราก็ไม่กล้า คุย ไม่กล้าระบาย เก็บกด ต่างฝ่ายต่างไม่คุย ก็เป็นแบบนี้มาตลอด จนเวลาผ่านไปนาน.. จนเป็นนิสัย
แล้วพ่อชอบพูดเสียงดังโวยวาย ผมประชดโดยการเดินหนีทันที
และพ่อชอบด่าผมนินทาผม ให้คนงานฟัง เพื่อให้คนงานมาบอกผมนั่นแหละ ว่าควรทำแบบนี้ๆ แต่ผมไปได้ยินบ่อยๆไง เลยไม่ชอบ
พ่อพูดเรื่องผมกับทุกคน กับลุง ป้า หรือ เสมียนโรงงาน ที่ดีลงานกัน
ล่าสุด วันนี้พ่อก็คุยกับ เสมียน ว่าผมไม่ทำงาน ไม่ดูงาน ฯลฯ
ผมบอกเลยว่ามันจริง เพราะมีพ่อผมอยู่นี้แหละ มีพ่อแล้วอึดอัดขออยู่เงียบๆดีกว่า ผมก็ทำงานของผมไปนะ แต่ผมไม่ไปดูพนักงานในด้านผลิต
เพราะพ่อผมอยู่ตรงนั้น ผมก็ไม่อยากใกล้พ่อ พ่อก็ไม่อยากใกล้ผม
แล้วผมไม่ชอบการทำงานของพ่อด้วย มั่วไปหมด ไม่มีระบบอะไร พนักงานใครมา ใครขาด ใครสะเปะสะปะ แตะต้องไม่ได้
ผมคิดมานานแล้ว ถ้าอยากให้ผมทำงานจริงๆ คงต้องให้พ่อเลิก
หรือไม่ผมก็ขนจักร ออกไปทำข้างนอก เช่าตึกเอา
บอกตรงๆ ตอนพ่อผมไป กรุงเทพ ไปหาหมอ ผมโคตรมีความสุขเลย
รู้สึกบ้านร่มเย็น สบายใจ ผมไปเฝ้าพนักงานแทบทั้งวัน ไปคุย ไปพูดตลอดทั้งวัน
พอพ่อกลับมา ผมก็เป็นแบบเดิม อยู่นิ่งๆ
ลำบากใจมาก
อยากดูแลพ่อแม่ แต่อธิบายให้ใครฟัง คงไม่มีใครเข้าใจ ผมเกลียดนิสัยพ่อ หลายอย่าง เช่นทำแต่งานไม่ดูแลสุขภาพ ชอบโวย ไม่ฟังความเห็น ดื้อรั้นหัวโบราณ
ทุกข์ทรมาณมาก เข้ากันไม่ติด ไม่รู้จะทำยังไง ดูเหมือนชาตินี้ คงเป็นไปไม่ได้แล้วแหละ
อยากออกมาทำเองมากๆ นั่งนี้สูดหายใจ ถอนหายใจ ทั้งวันไม่มีความสุข รู้สึกบาปมาก คนไหนไม่เจอไม่เข้าใจหรอกครับ T^T