เรารู้จักเขาในเกมส์ออนไลน์ ตอนแรกคุยกันแบบพี่น้อง เพราะเรามีแฟนอยู่
แต่เราก็คบกับแฟนแค่สองเดือนก็เลิกกันเพราะเขานอกใจ
หลังจากนั้นประมาณ 1-2 เดือนต่อมา เขามากทม. (บ้านเขาอยู่ปริมนฑล)
ก็เลยชวนเราไปกินเบียร์ด้วยกัน แต่เราไม่ได้กินหรอกค่ะ
หลังจากนั่งกับพวกเพื่อนเขาสักพักเราก็บ่นหิว แล้วเราก็เลยไปกินข้าวด้วยกัน หลังจากนั้นเขาก็นั่งแท็กซี่มาส่ง
และตั้งแต่นั้นมาเขาก็โทรคุยกับเรามาตลอด
คุยกันมานานมาก แต่ก็ไม่ได้เจอกันอีกสักที
ทุกๆครั้งที่เรากำลังจะชอบเขามากขึ้น
เราก็จะพยายามหามองเขาในแง่ลบและหาเรื่องเลิกคุยกับเขา
เพราะบอกตามตรงเรามีอดีตที่เจ็บปวดกับความรักมาเยอะมาก จึงทำให้ต้องใช้สติไตร่ตรองดีๆ
และไม่กล้าที่จะรักใครง่ายๆเหมือนที่ผ่านมา
และทุกๆครั้งที่เราจะหนีไป เขาก็จะตามเราทุกครั้ง
เราบอกเลิกคุยเขาสองครั้ง จนถึงช่วงต้นปีนี้
เดือนมกราที่ผ่านมา เราคุยกันมานานมากพอจนเกือบจะคบกันแล้ว
เราเลยรู้สึกกลัวขึ้นมาอีก
เรากลัวจะเสียใจถ้าคบกับเขา กลัวจะต้องผิดหวัง ทรมานใจเหมือนที่ผ่านมา เลยบอกเลิกคุยกับเขาอีก
และครั้งนี้เขาก็ถามเราแค่สองสามประโยค หลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้ตามเราอีกเหมือนที่ผ่านมา
พอ 4-5 วันต่อมา เราเหงา ก็เลยโทรไปหาเขา
หวังว่าเขาจะเป็นเหมือนเดิมแต่เขาก็ไม่กลับมาแล้ว
เราก็ง้อประมาณ 3 วัน และเราก็เลยตัดใจไป
แต่ตลอดเวลาที่เลิกคุยกันเราก็คิดถึงเขาตลอด
คิดว่าถ้าย้อนเวลากลับไปก็จะไม่บอกเลิกคุย
แต่ว่าเราก็มีอคติผสมด้วยอยู่ดี หลังจากนั้นผ่านมา
ประมาณเดือนกว่า หลังจากที่เราบล็อกเฟสเขาไป
เราก็ลองแอดเฟสไปดู แล้วเขาก็รับแอดเรา เราก็แบบดีใจเว่อร์ๆ
พอตอนเย็นเขาก็ทักมา และเราก็เลยได้กลับมาคุยกัน
เราก็เป็นฝ่ายง้อเขาประมาณอาทิตย์นึง
หลังจากนั้นก็คุยกันเหมือนที่ผ่านมา จนถึงต้นเดือนเมษา เราเริ่มคิดมาก เริ่มท้อ
เพราะดูเหมือนเราเป็นแค่คนคุยเฉยๆ เพราะเขาจะโทรมาเวลา ดึกๆประมาณ5ทุ่ม เที่ยงคืน ทุกวัน เหมือนเป็นกิจวัตรประจำวันของเรา
และส่วนใหญ่จะคุยกันประมาณ 3-10 นาที
ส่วนเฟสก็มีคุยกันบ้างตอนกลางวัน แค่ประมาณสามสี่ประโยค
แต่ก็มีบางวันที่เขาคุยกับเรานานเป็นครึ่งชม. หรือ ชั่วโมงนึง เราเคยลองพูดเล่นๆเรื่องเป็นแฟนกัน
แล้วเขาก็บอกไม่มีเวลาให้จะทนได้หรอ เราเลยบอกงั้นเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว
ละเขาก็ตอบว่าจะคุยไปเพื่ออะไร คุยให้รู้สึกกันไปทำไม ในเมื่อมันก็แค่นี้
และเราก็เริ่มคิดตามที่เขาเคยพูด เพราะคุยกันมาเกือบ 7 เดือนแล้ว แต่ความสัมพันธ์ไม่มีอะไรคืบหน้าเลย และดูเหมือนจะไม่มี
เราอยากเจอเขาหลายครั้งที่ชวนไปนั่นนี่ เขาก็มักจะบอกไม่ว่าง แต่พอเวลาเขาชวน
เราก็ไม่อยากไปเหมือนกันเพราะติดงานบ้าง ไกลบ้าง
เลยตัดใจออกมา ก่อนเราจะเลิกคุยกับเขาเราก็บอกทุกสิ่งทุกอย่างที่อึดอัดมานานให้เขารู้
หลังจากนั้นเราก็ไม่คุยกับเขาอีก เฟสไม่ตอบ บล็อกเฟส โทรมาไม่รับ
และเขาก็ตามเราอีก เขาโทรมาทุกวันตลอดหนึ่งอาทิตย์
และมีวันนึงที่เขาเอาเบอร์เพื่อนโทรมาเราเลยรับ ก็เลยได้คุยกันเราก็ยอมฟังเขา
และเขาก็ดูเปลี่ยนไป จากไม่ค่อยสนใจเรา
คุยกันแค่ตอนที่เขาอยากคุย กลายเป็นสนใจเรามากขึ้น ใส่ใจเรามากขึ้น
และมีอยู่วันนึงเราอึดอัดกับการที่คุยไปเพื่ออะไรมากจนระเบิดออกมาอีกครั้ง
คราวนี้เราพูดทุกอย่างที่อยู่ในใจ รวมถึงที่คุยกันมาเกือบ 7 เดือน แต่เจอกันแค่ครั้งเดียว
เขาก็บอกแค่นี้ยังทนไม่ได้ (?) แล้วถ้าเขาไปตปท.3ปี จะทนได้หรอ
แล้วเราก็คิดเออ...ทำไมตรูต้องทนอะไรขนาดนี้ด้วย แฟนก็ยังไม่ใช่ คุยกันไม่เคยมีสถานะ
จนตอนนี้เกือบ 7 เดือนก็ยังไม่มีสถานะ
แล้วเขาก็คิดไงไม่รู้เลยบอกวันอาทิตย์เขามาทำธุระที่กทม.พอดี ก็เลยนัดเจอกัน
ตอนแรกเรากะจะไม่ไปด้วยซ้ำ เพราะคิดไปคิดมาคุยไปเหมือนจะไม่มีวันได้คบกันเลย
เราก็ไม่เคยคุยกับใครมานานขนาดนี้ ขนาดแฟนที่คบนานสุดยังแค่10เดือนเอง
แต่นี่สถานะอะไรก็ไม่มีแต่คุยกันมานานขนาดนี้แล้ว เราคิดว่าจะบอกกับเขา คิดจะตัดใจอีกรอบ
คิดว่าจะบอกเขาว่าเป็นพี่น้องกันดีกว่า แต่สุดท้ายเราก็ไปเจอเขา เพราะเขาอุตส่าห์นัดมา
และเขาก็ทำให้เราหวั่นไหวอีก ความคิดเราก็เริ่มเปลี่ยนอีก เรารู้สึกมีความสุขมากกกกกก (ก.ไก่ล้านตัว) ตอนที่ได้อยู่กับเขา มันรู้สึกดีจริงๆ
ทั้งๆที่เราเพิ่งเจอกันเป็นครั้งที่สอง แต่กลับรู้สึกเป็นตัวของตัวเองมาก
อาจจะเพราะคุยกันมานานและ ตอนแรกที่เจอกันในสถานะพี่น้อง
จนตอนนี้หลังจากวันอาทิตย์ที่เพิ่งผ่านมา
เราก็กลัวใจตัวเองอีกแล้ว เรากลัวว่าจะตกหลุมรักเขาขึ้นมาจริงๆ แล้วมันจะทำให้เราต้องเจ็บปวดอีกครั้ง
เพราะเขาไม่ค่อยมีเวลามาเจอเราและถ้าคบกันจริงๆ กว่าจะเจอกันต้องใช้เวลานานขนาดนี้
เราคงทนไม่ได้แน่นอน เราควรทำยังไงดีคะ?
(แก้ไขจัดหน้า)
ทำไงดีคะ...กำลังจะตกหลุมรัก
แต่เราก็คบกับแฟนแค่สองเดือนก็เลิกกันเพราะเขานอกใจ
หลังจากนั้นประมาณ 1-2 เดือนต่อมา เขามากทม. (บ้านเขาอยู่ปริมนฑล)
ก็เลยชวนเราไปกินเบียร์ด้วยกัน แต่เราไม่ได้กินหรอกค่ะ
หลังจากนั่งกับพวกเพื่อนเขาสักพักเราก็บ่นหิว แล้วเราก็เลยไปกินข้าวด้วยกัน หลังจากนั้นเขาก็นั่งแท็กซี่มาส่ง
และตั้งแต่นั้นมาเขาก็โทรคุยกับเรามาตลอด
คุยกันมานานมาก แต่ก็ไม่ได้เจอกันอีกสักที
ทุกๆครั้งที่เรากำลังจะชอบเขามากขึ้น
เราก็จะพยายามหามองเขาในแง่ลบและหาเรื่องเลิกคุยกับเขา
เพราะบอกตามตรงเรามีอดีตที่เจ็บปวดกับความรักมาเยอะมาก จึงทำให้ต้องใช้สติไตร่ตรองดีๆ
และไม่กล้าที่จะรักใครง่ายๆเหมือนที่ผ่านมา
และทุกๆครั้งที่เราจะหนีไป เขาก็จะตามเราทุกครั้ง
เราบอกเลิกคุยเขาสองครั้ง จนถึงช่วงต้นปีนี้
เดือนมกราที่ผ่านมา เราคุยกันมานานมากพอจนเกือบจะคบกันแล้ว
เราเลยรู้สึกกลัวขึ้นมาอีก
เรากลัวจะเสียใจถ้าคบกับเขา กลัวจะต้องผิดหวัง ทรมานใจเหมือนที่ผ่านมา เลยบอกเลิกคุยกับเขาอีก
และครั้งนี้เขาก็ถามเราแค่สองสามประโยค หลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้ตามเราอีกเหมือนที่ผ่านมา
พอ 4-5 วันต่อมา เราเหงา ก็เลยโทรไปหาเขา
หวังว่าเขาจะเป็นเหมือนเดิมแต่เขาก็ไม่กลับมาแล้ว
เราก็ง้อประมาณ 3 วัน และเราก็เลยตัดใจไป
แต่ตลอดเวลาที่เลิกคุยกันเราก็คิดถึงเขาตลอด
คิดว่าถ้าย้อนเวลากลับไปก็จะไม่บอกเลิกคุย
แต่ว่าเราก็มีอคติผสมด้วยอยู่ดี หลังจากนั้นผ่านมา
ประมาณเดือนกว่า หลังจากที่เราบล็อกเฟสเขาไป
เราก็ลองแอดเฟสไปดู แล้วเขาก็รับแอดเรา เราก็แบบดีใจเว่อร์ๆ
พอตอนเย็นเขาก็ทักมา และเราก็เลยได้กลับมาคุยกัน
เราก็เป็นฝ่ายง้อเขาประมาณอาทิตย์นึง
หลังจากนั้นก็คุยกันเหมือนที่ผ่านมา จนถึงต้นเดือนเมษา เราเริ่มคิดมาก เริ่มท้อ
เพราะดูเหมือนเราเป็นแค่คนคุยเฉยๆ เพราะเขาจะโทรมาเวลา ดึกๆประมาณ5ทุ่ม เที่ยงคืน ทุกวัน เหมือนเป็นกิจวัตรประจำวันของเรา
และส่วนใหญ่จะคุยกันประมาณ 3-10 นาที
ส่วนเฟสก็มีคุยกันบ้างตอนกลางวัน แค่ประมาณสามสี่ประโยค
แต่ก็มีบางวันที่เขาคุยกับเรานานเป็นครึ่งชม. หรือ ชั่วโมงนึง เราเคยลองพูดเล่นๆเรื่องเป็นแฟนกัน
แล้วเขาก็บอกไม่มีเวลาให้จะทนได้หรอ เราเลยบอกงั้นเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว
ละเขาก็ตอบว่าจะคุยไปเพื่ออะไร คุยให้รู้สึกกันไปทำไม ในเมื่อมันก็แค่นี้
และเราก็เริ่มคิดตามที่เขาเคยพูด เพราะคุยกันมาเกือบ 7 เดือนแล้ว แต่ความสัมพันธ์ไม่มีอะไรคืบหน้าเลย และดูเหมือนจะไม่มี
เราอยากเจอเขาหลายครั้งที่ชวนไปนั่นนี่ เขาก็มักจะบอกไม่ว่าง แต่พอเวลาเขาชวน
เราก็ไม่อยากไปเหมือนกันเพราะติดงานบ้าง ไกลบ้าง
เลยตัดใจออกมา ก่อนเราจะเลิกคุยกับเขาเราก็บอกทุกสิ่งทุกอย่างที่อึดอัดมานานให้เขารู้
หลังจากนั้นเราก็ไม่คุยกับเขาอีก เฟสไม่ตอบ บล็อกเฟส โทรมาไม่รับ
และเขาก็ตามเราอีก เขาโทรมาทุกวันตลอดหนึ่งอาทิตย์
และมีวันนึงที่เขาเอาเบอร์เพื่อนโทรมาเราเลยรับ ก็เลยได้คุยกันเราก็ยอมฟังเขา
และเขาก็ดูเปลี่ยนไป จากไม่ค่อยสนใจเรา
คุยกันแค่ตอนที่เขาอยากคุย กลายเป็นสนใจเรามากขึ้น ใส่ใจเรามากขึ้น
และมีอยู่วันนึงเราอึดอัดกับการที่คุยไปเพื่ออะไรมากจนระเบิดออกมาอีกครั้ง
คราวนี้เราพูดทุกอย่างที่อยู่ในใจ รวมถึงที่คุยกันมาเกือบ 7 เดือน แต่เจอกันแค่ครั้งเดียว
เขาก็บอกแค่นี้ยังทนไม่ได้ (?) แล้วถ้าเขาไปตปท.3ปี จะทนได้หรอ
แล้วเราก็คิดเออ...ทำไมตรูต้องทนอะไรขนาดนี้ด้วย แฟนก็ยังไม่ใช่ คุยกันไม่เคยมีสถานะ
จนตอนนี้เกือบ 7 เดือนก็ยังไม่มีสถานะ
แล้วเขาก็คิดไงไม่รู้เลยบอกวันอาทิตย์เขามาทำธุระที่กทม.พอดี ก็เลยนัดเจอกัน
ตอนแรกเรากะจะไม่ไปด้วยซ้ำ เพราะคิดไปคิดมาคุยไปเหมือนจะไม่มีวันได้คบกันเลย
เราก็ไม่เคยคุยกับใครมานานขนาดนี้ ขนาดแฟนที่คบนานสุดยังแค่10เดือนเอง
แต่นี่สถานะอะไรก็ไม่มีแต่คุยกันมานานขนาดนี้แล้ว เราคิดว่าจะบอกกับเขา คิดจะตัดใจอีกรอบ
คิดว่าจะบอกเขาว่าเป็นพี่น้องกันดีกว่า แต่สุดท้ายเราก็ไปเจอเขา เพราะเขาอุตส่าห์นัดมา
และเขาก็ทำให้เราหวั่นไหวอีก ความคิดเราก็เริ่มเปลี่ยนอีก เรารู้สึกมีความสุขมากกกกกก (ก.ไก่ล้านตัว) ตอนที่ได้อยู่กับเขา มันรู้สึกดีจริงๆ
ทั้งๆที่เราเพิ่งเจอกันเป็นครั้งที่สอง แต่กลับรู้สึกเป็นตัวของตัวเองมาก
อาจจะเพราะคุยกันมานานและ ตอนแรกที่เจอกันในสถานะพี่น้อง
จนตอนนี้หลังจากวันอาทิตย์ที่เพิ่งผ่านมา
เราก็กลัวใจตัวเองอีกแล้ว เรากลัวว่าจะตกหลุมรักเขาขึ้นมาจริงๆ แล้วมันจะทำให้เราต้องเจ็บปวดอีกครั้ง
เพราะเขาไม่ค่อยมีเวลามาเจอเราและถ้าคบกันจริงๆ กว่าจะเจอกันต้องใช้เวลานานขนาดนี้
เราคงทนไม่ได้แน่นอน เราควรทำยังไงดีคะ?
(แก้ไขจัดหน้า)