สวัสดีคะ...
เราอยากเล่าเรื่องราวของเราให้ทุกคนฟัง มันเป็นเรื่องนึงที่ฝังใจเราอยู่ตอนนี้ เราเป็นเด็กนักเรียนใหม่พึ่งย้ายเข้ามาเรียน ม.4 ที่โรงเรียนต่างจังหวัดเ ราย้ายมาเพราะพ่อกับแม่ของเรา ตอนนั้นเราเสียใจมากที่ต้องย้ายโรงเรียน กลัวจะไม่มีเพื่อน แต่สิ่งที่เรากลัวมันก็ไม่ได้เกิดขึ้นเลย เพราะเพื่อนที่นี่เฟรนลี่มาก พวกเขาดูแลเราดีมากทั้งๆที่เราก็เข้ามาทีหลัง ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีจนเวลาผ่านไป 1 ปี เราได้ไปสนิทกับเพื่อนผู้ชายคนนึงในห้อง แต่ก็ไม่ได้พิเศษอะไรมากหรอก เราคุยกันเหมือนเพื่อนคนอื่นปกติ แต่นับวันเราก็ยิ่งสนิท เราชอบดูซีรีส์ อ่านนิยายเรื่องเดียวกัน แต่นี่ก็คงไม่ใช่ประเด็นหรอก อีกอย่างเขาก็มีแฟนแล้วพึ่งคบกันได้ไม่กี่เดือน แถมยังเป็นรุ่นน้องในโรงเรียน แล้วเรื่องราวนั้นมันก็เริ่มเกิดขึ้นในช่วงม.6 เราก็เริ่มได้มาคุยกัน เพราะกิจกรรมกีฬาสีของโรงเรียน เราคุมน้องห้องเดียวกันตอนนั้นเราก็ไม่ได้คิดอะไรหรอก แค่คุยกันเรื่องเสื้อสี เรื่องน้อง มันกลับไม่จบแค่นั้นสิ ตอนแรกเราสองคนก็คุยกันในเฟส แต่หลังๆมาเราเปลี่ยนมาคุยกันในไลน์ เราคุยกันทุกวันเรื่องนู้นนี่ปกติ เรื่องการบ้าน โทรคุยกันบ้าง ไม่ว่าจะเป็นตอนปิดเทอม วันหยุดเราก็ยังคุยกัน โทรหากัน จนเพื่อนๆในห้องเริ่มรู้เริ่มแซวกัน แต่เราก็ยังไม่เลิกคุยกัน เรายังคุยกันปกติและยังมากขึ้นอีกด้วย จากการโทรคุยธรรมดา เราก็เริ่มโทรปลุกทุกเช้า บอกฝันดีในไลน์ทุกคืน (แต่ตอนนั้นเขาก็ยังคบกับแฟนอยู่นะ) เขาดีกับเรามาก เราคุยกันแบบนี้มาตลอดจนเป็นเวลา 8 เดือน ก่อนที่เราจบม.6 เอาจริงๆตอนนั้นเรารู้สึกดีกับเขามากเลยนะ เพราะมันไม่ใช่แค่การคุยกันแต่เขาเป็นคนที่คอยอยู่ข้างๆเรา เตือนสติเราตอนเรางี่เง่า และทุกครั้งที่เราป่วยหรือไม่สบาย เขาจะคอยโทรถาม ไลน์ถามอยู่ตลอด หรือไม่ว่าเขาจะป่วยหรือเจ็บคอแทบไม่มีเสียง เขาก็ยังโทรมาเล่นกีต้าร์ ร้องเพลงให้เราฟัง
ปล.พอเราจบม.6 สิ่งเดียวที่เราได้จากเขาคือคำว่า " ขอบคุณ "
(ขอบคุณจริงๆ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ขอบคุณที่คอยดูแล)
เราไม่รู้นะว่าความรู้สึกดีมันเกิดขึ้นตอนไหน แต่เราอยากบอกเขาเหมือนกันว่า " ขอบคุณ "
(ขอบคุณเหมือนกันนะ สำหรับทุกอย่างขอบคุณ)
*** หลังจากวันนั้นนี่ก็ 2 เดือนแล้วเรายังไม่ได้เจอกันอีกเลย ***
แค่เพื่อน...ห้องเดียวกัน
เราอยากเล่าเรื่องราวของเราให้ทุกคนฟัง มันเป็นเรื่องนึงที่ฝังใจเราอยู่ตอนนี้ เราเป็นเด็กนักเรียนใหม่พึ่งย้ายเข้ามาเรียน ม.4 ที่โรงเรียนต่างจังหวัดเ ราย้ายมาเพราะพ่อกับแม่ของเรา ตอนนั้นเราเสียใจมากที่ต้องย้ายโรงเรียน กลัวจะไม่มีเพื่อน แต่สิ่งที่เรากลัวมันก็ไม่ได้เกิดขึ้นเลย เพราะเพื่อนที่นี่เฟรนลี่มาก พวกเขาดูแลเราดีมากทั้งๆที่เราก็เข้ามาทีหลัง ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีจนเวลาผ่านไป 1 ปี เราได้ไปสนิทกับเพื่อนผู้ชายคนนึงในห้อง แต่ก็ไม่ได้พิเศษอะไรมากหรอก เราคุยกันเหมือนเพื่อนคนอื่นปกติ แต่นับวันเราก็ยิ่งสนิท เราชอบดูซีรีส์ อ่านนิยายเรื่องเดียวกัน แต่นี่ก็คงไม่ใช่ประเด็นหรอก อีกอย่างเขาก็มีแฟนแล้วพึ่งคบกันได้ไม่กี่เดือน แถมยังเป็นรุ่นน้องในโรงเรียน แล้วเรื่องราวนั้นมันก็เริ่มเกิดขึ้นในช่วงม.6 เราก็เริ่มได้มาคุยกัน เพราะกิจกรรมกีฬาสีของโรงเรียน เราคุมน้องห้องเดียวกันตอนนั้นเราก็ไม่ได้คิดอะไรหรอก แค่คุยกันเรื่องเสื้อสี เรื่องน้อง มันกลับไม่จบแค่นั้นสิ ตอนแรกเราสองคนก็คุยกันในเฟส แต่หลังๆมาเราเปลี่ยนมาคุยกันในไลน์ เราคุยกันทุกวันเรื่องนู้นนี่ปกติ เรื่องการบ้าน โทรคุยกันบ้าง ไม่ว่าจะเป็นตอนปิดเทอม วันหยุดเราก็ยังคุยกัน โทรหากัน จนเพื่อนๆในห้องเริ่มรู้เริ่มแซวกัน แต่เราก็ยังไม่เลิกคุยกัน เรายังคุยกันปกติและยังมากขึ้นอีกด้วย จากการโทรคุยธรรมดา เราก็เริ่มโทรปลุกทุกเช้า บอกฝันดีในไลน์ทุกคืน (แต่ตอนนั้นเขาก็ยังคบกับแฟนอยู่นะ) เขาดีกับเรามาก เราคุยกันแบบนี้มาตลอดจนเป็นเวลา 8 เดือน ก่อนที่เราจบม.6 เอาจริงๆตอนนั้นเรารู้สึกดีกับเขามากเลยนะ เพราะมันไม่ใช่แค่การคุยกันแต่เขาเป็นคนที่คอยอยู่ข้างๆเรา เตือนสติเราตอนเรางี่เง่า และทุกครั้งที่เราป่วยหรือไม่สบาย เขาจะคอยโทรถาม ไลน์ถามอยู่ตลอด หรือไม่ว่าเขาจะป่วยหรือเจ็บคอแทบไม่มีเสียง เขาก็ยังโทรมาเล่นกีต้าร์ ร้องเพลงให้เราฟัง
ปล.พอเราจบม.6 สิ่งเดียวที่เราได้จากเขาคือคำว่า " ขอบคุณ "
(ขอบคุณจริงๆ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ขอบคุณที่คอยดูแล)
เราไม่รู้นะว่าความรู้สึกดีมันเกิดขึ้นตอนไหน แต่เราอยากบอกเขาเหมือนกันว่า " ขอบคุณ "
(ขอบคุณเหมือนกันนะ สำหรับทุกอย่างขอบคุณ)
*** หลังจากวันนั้นนี่ก็ 2 เดือนแล้วเรายังไม่ได้เจอกันอีกเลย ***