เมื่อคนรักใหม่ รับลูกเราไม่ได้ ???????????

สวัสดีเพื่อนๆทุกท่านครับ ก่อนอื่นขอแนะนำความเป็นมาก่อนนะครับ อาจจะยาวหน่อยแต่จะได้เข้าใจที่มาที่ไป  ปัจจุบัน ผมอายุ43ปีแล้ว เคยมีครอบครัว มีลูก1คน ต้องแยกทางหลังอยู่กันได้ประมาณ7ปี (เลขอาถรรพ์จริงๆ) สาเหตุหลักๆก็เรื่องเงินแระครับ เพราะผมไม่เที่ยว ไม่ทานเหล้า ทำงานเสร็จก็กลับบ้าน แต่ผมไม่สามารถทำให้เข้ามีความสุขได้ ส่วนลูกเค้าเป็นคนต้องการเอาไปเลี้ยง ซึ่งผมก็รักลูกมากนะครับตั้งแต่แยกทางกับแม่เค้า ผมก็จะไปรับลูกไปทานข้าว ดูหนัง พาไปเที่ยวบ่อยๆ ประมาณว่าเดือนนึงต้องมี2-3ครั้ง ก็ไม่อยากให้เค้ารู้สึกมีปมด้อย อย่างน้อยให้เค้ารู้สึกว่ายังมีพ่อมีแม่ที่รักเค้า  ก็ครองชีวิตโสดอยู่เกือบ3ปี เพื่อนก็บอกให้หาแฟนใหม่จะได้ไม่เหงา แต่ช่วงนั้นมันยังเข็ดกับความรักมั้งครับ หลังจากนั้นก็เริ่มเปิดใจ จนได้ไปรู้จักผู้หญิงคนหนึ่ง เค้าเองก็ประสบปัญหาเรื่องแฟนเก่า ที่ไม่ค่อยให้ความใส่ใจเค้า ชอบไปสังสรรค์กับเพื่อน เราก็คิดว่า เอ้อ นี้แระ สิ่งที่เรามีและจะทำให้เค้าได้ และเค้าก็เป็นคนง่ายๆ ไม่ได้ใช้ชีวิตเลิศหรูอะไร คงหมดปัญหาเรื่องเงินทองเหมือนที่ต้องเจอมา (แต่อีกใจก็ยังกลัวๆว่า เวลาทำให้คนบางคนเปลี่ยนไปมั้ย) แต่คิดจะมีรักใหม่มันก็ต้องเสี่ยง ต่อมาความสัมพันธ์ก็เริ่มดีขึ้น อ้อผมลืมบอกไปว่า ตั้งแต่รู้จักกัน ผมก็บอกเค้าตรงๆนะครับ ว่าผมเคยมีครอบครัวแล้ว แต่เลิกแล้ว มีลูก1คนอยู่กับแม่เค้า ตอนแรกเค้าก็กลัวว่าผมจะมาหลอกเค้า ผมก็ให้ดูใบหย่า เค้าก็บอกถ้าเลิกกันเด็จขาดแล้วเค้าก็สบายใจ หลังจากนั้นความสัมพันธ์เราก็ดีขึ้นเรื่อยๆจนคบกันเป็นแฟน ชีวิตมีความสุขมากครับ ได้ไปเที่ยว ได้ดูแลซึ่งกันและกัน ผมยอมรับว่าเค้าเป็นคนใส่ใจและดูแลผมดีมาก เรียกได้ว่า ผิดกับคนเก่ามากมาย ผมมีความสุขมาก และคิดว่าจะใช้ชีวิตกับเค้าไปจนตาย แต่ผมก็ต้องมีแบ่งเวลาเพื่อไปเจอลูก แรกๆก็ไม่รู้สึกอะไร แต่ต่อมาเริ่มจับอาการเค้าได้เหมือนจะไม่Happyเวลาผมจะรับลูกไปเที่ยว เหมือนที่เคยทำมาประจำ ก็เลยคิดที่จะพาเค้าไปแนะนำไปทำความรู้จักกับลูกผม เพื่อจะได้ไม่ต้องแบ่งเวลาอีก ไปทำกิจกรรมร่วมกันได้ แต่คำตอบที่ได้คือ เค้ายังไม่พร้อม ด้วยเหตุผมที่ว่า กลัวลูกผมไม่ชอบเค้าจะทำยังไง ผมก็ให้กำลังใจ ว่า เด็กไม่มีอะไรมาก ตามใจเค้า เล่นกับเค้า เดี๋ยวเค้าก็รัก แรกๆก็ไปในฐานะเพื่อนของพ่อ สักพักเด็กก็จะคุ้นเคยเอง แต่เค้าก็ขอเวลา ช่วงเวลาที่คบกัน2ปีแรก ผมพยายามจะชวนตลอด แต่เค้าก็ปฎิเสธตลอด จนบางครั้งเริ่มทะเลาะกัน  และมีประโยคที่ทำให้ผมอึ้ง ว่า พี่ก็อยู่ส่วนพี่กับลูก ไม่เห็นจำเป็นต้องเอาเค้าไปร่วม อึ่งเลยซิครับ แต่ก็ยังคิดในแง่ดีว่า เอาเถอะ อนาคตคงจะดีขึ้น เพราะระหว่างเค้ากับผมก็ยังรักกันดีเหมือนเดิม หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้พูดเรื่องลูกกับเค้าอีกเลย ไม่อยากกดดันเค้า จนเวลาผ่านมาได้เกือนสี่ปี อยู่มาวันนึง เค้ามาพูดกับผมว่าอยากแต่งงานอยากมีลูก ยอมรับนะครับว่า หลังจากชีวิตครอบครัวที่เคยล่ม ทำให้ผมค่อนข้างมีอคติกับกับการแต่งงาน มันไม่ได้ช่วยอะไรเลยกับคำว่าชีวิตคู่ ก็เลยผัดผ่อนเค้ามาด้วยเหตุผลที่อาจจะเหมือนเห็นแก่ตัวคือ ผมไม่อยากแต่งแล้ว (แต่ใจจริงคืออยากให้เค้ารับลูกผมให้ได้ก่อน) แต่สุดท้ายมานั่งคิดๆก็เห็นแก่ตัวเกินไป ก็มีปรึกษาที่บ้าน แม่กับพี่ชาย และเพื่อนสนิท ทุกคนสรุปเหมือนกันหมดว่า ถ้าจะแต่งงานควรเคลียร์เรื่องลูกก่อนดีมั้ย ถ้าเค้ารับลูกเราไม่ได้จริงๆ จะอยู่กันยังไง ยิ่งถ้ามีลูกด้วยกัน ปัญหาตามมาแน่ เรื่องลูกฉันลูกเรา ลูกเธอ หนักใจเลยซิครับ ซึ่งผมก็คิดแบบนั้น เลยตัดสินใจพูด ทะเลาะกันเลยซิครับทีนี้ เค้าบอกเค้าไม่ได้เกลียดลูกผม แต่มันก็ค้างในใจว่า ทำไมๆๆๆๆ เค้าไม่เคยคิดอยากเจอ  ก็ทะเลาะเรื่องนี้กันเรื่อยๆจนเริ่มแรงขึ้น จนถึงขั้นทำให้เราเริ่มห่างจากกัน เหมือนเลิกกันเลย แต่สุดท้ายเป็นผมเองที่เป็นฝ่ายทำใจไม่ได้ ก็รักเค้านิครับ รักมากด้วย ที่ผ่านมาก็ให้เวลาเค้า มากกว่าลูก มากกว่าครอบครัว มากกว่าเพื่อน ด้วยหวังว่าอะไรๆมันจะดีขึ้น แต่มันก็ไม่เป็นผล พอเริ่มพูดเรื่องลูกก็จะทะเลาะขึ้นมาทันที เค้าก็จะพูดแต่เรื่องแต่งงานและมีลูก จนวันนึงถึงเส้นทางแยก เค้าบอกว่าถ้าผมแต่งงานกับมีลูกับเค้าไม่ได้เค้าก็จะไม่คบต่อ ด้วยเหตุผลว่า ผญ.ทุกคนต้องการแต่งงานและมีลูกทั้งนั้น และแล้วสิ่งที่เคยวาดฝันไว้ว่าจะมีชีวิตที่มีความสุขก็ดับลง ปัจจุบันไม่ได้คุยกันมาสักระยะ ผมยังทำใจที่ขาดเค้าไม่ได้ยังจมอยู่กับความเสียใจ  แต่อีกใจ ก็ลูกเราทั้งคน เด็กเค้าไม่ผิดอะไร ก็ยังเสียใจและเสียดายมาอยู่ทุกวันนี้ว่า ถ้าเค้ารักลูกเราเหมือนลูกค้าสักคน เรื่องแต่งงานและมีลูกก็ไม่ใช่ปัญหาเลย เพราะผมรักเค้าและพร้อมใช้ชีวิตคู่กับเค้าไปจนตาย ทั้งหมดที่เล่ามานี้เหมือนเรื่องน้ำเน่าเลยนะครับ แต่มันเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับผม เลยอยากมาระบาย และขอรับคำปรึกษาว่า ผมทำถูกต้องหรือป่าว หรือต้องทำยังไงดี ขอบคุณล่วงหน้านะครับ