สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเราผิดพลาดตรงไหนเราต้องขอโทษด้วยน้า  ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่า เราเป็นลูกคนเดียว เข้าเรื่องเลยดีกว่า แม่เรามักจะบอกกับเราว่าสิ่งที่เขาเลือกให้น่ะ ดีสุดแล้ว "ไม่เชื่อแม่แล้วจะเชื่อใคร" บางครั้งเราก็คิดนะว่าดีที่สุดของแต่ละคนไม่เท่ากัน เราก็พยายามอธิบาย แม่ชอบคิดว่าเราไม่เคยฟัง ไม่สนใจคำพูดเขาเลย แต่เรื่องจริงเราสนใจเขามากกว่าตัวเองอีก ทุกวันนี้เราพยายามเรียน พยายามทุกอย่างให้เป็นไปตามที่เขาคาดหวังในตัวเรา แต่บางครั้งเราก็อยากเลือกสิ่งที่คิดว่าดีที่สุดสำหรับเราให้ตัวเราเองบ้าง แต่ทุกครั้งที่เราพยายามบอกแม่ว่าเราอยากทำแบบนี้แบบนั้น แม่กลับบอกเราว่าต้องทำแบบนี้แม่คิดว่าดีที่สุดแล้ว พอเราไม่เอาแม่ก็บอกว่าไม่ฟังแม่แล้วจะฟังใคร หัวแข็ง ไม่ยอมรับความหวังดีจากผู้ใหญ่ เราดูเหมือนเด็กที่ไม่ได้สนใจอะไรเท่าไหร่ เหมือนเวลาแม่พูดเราก็เฉยๆนิ่งๆ หลายครั้งที่คำพูดแม่เราทำร้ายจิตใจเรามาก แม่เคยบอกว่าถ้ารู้ว่าเราเป็นแบบนี้ มีลูกอีกคนไปนานแล้ว เราทำเหมือนไม่สนใจ แต่เรากลับร้องไห้ทุกครั้ง. เรารู้สึกเหมือนเกิดมาเพื่อถูกใครสักคนคาดหวัง เกิดมาเพราะความไม่ตั้งใจหรอ อันนี้เราไม่รู้เหมือนกัน แต่เรากลับรู้สึกโดดเดี่ยวแม้ว่าจะมีคนอยู่เต็มบ้าน ในหลายๆครั้งเรากลับไม่เคยรู้สึกว่าแม่รู้สึกโชคดีที่มีเรา เราร้องไห้ไม่เคยมีใครรู้หรอกค่ะ เราได้แต่เก็บความรู้สึกนี้ไว้คนเดียว หลายคนคิดว่าครอบครัวเราอบอุ่น ดี แต่ทำไมเรากลับรู้สึกว่าเราโดดเดี่ยวขนาดนี้ ทุกครั้งที่ทะเลาะกับแม่แม่กลับทำเหมือนเราเป็นความโชคร้ายของเขา เราอยากได้อะไรแม่ก็ให้เงินเราซื้อ แต่ใครๆที่บอกว่าดี เรากลับรู้สึกว่า เราอยากได้รับความรู้สึกที่เขาโชคดีที่มีเรามากกว่า เราอยากได้มันมากกว่าเงิน แม่ไม่เคยเปิดรับความคิดใหม่ๆจากเราเลย พอเราพูดจะคิดว่าเราไปสอนเขา เราได้แต่เก็บความรู้สึกนี้ไว้คนเดียว เราอึดอัดมาก เราควรทำยังไงดีคะ เราควรบอกแม่ยังไงดี เราอยากมีแม่ที่เข้าใจเราจริงๆบ้าง เราอยากให้เขารับฟังเราบ้าง อยากให้เขาโชคดีที่มีเราบ้าง เราอยากเป็นคนที่ได้เลือกเดินเองบ้าง เราควรทำยังไงดี
ปล.แม่เป็นคนที่ใครๆต่างคิดว่าเราโชคดีที่เกิดเป็นลูกเขา แต่เราก็รู้สึกโชคดีนะ แต่กลับไม่มีใครรู้เลยว่าเราต้องอยู่กับความเดียวดายขนาดไหน อยู่กับคำพูดที่เราต้องเจ็บขนาดไหน..
ยังไงก็ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ 🙏