ผมคุยกับคนๆนึงมาตลอดเวลาสามปีทำทุกๆอย่างเหมือนแฟนเทคแคร์นู่นนี่ ดีมากมาตลอด. และผมก็คิดว่าเขาดีมากเหมือนกัน. แต่ละยะสามปีมานี้ก็จะมีเรื่องๆนึงที่ทำให้ทะเลาะกัน. คือเรื่องคนเก่าของเธอ ทะเลาะกันเรื่องนี้เรื่องเดียวเลย. คือ คนเก่าของเธอจะมาตามเธอทั้งๆที่เขาเองก็มีครอบครัวแล้ว. เธอเองก็รู้ เธอมาเล่าให้ผมฟัง เธอไปหาคนเก่าของเธอบ้างอะไรบ้างบ่อยๆ. ( ผมบอกตรงๆนะผมเป็นพวกประเภทใจร้อนมากไม่ค่อยยอมใครเลย ). เธอไปหาไปเจอแล้วเธอจะมาเล่าให้ผมฟังบ่อยๆ เธอไปเพร่ะเธอยังลืมคนเก่าไม่ได้ แรกๆสองปี ผมใจเย็นมาก มากสุดๆ ผมรับฟัง. ผมให้คำแนะนำที่ดี ปรอปเธอตลอดสองปี ผมไม่เคยหนีเลย. แต่ช่วงหลังๆ ผมเริ่มทนไม่ได้ ผมเริ่มดุเธอ. แล้วผมบอกว่า ทำมากๆมันเป็นเรื่องที่ผิด อย่าเข้าไปอีกเลย จะเสียใจเปล่าๆ. แต่เธอก็พูดเหมือนตัวเองไม่ผิด จนเธอเจอคนใหม่ ที่เข้ามา. เธอด่าผมหลายๆอย่างเหมือนไม่ใช่เธอที่ผมเคยรู้จักเลย ไอ่เฮี่ยไอ่สั.ด. ซึ่งผมไม่เคยด่าแบบนี้เลย. ผมห่วงเธอตลอด. แต่เวลาผม คำว่าห่วงเธอก็ไม่มีให้ ผมไปนั่งรอเธอที่หน้าหอตอนที่ทะเลาะ. ตั้งแต่กลางวันจนสามทุ่ม ยุงกัด. ผมบอกเธอ เธอบอกว่าสมน้ำหน้า ด่าทุกๆอย่าง. บ้าง. เฮงซวยบ้าง. นี่หรอครับที่เลียกว่าธาตุแท้คน
วินาทีที่เขาเจอคนใหม่...จี๊ดสุดๆ