เรื่องเล่าจากประสบการณ์จริงครับ อยากจะฟังทุกๆความคิดเห็น ว่าควรจะทำยังไงต่อไป และ แบบนี้ใช่ ความรัก หรือเปล่าครับ? เพราะผมยังไม่เคยรักใครจริงๆเลย
Ep 1 แนะนำตัว
ผมเป็นคนซื่อสัตย์ต่อความรักมาก ดีกับทุกคนที่เข้ามาในชีวิต แม้ว่าเขาจะทำให้ผมเจ็บ และผมก็ยังไม่เคยมีแฟนจนกระทั่ง ปี 3 ตลอดเวลาที่อยู่มหาลัยก็มีคนที่คุยด้วยอยู่พอสมควร แต่เวลาเลือกคุยจริงจังก็จะคุยเฉพาะคนเดียว แล้วก็เจ็บทุกครั้งที่ผ่านมา แต่ผมก็ไม่ได้โกรธหรือเกลียด หลังจากที่เลิกคุยกัน เพราะผมเข้าใจเหตุผลของแต่ละคน คนไม่ใช่ก็คือไม่ใช่นั้นแหละครับ และเรื่องที่จะเล่าก็คือเรื่องหนึ่งที่เจ็บที่สุดตั้งแต่เคยเจอมาเลยครับ
ผมเป็นเด็กดีหรือเด็กใสๆนั้นแหละครับ จน ปี 2 ไม่เคยแตะเหล้า เบียร์ บุหรี่ หรืออะไรต่างๆเลย เคยสัญญากับตัวเองว่า จะไม่สูบบุหรี่ แต่จะกินเหล้าในตอนโต 5555 แต่ก็ทำได้นะครับ จนพอมา ปี 2 เริ่มผิดหวังกับความรักมากขึ้น พอเพื่อนชวนออกไปกินก็ลองไปดู ต้องบอกว่า มหาลัยผมก็ติดอันดับในเรื่องร้านเหล้าเยอะพอสมควร ครั้งนั้นคือครั้งที่ตั้งใจกินจริงจังครับ แล้วก็ อ้วกกกกสิครับ รออะไร
ต่อมา เพื่อนก็ชวนออกบ่อยขึ้น ผมก็ได้มีโอกาสเจอ แสง สี ตอนกลางคืนมากขึ้น ติดใจเลยครับ ช่วงนั้นจะออกบ่อยหน่อย แล้วก็เรื่อง ผู้หญิง ก็เริ่มมีผู้หญิงเข้ามาหาบ้างงง ผมสูง 185 ครับ แต่ผอม ผิวสีแทน หน้าตาก็โอเคนิดหน่อยครับ แต่ผิวหน้าไม่เนียน มีผู้หญิงขอไลน์บ้าง แล้วก็มีครั้งหนึ่งที่รุ่นพี่ชวนกลับไปหอพี่เขา แต่ไม่ได้ไปนะครับ 5555 ก็อยากนะครับ แต่เป็นคนขี้กลัวนิดหน่อย เราไม่รู้ว่าจะไปเจออะไรบ้าง ไม่อยากฝากอะไรไว้กับคืนๆเดียวครับ
พอรู้สึกว่าตัวเองเริ่มมีความมั่นใจมากขึ้น ก็ออกไปร้านเหล้าบ่อยครับ ถ้าขอไลน์ใครก็ได้ตลอด แต่ก็อีกแหละครับ ยังไม่เคยมีอะไรกับใคร พอได้ไลน์กลับมาก็คุย บ้างคนก็ไปเจอ แต่หลายๆอย่างที่ไม่เข้ากัน ผมก็โดนเท แล้วก็เทคนอื่นบ้าง ผมมีสเปคผู้หญิงในหลายๆแบบครับ ชอบผู้หญิงน่ารัก ไม่ใช่ใบหน้านะ แต่เป็นนิสัย ชอบผู้หญิงดูแลตัวเองได้ แล้วก็เซ็กซี่นิดๆ แต่ที่ชอบที่สุดคือ แนวพอดีๆ ทุกอย่างรวมๆกันแบบลงตัว คือ น่ารักที่ดูแลตัวเองได้แล้วก็แอบเซ็กซี่สิ่งที่ผมไม่ชอบคือ ระยะทางครับ ผมกลัวว่า ผมจะดูแลเขาไม่ได้ เขาจะทำอะไรบ้างตอนที่ไกลกัน ผมกลัวมาก และอีกอย่างคือ ผมไม่ค่อยชอบเด็กครับ เด็กบางคนก็ความคิดเป็นผู้ใหญ่ แต่บางคนก็ยัง ไม่ค่อยชอบคนงอแงมากเกินไปอะครับ (แต่ทุกอย่างที่ไม่ชอบก็ได้หมดเลย 5555)
Ep 2 แฟนคนแรก
ช่วงนั้นผมอยู่ ปี 3 ครับ กำลังฝึกงานอยู่ แต่ผมเป็นคนไม่ชอบอยู่นิ่งอะครับ ทางบ้านก็ไม่ได้รวยมาก ตอนนั้นก็หางานพวก event staff ทำไปด้วย ก็เลยได้เงินทั้งสองทาง ช่วงนั้นก็มีคนคุยอยู่ประมาณ 4-5 คน เพิ่งคุยนะครับ ยังไม่ได้อยากจะจริงจังกับใคร ผมได้มีโอกาสไปทำงานที่ เชียงใหม่ครับ เป็นงาน event ก็ได้รู้จักกับรุ่นน้องที่มาทำเป็น staff เหมือนกัน ห่างกับผม 1 ปี ขอแทนน้องว่า มิน แล้วกันครับ เรียนอยู่มหาลัยแถวนั้นแหละครับ พอทำงานอยู่ก็มีทักกันบ้าง ก็รู้สึกว่า คนนี้โอเคนะ ก่อนที่จะกลับก็อยากจะไปขอไลน์ไว้ แต่ก็ไม่เจอแล้ว แล้วผมก็ต้องกลับกรุงเทพวันนั้น เลยลองพยายามหาfacebook จากเพื่อนเขา เพราะตอนที่คุยงานขอเฟสเพื่อนน้องไว้ก็เจอ เลยทักไปคุยครับ คุยไปคุยมาก็รู้สึกดี ที่เขาบอกเราว่า ทำอะไรอยู่ ,ส่งรูปมาให้ดู เรียกว่าใส่ใจเราก็ว่าได้ ผมเลยถามว่า มีแฟนยัง ก็บอกว่า ไม่มี เลิกไปนานแล้ว ก็เลยพยายามคุยไปเรื่อยๆครับ
มินก็คุยกับผมดีครับ จนผมเริ่มรู้สึกว่าอยากจะคุยกับมินแค่คนเดียว ผมเลยพยายาม เลิกคุยกับคนอื่น พอได้คุยกับมินคนเดียว ผมก็เริ่มใส่ใจมากขึ้น อยากขึ้นไปเชียงใหม่ อยากเจอ อยากไปหา ช่วงนั้นเป็นช่วงเดือน มีนาคม ตั้งแต่เราเริ่มคุยกัน ผมเลยตัดสินใจ จองตั๋วเครื่องบินในเดือนพฤษภา แล้วก็บอกมินไว้ แต่จริงๆแล้วผมจองตั๋วรถไฟเดือนเมษาด้วย ไว้เพื่อไปเล่นน้ำด้วย จองสองเที่ยวเอาไว้ให้ตกใจเล่นๆ และในช่วงเดือนเมษาที่ผมได้จองตั๋วรถไฟไว้ ผมตื่นเต้นมาก แต่ก็ต้องบอกมินให้รู้ว่า จองตั๋วไว้นะ เพราะกลัวว่าจะไม่มีคนมารับ 5555 แต่ผมไม่รู้เลยว่า ช่วงนั้นหัวใจผมมันได้เริ่มเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆแล้ว ผมไม่รู้เลยว่า ผมจะต้องเจออะไรในอนาคตบ้าง แต่ผมก็ยอมที่จะจองตั๋วเพื่อไปหามิน เพื่อกล้าที่จะพิสูจน์ความรู้สึกในตอนนั้น
ตอนขึ้นรถไฟ ใจหนึ่งก็กลัวนะครับ ใจหนึ่งก็อยากลองดู แต่พอเจอมินแล้ว มันรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกอะครับ เหมือนที่ว่า ความกลัวมักซ่อนอะไรดีๆไว้เสมอ ได้เล่นน้ำด้วยกันนิดหน่อย ไปเที่ยว ผมได้ไปเจออะไรใหม่ๆ ที่ใหม่ๆ ความรู้สึกใหม่ๆ มันมีความสุขมากจริงๆ (นั้นก็เป็นการเสียซิงครั้งแรกของผมเหมือนกัน 5555) พอตอนกำลังนั่งรถไฟกลับ ผมร้องไห้เลยครับ ร้องไห้โดยไม่รู้ตัว ผมคิดแค่ว่า ผมอยากกลับไปอีก อยากกลับไปหาความสุขอีก หลังจากกลับมา ผมก็ได้คุยกับมินเรื่อยๆ คอลกันบ่อยขึ้นทุกวัน จนผมตัดสินใจว่าช่วงเดือนพฤษภา ผมต้องขอเป็นแฟนให้ได้
ตอนนั้นผมรู้แค่ว่า ทุกอย่างที่ผมเคยกลัว เคยไม่ชอบ มินทำให้ผมยอมรับมันได้ในส่วนหนึ่ง เพราะในตอนคบกัน ผมก็ยังกลัวเรื่องระยะทางอยู่ แต่มินก็คอลกับผมทุกวัน มันทำให้ผมมั่นใจ แล้วก็เชื่อใจมากขึ้น และก่อนที่จะคบผมก็บอกมินหมด เรื่องที่ผมเป็นผู้ชายแบบไหน เคยคุยกับใครบ้าง ผมซื่อสัตย์จริงๆครับ บอกทุกอย่างเลย เพื่อนบางคนยังบอกว่าผมโง่ แต่ผมก็ทำเพราะผมเชื่อว่า การที่เราซื่อสัตย์ต่อใคร แม้ว่าเราจะไม่ได้รับมันตอบ แต่เราก็ได้พิสูจน์กับตัวของเราเอง
มินคบกับผมอยู่ 8-9 เดือน ปัญหาก็มีครับ แต่ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดคือ ความเงียบ หรือการไม่พูดของมิน หรือการที่มินเป็นอะไรแล้วบอกไม่เป็นอะไร ผมรู้สึกว่า คนเรามีอะไรควรจะพูดต่อกัน ควรจะบอกความรู้สึกตอนนั้น ไม่ใช่ทุกตอนนะครับ เฉพาะตอนที่เราเกิดปัญหากัน เราจะได้แก้ไขได้ หรือไม่พูดมาอย่างน้อยว่า "รอก่อนนะ เดี๋ยวจะบอก" แต่เกือบทุกครั้ง ที่มินไม่พูดอะไรเลย และต้องบอกว่าบ้างที นิสัยของผมก็คล้ายผู้หญิงครับ เป็นคนที่ใส่ใจมากจริงๆ พอเห็นแฟนเราไม่สบายใจ ก็อยากที่จะถามว่าเป็นอะไรไหม มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า อยากให้แฟนได้เห็นว่าเราก็อยากช่วยนะ
และปัญหาของผมก็คือ ผมยังรู้สึกไม่พอ ยังรู้สึกเบื่อๆ จนผมเคยพูดกับมินว่า "เค้ารู้สึกเบื่อๆอะ เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้ออกไปเที่ยวที่ไหนเลย" แต่จริงๆแล้วที่ผมรู้สึกคือ มินดูไม่สนใจผมเลยในช่วงนั้น และมินกลับมาก็เหนื่อยตลอด เพราะมินทำ Part-time แล้วก็เรียนไปด้วยครับ อันนี้ผมเข้าใจนะ แต่ผมขึ้นไปหามินแค่ เดือนละ 3-4 วัน ผมเลยอยากให้ตอนที่มินว่าง ก็สนใจกันหน่อย แล้วมินก็ชอบหลับครับ หลับบ่อยมาก
จนผมเริ่มคิดว่าอยากหาคนคุยคนอื่น มันเพราะหลายๆอย่างที่ทำให้ผมคิดแบบนั้น แต่ผมไม่เคยทำนะครับ แต่มินก็เริ่มสงสัยบ้าง จนวันหนึ่งมินเลยเสนอกฏบ้าๆ ขึ้นมา กฏนั้นคือการที่เราสองคน เว้นระยะห่างให้กันสักพัก ทำให้สถานะกลับไปเป็นเพื่อนกัน แต่เรายังคุยกันได้ตลอด เป็นเวลา 1 เดือน ใน 1 เดือนนั้น เราสามารถหาคนคุยใหม่ได้ แต่ห้ามมากกว่าคุย ห้ามมีอะไรกัน แล้วก็ห้ามคุยกับคนเก่า และในระหว่างนั้นเราก็ต้องบอกกันตลอดว่าคุยกับใคร อะไรบ้างมันเป็นกฏบ้าๆที่ผมไม่อยากให้เกิดขึ้นเลย มินพูดมาครับ แต่ตอนนั้นผมไม่โอเค ผมไม่ได้อยากที่จะทำแบบนั้น เพราะเพียงแค่ว่า อยากคุยกับคนอื่น ซึ่งเราก็ปล่อยกฏนั้นมันผ่านไป
Ep 3 กฏบ้าๆ
มีช่วงหนึ่งที่ผมขึ้นไปหามินเมื่อสองเดือนที่แล้ว วันนั้นผมจำได้ว่า เราไปกินหมูกระทะกัน แต่ผมรู้สึกว่ามิน จู้จี้ สั่งผม จนมันรู้สึกเยอะเกินไป ผมเลยบอกกับมินว่า "ตัวเองเบาๆหน่อย มันเยอะอะ" ประมาณนี้ มินก็เงียบไปเลย ผมจะชอบสังเกตุมินอยู่บ่อยๆ เลยรู้ว่า กูโดนละ สักพัก ผมก็ได้ถามมินว่า "เป็นอะไรหรือเปล่า มีอะไรบอกนะ" แต่มินก็บอก "ไม่มีอะไร" ผมรู้เลยว่า งานเข้าจริงๆแล้วละ เราสองคนก็เงียบกันตลอด จนพอตอนกลับ ผมก็ได้ถามมินอีกรอบ แต่มินก็ตอบเหมือนเดิม ก่อนจะถึงที่หอ จนมาถึงที่หอ ผมก็รู้แล้วว่า วันนี้คงไม่ได้คุยกันแน่ ผมเลยตัดสินใจเลือกที่จะถามมินอีก แต่มินก็ทำเหมือนเดิม ผมเลยพูดไปว่า "มันไม่โอเคเลยนะที่เป็นแบบนี้ เค้าไม่ชอบมากๆเลย งั้นถ้าไม่พูดอะไร เค้าจะกลับกรุงเทพแล้วนะ" ตอนนั้นบอกตรงๆว่า พูดออกไปโดยไม่ได้คิด ไม่รู้ว่าจะกลับยังไงด้วยซ้ำ 5555
แต่ที่ผมตกใจมากๆคือ มินไม่รั้งผมเอาไว้ด้ยยซ้ำ แค่ถามว่า "จะกลับยังไง" แต่ผมก็ตอบไปว่า "เดี๋ยวจัดการเอง" ผมแค่อ่อยๆว่าจะกลับ แต่เมื่อไม่รั้งไว้จริงๆ ผมเก็บกระเป๋าแล้วก็เลยลงมาล่างหอ แล้วมินก็โทรมาและลงมาหา บอกว่าให้ขึ้นไปคุยก่อน ผมจำใจสิครับ เพราะไม่รู้จะกลับยังไง เลยต้องขึ้นไปคุย พอเคลียร์กันรู้เรื่อง ได้ประมาณว่า มินรู้สึกว่าบางทีอยากอยู่คนเดียว อาจจะเป็นเพราะผมที่ถามเขาบ่อยไป แต่ผมก็บอกไว้แล้ว คือปัญหานี้เกิดขึ้นบ่อยมาก
ผมบอกทุกครั้งว่า มีอะไรให้พูดกัน มินก็เลยรู้สึกเหมือนการคาดคั้น ตอนนั้นเรื่องที่ผมเสียใจคือ การที่มินไม่รั้งผมไว้เลย จากคนที่รักกันมา มันต้องมีบ้างหรือเปล่าที่บอกว่า "อย่าไปนะ เค้าขอโทษ" และอีกเรื่องคือ เรื่องที่มินไม่พูด ในวันนั้นผมเสียใจจริงๆ ทำให้ผมคิดทบทวนเรื่องกฏบ้าๆนั้นอีกรอบ ส่วนหนึ่งก็เพื่อตัวเองที่ได้ให้เวลาทบทวนตัวเองและลองคุยกับคนอื่น อีกส่วนก็เพื่อมิน อยากให้มินลองทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้น และได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง
รุ่งขึ้นของวันนั้น ผมก็ได้คุยกับมินอย่างนี้ มินก็โอเคที่มันมีกฏของกันและกัน และในวันนั้นผมก็ได้กลับกรุงเทพ และเริ่มทำตามกฏ คือ ยกเลิกสถานะกับมิน และลองที่จะคุยกับคนอื่น ส่วนมินก็เข้าใจ เพราะเรายังคุยกันอยู่ตลอด ผมก็จะบอกกับมินตลอดว่า คุยกับใคร ยังไง แต่ก็มีบางคนที่บอกช้าไปบ้าง
Ep 4 โดนเท 2 คน พร้อมกัน!
เมื่อเราเริ่มกฏ ผมซึ่งเป็นคนที่ซื่อสัตย์ ก็บอกกับมินเสมอว่า ทำอะไร หรือคุยกับใคร แบบตรงไปตรงมา ในช่วงนั้นผู้หญิงที่เข้ามามีทั้งหมด 3 คน ก็บอกทั้งหมด แต่ผมก็เริ่มรู้สึกว่า มินเหงา มินยังทักมาหาผมทุกวัน บางครั้งก็คอลกัน พอมาถึงวันหนึ่ง ผมก็ได้ทำผิดอย่างยิ่ง คือการที่ผมเริ่มบอกมินว่า ผมเริ่มรู้สึกดีกับคนที่ 3 ขอแทนว่า เจ๊ เป็นรุ่นพี่ เจ๊ ตอนแรกๆ ดีกับผมมาก ให้ความสำคัญทุกอย่าง บอกชอบโน้นชอบนี่ บอกเลยว่าเป็นคนที่ชอบอะไรตรงกัน และเหมือนจะเข้ากันได้ และในวันต่อมา ผมก็บอกกับมินว่า ผมเริ่มรู้สึกดีกับคนอื่น แต่ยังไมไ่ด้อยากจะตกลงอะไร ไม่อยากจะรีบตัดสินอะไร แต่ก็ลืมบอกให้มินรอผมก่อน เพราะผมยังรักมินอยู่ แต่ก็อยากจะลองคุยกับเจ๊ต่อไปอีกนิด
จนวันต่อมา เจ๊ได้มาเจอกับผม วันนั้นเป็นวันที่ผมได้ไปนอนหอกับเจ๊ แต่ผมไม่ได้ทำอะไรเจ๊เลย เพราะผมยังรักมินอยู่ และอยู่ในกฏ ผมบอกว่าผมจะไม่ทำ ผมก็จะไม่ทำ แต่ทุกครั้งที่อยู่ใกล้เจ๊ ผมไม่ได้รู้สึกมากขนาดนั้น และในวันนั้นเอง มินก็ได้ข้อความมาหาผมว่า "เราเลิกกันนะ เลิกกันจริงๆเลย" ผมได้แต่อึ้ง ทำอะไรไม่ถูก ในใจผมยังไม่อยากที่จะปล่อยมินไปเลย แต่ผมก็เจ็บเหมือนกันที่เห็นมินเป็นแบบนี้ และในตอนนั้นผมก็มีเจ๊อยู่ ผมเลยตัดสินใจ บอกไปว่า "ถ้าตัวเองโอเค เค้าก็โอเค เค้าขอโทษที่มันเป็นแบบนี้ ดูแลตัวเองให้ดีๆนะ" จริงๆมันก็มีอีกหลายข้อความ แต่ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าเลยว่า ผมเสียเธอไปแล้วจริงๆ ในวันต่อมา เจ๊ก็ทำตัวแปลกไป เปลี่ยนไป ไม่เหมือนเดิมในตอนแรกที่คุยกัน จนผมสงสัยและถามเจ๊ว่า "โอเคหรือเปล่า" เจ๊ก็ตอบกลับมาว่า "สับสน
มันไม่เหมือนเดิม ยังไม่ได้อยากมีใครตอนนี้" ผมนี่อึ้งไปเลย เพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมง ผมโดนคนสองคน เท ผมรู้แค่ว่า ผมเบลอไปหมด ทำอะไรไม่ถูก รู้แต่ว่า ขับรถกลับหอ พร้อมกับโทรไปหามิน มินรับสายแล้วเราก็กลับไปคอลกัน ผมอธิบายทุกอย่าง แล้วก็อธิบายไป ตอนนั้นแค่อยากได้ใครสักคนมาอยู่ข้างๆ ผมก็ขอกลับไปคืนดีได้ไหม ผมบอกไปว่า ความรู้สึกของผมยังไม่เคยเปลี่ยนไป แต่อยากให้กลับมาคุย สถานะไม่ต้องเหมือนเดิมก็ได้ แต่ขอแค่กลับมาคุยกันเหมือนเดิม มินบอกว่า "ยังไม่ใช่ตอนนี้" ผมก็เข้าใจและพยายามคุยต่อไป
-------------------------------------------
เรื่องนี้ยังไม่จบนะครับ แต่ขอจัดการงานก่อน ยังมี พีค กว่านี้อีก ผมเจ็บจนไม่รู้ว่าควรจะต้องทำยังไงดีครับ แต่มันก็เป็นเรื่องที่ผมปล่อยเขาไปเอง
ใช่ "ความรัก" หรือเปล่า ? (18+ นิดๆ)
Ep 1 แนะนำตัว
ผมเป็นคนซื่อสัตย์ต่อความรักมาก ดีกับทุกคนที่เข้ามาในชีวิต แม้ว่าเขาจะทำให้ผมเจ็บ และผมก็ยังไม่เคยมีแฟนจนกระทั่ง ปี 3 ตลอดเวลาที่อยู่มหาลัยก็มีคนที่คุยด้วยอยู่พอสมควร แต่เวลาเลือกคุยจริงจังก็จะคุยเฉพาะคนเดียว แล้วก็เจ็บทุกครั้งที่ผ่านมา แต่ผมก็ไม่ได้โกรธหรือเกลียด หลังจากที่เลิกคุยกัน เพราะผมเข้าใจเหตุผลของแต่ละคน คนไม่ใช่ก็คือไม่ใช่นั้นแหละครับ และเรื่องที่จะเล่าก็คือเรื่องหนึ่งที่เจ็บที่สุดตั้งแต่เคยเจอมาเลยครับ
ผมเป็นเด็กดีหรือเด็กใสๆนั้นแหละครับ จน ปี 2 ไม่เคยแตะเหล้า เบียร์ บุหรี่ หรืออะไรต่างๆเลย เคยสัญญากับตัวเองว่า จะไม่สูบบุหรี่ แต่จะกินเหล้าในตอนโต 5555 แต่ก็ทำได้นะครับ จนพอมา ปี 2 เริ่มผิดหวังกับความรักมากขึ้น พอเพื่อนชวนออกไปกินก็ลองไปดู ต้องบอกว่า มหาลัยผมก็ติดอันดับในเรื่องร้านเหล้าเยอะพอสมควร ครั้งนั้นคือครั้งที่ตั้งใจกินจริงจังครับ แล้วก็ อ้วกกกกสิครับ รออะไร
ต่อมา เพื่อนก็ชวนออกบ่อยขึ้น ผมก็ได้มีโอกาสเจอ แสง สี ตอนกลางคืนมากขึ้น ติดใจเลยครับ ช่วงนั้นจะออกบ่อยหน่อย แล้วก็เรื่อง ผู้หญิง ก็เริ่มมีผู้หญิงเข้ามาหาบ้างงง ผมสูง 185 ครับ แต่ผอม ผิวสีแทน หน้าตาก็โอเคนิดหน่อยครับ แต่ผิวหน้าไม่เนียน มีผู้หญิงขอไลน์บ้าง แล้วก็มีครั้งหนึ่งที่รุ่นพี่ชวนกลับไปหอพี่เขา แต่ไม่ได้ไปนะครับ 5555 ก็อยากนะครับ แต่เป็นคนขี้กลัวนิดหน่อย เราไม่รู้ว่าจะไปเจออะไรบ้าง ไม่อยากฝากอะไรไว้กับคืนๆเดียวครับ
พอรู้สึกว่าตัวเองเริ่มมีความมั่นใจมากขึ้น ก็ออกไปร้านเหล้าบ่อยครับ ถ้าขอไลน์ใครก็ได้ตลอด แต่ก็อีกแหละครับ ยังไม่เคยมีอะไรกับใคร พอได้ไลน์กลับมาก็คุย บ้างคนก็ไปเจอ แต่หลายๆอย่างที่ไม่เข้ากัน ผมก็โดนเท แล้วก็เทคนอื่นบ้าง ผมมีสเปคผู้หญิงในหลายๆแบบครับ ชอบผู้หญิงน่ารัก ไม่ใช่ใบหน้านะ แต่เป็นนิสัย ชอบผู้หญิงดูแลตัวเองได้ แล้วก็เซ็กซี่นิดๆ แต่ที่ชอบที่สุดคือ แนวพอดีๆ ทุกอย่างรวมๆกันแบบลงตัว คือ น่ารักที่ดูแลตัวเองได้แล้วก็แอบเซ็กซี่สิ่งที่ผมไม่ชอบคือ ระยะทางครับ ผมกลัวว่า ผมจะดูแลเขาไม่ได้ เขาจะทำอะไรบ้างตอนที่ไกลกัน ผมกลัวมาก และอีกอย่างคือ ผมไม่ค่อยชอบเด็กครับ เด็กบางคนก็ความคิดเป็นผู้ใหญ่ แต่บางคนก็ยัง ไม่ค่อยชอบคนงอแงมากเกินไปอะครับ (แต่ทุกอย่างที่ไม่ชอบก็ได้หมดเลย 5555)
Ep 2 แฟนคนแรก
ช่วงนั้นผมอยู่ ปี 3 ครับ กำลังฝึกงานอยู่ แต่ผมเป็นคนไม่ชอบอยู่นิ่งอะครับ ทางบ้านก็ไม่ได้รวยมาก ตอนนั้นก็หางานพวก event staff ทำไปด้วย ก็เลยได้เงินทั้งสองทาง ช่วงนั้นก็มีคนคุยอยู่ประมาณ 4-5 คน เพิ่งคุยนะครับ ยังไม่ได้อยากจะจริงจังกับใคร ผมได้มีโอกาสไปทำงานที่ เชียงใหม่ครับ เป็นงาน event ก็ได้รู้จักกับรุ่นน้องที่มาทำเป็น staff เหมือนกัน ห่างกับผม 1 ปี ขอแทนน้องว่า มิน แล้วกันครับ เรียนอยู่มหาลัยแถวนั้นแหละครับ พอทำงานอยู่ก็มีทักกันบ้าง ก็รู้สึกว่า คนนี้โอเคนะ ก่อนที่จะกลับก็อยากจะไปขอไลน์ไว้ แต่ก็ไม่เจอแล้ว แล้วผมก็ต้องกลับกรุงเทพวันนั้น เลยลองพยายามหาfacebook จากเพื่อนเขา เพราะตอนที่คุยงานขอเฟสเพื่อนน้องไว้ก็เจอ เลยทักไปคุยครับ คุยไปคุยมาก็รู้สึกดี ที่เขาบอกเราว่า ทำอะไรอยู่ ,ส่งรูปมาให้ดู เรียกว่าใส่ใจเราก็ว่าได้ ผมเลยถามว่า มีแฟนยัง ก็บอกว่า ไม่มี เลิกไปนานแล้ว ก็เลยพยายามคุยไปเรื่อยๆครับ
มินก็คุยกับผมดีครับ จนผมเริ่มรู้สึกว่าอยากจะคุยกับมินแค่คนเดียว ผมเลยพยายาม เลิกคุยกับคนอื่น พอได้คุยกับมินคนเดียว ผมก็เริ่มใส่ใจมากขึ้น อยากขึ้นไปเชียงใหม่ อยากเจอ อยากไปหา ช่วงนั้นเป็นช่วงเดือน มีนาคม ตั้งแต่เราเริ่มคุยกัน ผมเลยตัดสินใจ จองตั๋วเครื่องบินในเดือนพฤษภา แล้วก็บอกมินไว้ แต่จริงๆแล้วผมจองตั๋วรถไฟเดือนเมษาด้วย ไว้เพื่อไปเล่นน้ำด้วย จองสองเที่ยวเอาไว้ให้ตกใจเล่นๆ และในช่วงเดือนเมษาที่ผมได้จองตั๋วรถไฟไว้ ผมตื่นเต้นมาก แต่ก็ต้องบอกมินให้รู้ว่า จองตั๋วไว้นะ เพราะกลัวว่าจะไม่มีคนมารับ 5555 แต่ผมไม่รู้เลยว่า ช่วงนั้นหัวใจผมมันได้เริ่มเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆแล้ว ผมไม่รู้เลยว่า ผมจะต้องเจออะไรในอนาคตบ้าง แต่ผมก็ยอมที่จะจองตั๋วเพื่อไปหามิน เพื่อกล้าที่จะพิสูจน์ความรู้สึกในตอนนั้น
ตอนขึ้นรถไฟ ใจหนึ่งก็กลัวนะครับ ใจหนึ่งก็อยากลองดู แต่พอเจอมินแล้ว มันรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกอะครับ เหมือนที่ว่า ความกลัวมักซ่อนอะไรดีๆไว้เสมอ ได้เล่นน้ำด้วยกันนิดหน่อย ไปเที่ยว ผมได้ไปเจออะไรใหม่ๆ ที่ใหม่ๆ ความรู้สึกใหม่ๆ มันมีความสุขมากจริงๆ (นั้นก็เป็นการเสียซิงครั้งแรกของผมเหมือนกัน 5555) พอตอนกำลังนั่งรถไฟกลับ ผมร้องไห้เลยครับ ร้องไห้โดยไม่รู้ตัว ผมคิดแค่ว่า ผมอยากกลับไปอีก อยากกลับไปหาความสุขอีก หลังจากกลับมา ผมก็ได้คุยกับมินเรื่อยๆ คอลกันบ่อยขึ้นทุกวัน จนผมตัดสินใจว่าช่วงเดือนพฤษภา ผมต้องขอเป็นแฟนให้ได้
ตอนนั้นผมรู้แค่ว่า ทุกอย่างที่ผมเคยกลัว เคยไม่ชอบ มินทำให้ผมยอมรับมันได้ในส่วนหนึ่ง เพราะในตอนคบกัน ผมก็ยังกลัวเรื่องระยะทางอยู่ แต่มินก็คอลกับผมทุกวัน มันทำให้ผมมั่นใจ แล้วก็เชื่อใจมากขึ้น และก่อนที่จะคบผมก็บอกมินหมด เรื่องที่ผมเป็นผู้ชายแบบไหน เคยคุยกับใครบ้าง ผมซื่อสัตย์จริงๆครับ บอกทุกอย่างเลย เพื่อนบางคนยังบอกว่าผมโง่ แต่ผมก็ทำเพราะผมเชื่อว่า การที่เราซื่อสัตย์ต่อใคร แม้ว่าเราจะไม่ได้รับมันตอบ แต่เราก็ได้พิสูจน์กับตัวของเราเอง
มินคบกับผมอยู่ 8-9 เดือน ปัญหาก็มีครับ แต่ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดคือ ความเงียบ หรือการไม่พูดของมิน หรือการที่มินเป็นอะไรแล้วบอกไม่เป็นอะไร ผมรู้สึกว่า คนเรามีอะไรควรจะพูดต่อกัน ควรจะบอกความรู้สึกตอนนั้น ไม่ใช่ทุกตอนนะครับ เฉพาะตอนที่เราเกิดปัญหากัน เราจะได้แก้ไขได้ หรือไม่พูดมาอย่างน้อยว่า "รอก่อนนะ เดี๋ยวจะบอก" แต่เกือบทุกครั้ง ที่มินไม่พูดอะไรเลย และต้องบอกว่าบ้างที นิสัยของผมก็คล้ายผู้หญิงครับ เป็นคนที่ใส่ใจมากจริงๆ พอเห็นแฟนเราไม่สบายใจ ก็อยากที่จะถามว่าเป็นอะไรไหม มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า อยากให้แฟนได้เห็นว่าเราก็อยากช่วยนะ
และปัญหาของผมก็คือ ผมยังรู้สึกไม่พอ ยังรู้สึกเบื่อๆ จนผมเคยพูดกับมินว่า "เค้ารู้สึกเบื่อๆอะ เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้ออกไปเที่ยวที่ไหนเลย" แต่จริงๆแล้วที่ผมรู้สึกคือ มินดูไม่สนใจผมเลยในช่วงนั้น และมินกลับมาก็เหนื่อยตลอด เพราะมินทำ Part-time แล้วก็เรียนไปด้วยครับ อันนี้ผมเข้าใจนะ แต่ผมขึ้นไปหามินแค่ เดือนละ 3-4 วัน ผมเลยอยากให้ตอนที่มินว่าง ก็สนใจกันหน่อย แล้วมินก็ชอบหลับครับ หลับบ่อยมาก
จนผมเริ่มคิดว่าอยากหาคนคุยคนอื่น มันเพราะหลายๆอย่างที่ทำให้ผมคิดแบบนั้น แต่ผมไม่เคยทำนะครับ แต่มินก็เริ่มสงสัยบ้าง จนวันหนึ่งมินเลยเสนอกฏบ้าๆ ขึ้นมา กฏนั้นคือการที่เราสองคน เว้นระยะห่างให้กันสักพัก ทำให้สถานะกลับไปเป็นเพื่อนกัน แต่เรายังคุยกันได้ตลอด เป็นเวลา 1 เดือน ใน 1 เดือนนั้น เราสามารถหาคนคุยใหม่ได้ แต่ห้ามมากกว่าคุย ห้ามมีอะไรกัน แล้วก็ห้ามคุยกับคนเก่า และในระหว่างนั้นเราก็ต้องบอกกันตลอดว่าคุยกับใคร อะไรบ้างมันเป็นกฏบ้าๆที่ผมไม่อยากให้เกิดขึ้นเลย มินพูดมาครับ แต่ตอนนั้นผมไม่โอเค ผมไม่ได้อยากที่จะทำแบบนั้น เพราะเพียงแค่ว่า อยากคุยกับคนอื่น ซึ่งเราก็ปล่อยกฏนั้นมันผ่านไป
Ep 3 กฏบ้าๆ
มีช่วงหนึ่งที่ผมขึ้นไปหามินเมื่อสองเดือนที่แล้ว วันนั้นผมจำได้ว่า เราไปกินหมูกระทะกัน แต่ผมรู้สึกว่ามิน จู้จี้ สั่งผม จนมันรู้สึกเยอะเกินไป ผมเลยบอกกับมินว่า "ตัวเองเบาๆหน่อย มันเยอะอะ" ประมาณนี้ มินก็เงียบไปเลย ผมจะชอบสังเกตุมินอยู่บ่อยๆ เลยรู้ว่า กูโดนละ สักพัก ผมก็ได้ถามมินว่า "เป็นอะไรหรือเปล่า มีอะไรบอกนะ" แต่มินก็บอก "ไม่มีอะไร" ผมรู้เลยว่า งานเข้าจริงๆแล้วละ เราสองคนก็เงียบกันตลอด จนพอตอนกลับ ผมก็ได้ถามมินอีกรอบ แต่มินก็ตอบเหมือนเดิม ก่อนจะถึงที่หอ จนมาถึงที่หอ ผมก็รู้แล้วว่า วันนี้คงไม่ได้คุยกันแน่ ผมเลยตัดสินใจเลือกที่จะถามมินอีก แต่มินก็ทำเหมือนเดิม ผมเลยพูดไปว่า "มันไม่โอเคเลยนะที่เป็นแบบนี้ เค้าไม่ชอบมากๆเลย งั้นถ้าไม่พูดอะไร เค้าจะกลับกรุงเทพแล้วนะ" ตอนนั้นบอกตรงๆว่า พูดออกไปโดยไม่ได้คิด ไม่รู้ว่าจะกลับยังไงด้วยซ้ำ 5555
แต่ที่ผมตกใจมากๆคือ มินไม่รั้งผมเอาไว้ด้ยยซ้ำ แค่ถามว่า "จะกลับยังไง" แต่ผมก็ตอบไปว่า "เดี๋ยวจัดการเอง" ผมแค่อ่อยๆว่าจะกลับ แต่เมื่อไม่รั้งไว้จริงๆ ผมเก็บกระเป๋าแล้วก็เลยลงมาล่างหอ แล้วมินก็โทรมาและลงมาหา บอกว่าให้ขึ้นไปคุยก่อน ผมจำใจสิครับ เพราะไม่รู้จะกลับยังไง เลยต้องขึ้นไปคุย พอเคลียร์กันรู้เรื่อง ได้ประมาณว่า มินรู้สึกว่าบางทีอยากอยู่คนเดียว อาจจะเป็นเพราะผมที่ถามเขาบ่อยไป แต่ผมก็บอกไว้แล้ว คือปัญหานี้เกิดขึ้นบ่อยมาก
ผมบอกทุกครั้งว่า มีอะไรให้พูดกัน มินก็เลยรู้สึกเหมือนการคาดคั้น ตอนนั้นเรื่องที่ผมเสียใจคือ การที่มินไม่รั้งผมไว้เลย จากคนที่รักกันมา มันต้องมีบ้างหรือเปล่าที่บอกว่า "อย่าไปนะ เค้าขอโทษ" และอีกเรื่องคือ เรื่องที่มินไม่พูด ในวันนั้นผมเสียใจจริงๆ ทำให้ผมคิดทบทวนเรื่องกฏบ้าๆนั้นอีกรอบ ส่วนหนึ่งก็เพื่อตัวเองที่ได้ให้เวลาทบทวนตัวเองและลองคุยกับคนอื่น อีกส่วนก็เพื่อมิน อยากให้มินลองทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้น และได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง
รุ่งขึ้นของวันนั้น ผมก็ได้คุยกับมินอย่างนี้ มินก็โอเคที่มันมีกฏของกันและกัน และในวันนั้นผมก็ได้กลับกรุงเทพ และเริ่มทำตามกฏ คือ ยกเลิกสถานะกับมิน และลองที่จะคุยกับคนอื่น ส่วนมินก็เข้าใจ เพราะเรายังคุยกันอยู่ตลอด ผมก็จะบอกกับมินตลอดว่า คุยกับใคร ยังไง แต่ก็มีบางคนที่บอกช้าไปบ้าง
Ep 4 โดนเท 2 คน พร้อมกัน!
เมื่อเราเริ่มกฏ ผมซึ่งเป็นคนที่ซื่อสัตย์ ก็บอกกับมินเสมอว่า ทำอะไร หรือคุยกับใคร แบบตรงไปตรงมา ในช่วงนั้นผู้หญิงที่เข้ามามีทั้งหมด 3 คน ก็บอกทั้งหมด แต่ผมก็เริ่มรู้สึกว่า มินเหงา มินยังทักมาหาผมทุกวัน บางครั้งก็คอลกัน พอมาถึงวันหนึ่ง ผมก็ได้ทำผิดอย่างยิ่ง คือการที่ผมเริ่มบอกมินว่า ผมเริ่มรู้สึกดีกับคนที่ 3 ขอแทนว่า เจ๊ เป็นรุ่นพี่ เจ๊ ตอนแรกๆ ดีกับผมมาก ให้ความสำคัญทุกอย่าง บอกชอบโน้นชอบนี่ บอกเลยว่าเป็นคนที่ชอบอะไรตรงกัน และเหมือนจะเข้ากันได้ และในวันต่อมา ผมก็บอกกับมินว่า ผมเริ่มรู้สึกดีกับคนอื่น แต่ยังไมไ่ด้อยากจะตกลงอะไร ไม่อยากจะรีบตัดสินอะไร แต่ก็ลืมบอกให้มินรอผมก่อน เพราะผมยังรักมินอยู่ แต่ก็อยากจะลองคุยกับเจ๊ต่อไปอีกนิด
จนวันต่อมา เจ๊ได้มาเจอกับผม วันนั้นเป็นวันที่ผมได้ไปนอนหอกับเจ๊ แต่ผมไม่ได้ทำอะไรเจ๊เลย เพราะผมยังรักมินอยู่ และอยู่ในกฏ ผมบอกว่าผมจะไม่ทำ ผมก็จะไม่ทำ แต่ทุกครั้งที่อยู่ใกล้เจ๊ ผมไม่ได้รู้สึกมากขนาดนั้น และในวันนั้นเอง มินก็ได้ข้อความมาหาผมว่า "เราเลิกกันนะ เลิกกันจริงๆเลย" ผมได้แต่อึ้ง ทำอะไรไม่ถูก ในใจผมยังไม่อยากที่จะปล่อยมินไปเลย แต่ผมก็เจ็บเหมือนกันที่เห็นมินเป็นแบบนี้ และในตอนนั้นผมก็มีเจ๊อยู่ ผมเลยตัดสินใจ บอกไปว่า "ถ้าตัวเองโอเค เค้าก็โอเค เค้าขอโทษที่มันเป็นแบบนี้ ดูแลตัวเองให้ดีๆนะ" จริงๆมันก็มีอีกหลายข้อความ แต่ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าเลยว่า ผมเสียเธอไปแล้วจริงๆ ในวันต่อมา เจ๊ก็ทำตัวแปลกไป เปลี่ยนไป ไม่เหมือนเดิมในตอนแรกที่คุยกัน จนผมสงสัยและถามเจ๊ว่า "โอเคหรือเปล่า" เจ๊ก็ตอบกลับมาว่า "สับสน
มันไม่เหมือนเดิม ยังไม่ได้อยากมีใครตอนนี้" ผมนี่อึ้งไปเลย เพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมง ผมโดนคนสองคน เท ผมรู้แค่ว่า ผมเบลอไปหมด ทำอะไรไม่ถูก รู้แต่ว่า ขับรถกลับหอ พร้อมกับโทรไปหามิน มินรับสายแล้วเราก็กลับไปคอลกัน ผมอธิบายทุกอย่าง แล้วก็อธิบายไป ตอนนั้นแค่อยากได้ใครสักคนมาอยู่ข้างๆ ผมก็ขอกลับไปคืนดีได้ไหม ผมบอกไปว่า ความรู้สึกของผมยังไม่เคยเปลี่ยนไป แต่อยากให้กลับมาคุย สถานะไม่ต้องเหมือนเดิมก็ได้ แต่ขอแค่กลับมาคุยกันเหมือนเดิม มินบอกว่า "ยังไม่ใช่ตอนนี้" ผมก็เข้าใจและพยายามคุยต่อไป
-------------------------------------------
เรื่องนี้ยังไม่จบนะครับ แต่ขอจัดการงานก่อน ยังมี พีค กว่านี้อีก ผมเจ็บจนไม่รู้ว่าควรจะต้องทำยังไงดีครับ แต่มันก็เป็นเรื่องที่ผมปล่อยเขาไปเอง