เคยทะเลาะกับแฟนมาหลายครั้งค่ะ
แต่ทุกๆครั้งก็จบลงที่ต่างคนต่างเงียบแล้วก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม
โดยที่ปล่อยทิ้งปัญหาไว้ เพราะคิดแค่ว่าไม่อยากเสียเวลาทะเลาะกันนานๆ
อะไรที่ปล่อยผ่านได้ก็ปล่อยไป สู้เอาเวลามาสร้างความทรงจำดีๆด้วยกันดีกว่า
แต่ปัญหาที่ไม่ได้รับการแก้ไข กลายเป็นปัญหาสะสมที่รอวันปะทุออกมา
จนสุดท้ายกลายเป็นการทะเลาะที่รุนแรง โดยเริ่มต้นจากว่า
เราเป็นคนที่คิดมาก ขี้น้อยใจ แต่ไม่เคยพูด พอทะเลาะครั้งนึงก็เอามาพูดทีนึง
ทำให้แฟนเราไม่พอใจ แล้วก็โกรธ เราก็พยายามเข้าไปถามดีๆว่า โกรธอะไร
เขาก็ตอบกลับมาว่า ก็รู้อยู่แล้วจะถามทำไม คือที่ถามเพราะเราแค่อยากแน่ใจว่า
ตอนนี้เรากำลังอยู่ในประเด็นเดียวกันใช่มั้ย แล้วเขาก็บอกว่า เราไม่ควรจะถามเลย
เราควรรู้ได้ด้วยตัวเองว่าควรทำยังไง เขาถึงจะหายโกรธ แล้วก็พาลไปถึงว่า
เราไม่เคยรู้จักตัวตนจริงๆของเขาเลย ไม่เคยเข้าใจเขาเลย
แล้วเขาก็พูดออกมาว่า เลิกกันได้ไหม เขาปวดหัวทุกวันที่ต้องมาคอยนั่งคิดว่า
ทำแบบไหนเราถึงจะไม่คิดมาก แล้วก็บอกกับเราว่า เขาไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลย
เมื่อก่อนอยู่ดีๆไม่มีแฟนก็ดีอยู่แล้วไม่ต้องมานั่งปวดหัว เขาเลยถามเราว่า
เลิกกันได้ไหม แล้วกลับไปเป็นเหมือนตอนที่เรายังไม่รู้จักกัน
เขาถามเราว่า เขาบอกเลิกเราได้ไหม เราตอบไปว่าได้ ถ้าทำให้เขาสบายใจ
เรายินดีไปเอง แล้วก็ขอว่าให้เราไม่เสียใจได้ไหม เราตอบว่าก็คงต้องใช้เวลาสักพัก
เดี๋ยวก็ดีขึ้น เขาก็เลยบอกว่า เป็นเพราะเราจะเสียใจเขาเลยบอกเลิกเราไม่ได้
ขอให้เราไม่เสียใจได้ไหม เขาจะได้สบายใจ หรือไม่ก็ขอให้เราช่วยเป็นคนบอกเลิกเขาที
ไล่เราให้เราไปอยู่กับคนที่จะไม่ทำให้เราคิดมากแบบเขา
แต่สุดท้ายพอเขาใจเย็นลงเราก็กลับมาดีกันเหมือนเดิม
แต่คำพูดของเขาทำให้เราเก็บมาพิจารณาตัวเอง เราคิดว่าสิ่งสุดท้ายที่พอจะทำให้เขาได้
คือการที่เราเดินเข้าไปบอกเลิกเขาเอง เขาจะได้สบายใจและกลับไปใช้ชีวิตอย่างเดิมได้
โดยไม่ต้องรู้สึกผิด แต่เราทำใจไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปบอกเลิกเขา เราไม่ได้อยากเลิก
ทุกครั้งที่เราคิดมากและน้อยใจเราไม่ได้พูดออกไปให้เขาฟัง แต่คือเราไม่ได้โกรธ
มันก็แค่ความน้อยใจเท่านั้น ไม่ได้ต้องการคำขอโทษ หรือให้เขามาง้อ เพราะว่าเรารู้ว่า
เรื่องส่วนมากมันเป็นเรื่องที่เราเก็บมาคิด โดยที่บางครั้งเขาไม่ได้ทำอะไร
เราก็คิดมากไปตามประสาของเรา พอเวลาผ่านไปเราก็หายเอง ไม่ต้องมาง้อหรือขอโทษ
ก็แค่ทำตัวตามปกติแบบที่เคยเป็น เราก็โอเคแล้ว
เราไม่เคยคิดเลยว่ามันจะกลายเป็นปัญหาใหญ่แบบนี้
ยอมบอกเลิกเพื่อให้เขากลับไปมีชีวิตของเขาเอง
แต่ทุกๆครั้งก็จบลงที่ต่างคนต่างเงียบแล้วก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม
โดยที่ปล่อยทิ้งปัญหาไว้ เพราะคิดแค่ว่าไม่อยากเสียเวลาทะเลาะกันนานๆ
อะไรที่ปล่อยผ่านได้ก็ปล่อยไป สู้เอาเวลามาสร้างความทรงจำดีๆด้วยกันดีกว่า
แต่ปัญหาที่ไม่ได้รับการแก้ไข กลายเป็นปัญหาสะสมที่รอวันปะทุออกมา
จนสุดท้ายกลายเป็นการทะเลาะที่รุนแรง โดยเริ่มต้นจากว่า
เราเป็นคนที่คิดมาก ขี้น้อยใจ แต่ไม่เคยพูด พอทะเลาะครั้งนึงก็เอามาพูดทีนึง
ทำให้แฟนเราไม่พอใจ แล้วก็โกรธ เราก็พยายามเข้าไปถามดีๆว่า โกรธอะไร
เขาก็ตอบกลับมาว่า ก็รู้อยู่แล้วจะถามทำไม คือที่ถามเพราะเราแค่อยากแน่ใจว่า
ตอนนี้เรากำลังอยู่ในประเด็นเดียวกันใช่มั้ย แล้วเขาก็บอกว่า เราไม่ควรจะถามเลย
เราควรรู้ได้ด้วยตัวเองว่าควรทำยังไง เขาถึงจะหายโกรธ แล้วก็พาลไปถึงว่า
เราไม่เคยรู้จักตัวตนจริงๆของเขาเลย ไม่เคยเข้าใจเขาเลย
แล้วเขาก็พูดออกมาว่า เลิกกันได้ไหม เขาปวดหัวทุกวันที่ต้องมาคอยนั่งคิดว่า
ทำแบบไหนเราถึงจะไม่คิดมาก แล้วก็บอกกับเราว่า เขาไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลย
เมื่อก่อนอยู่ดีๆไม่มีแฟนก็ดีอยู่แล้วไม่ต้องมานั่งปวดหัว เขาเลยถามเราว่า
เลิกกันได้ไหม แล้วกลับไปเป็นเหมือนตอนที่เรายังไม่รู้จักกัน
เขาถามเราว่า เขาบอกเลิกเราได้ไหม เราตอบไปว่าได้ ถ้าทำให้เขาสบายใจ
เรายินดีไปเอง แล้วก็ขอว่าให้เราไม่เสียใจได้ไหม เราตอบว่าก็คงต้องใช้เวลาสักพัก
เดี๋ยวก็ดีขึ้น เขาก็เลยบอกว่า เป็นเพราะเราจะเสียใจเขาเลยบอกเลิกเราไม่ได้
ขอให้เราไม่เสียใจได้ไหม เขาจะได้สบายใจ หรือไม่ก็ขอให้เราช่วยเป็นคนบอกเลิกเขาที
ไล่เราให้เราไปอยู่กับคนที่จะไม่ทำให้เราคิดมากแบบเขา
แต่สุดท้ายพอเขาใจเย็นลงเราก็กลับมาดีกันเหมือนเดิม
แต่คำพูดของเขาทำให้เราเก็บมาพิจารณาตัวเอง เราคิดว่าสิ่งสุดท้ายที่พอจะทำให้เขาได้
คือการที่เราเดินเข้าไปบอกเลิกเขาเอง เขาจะได้สบายใจและกลับไปใช้ชีวิตอย่างเดิมได้
โดยไม่ต้องรู้สึกผิด แต่เราทำใจไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปบอกเลิกเขา เราไม่ได้อยากเลิก
ทุกครั้งที่เราคิดมากและน้อยใจเราไม่ได้พูดออกไปให้เขาฟัง แต่คือเราไม่ได้โกรธ
มันก็แค่ความน้อยใจเท่านั้น ไม่ได้ต้องการคำขอโทษ หรือให้เขามาง้อ เพราะว่าเรารู้ว่า
เรื่องส่วนมากมันเป็นเรื่องที่เราเก็บมาคิด โดยที่บางครั้งเขาไม่ได้ทำอะไร
เราก็คิดมากไปตามประสาของเรา พอเวลาผ่านไปเราก็หายเอง ไม่ต้องมาง้อหรือขอโทษ
ก็แค่ทำตัวตามปกติแบบที่เคยเป็น เราก็โอเคแล้ว
เราไม่เคยคิดเลยว่ามันจะกลายเป็นปัญหาใหญ่แบบนี้