นี่เราอาจจะมาถึงจุดต่ำสุดของชีวิตแล้วก็ได้...

สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้ที่เท่าไหร่ของเราแล้วก็ไม่รู้ แต่ชั่งมันเถอะ มาเริ่มเรื่องของเราตามหัวข้อกันเลยดีกว่า
คือเราเป็นวัยรุ่นคนนึงที่คิดว่านี่อาจจะมาถึงจุดที่ต่ำสุดของชีวิตวัยรุ่นแล้วก็ได้ เพราะอะไรหนะหรอ? คือว่าช่วงนี้เรามีปัญหากับที่บ้านบ่อยมากแบบเครียดมากๆรู้สึกท้อแท้ แต่ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงได้ปวดหัวขนาดนี้ กับเรื่องครอบครัวของเรา เราปวดหัวจนเกือบได้เข้าไปเช็คสมองที่โรงพยาบาลแล้ว เร่องที่เรามีปัญหากับครอบครัวก็น่าจะเป็นเรื่องการทำตัวของเราด้วย เราเป็นคนมึนๆ เราพูดอะไรก็ผิดไปหมด แบบเหมือนโดนด่าตลอดทั้งวัน โดนกดดันตลอดทั้งวัน แต่ที่เครียดไปกว่านั้นคือเรื่องเงิน ต้องขอบอกก่อนนะคะว่าเราอยู่ในสถานะที่รับผิดชอบตัวเองได้เนื่องจากเราขายของออนไลน์ควบคู่กับเรียนไปด้วย พ่อแม่เลยคิดว่าเรารับผิดชอบตัวเองได้เลยไม่ค่อยให้ตังใช้เท่าไหร่ค่ะ จะให้ก็ต่อเมื่อขอไปซื้ออุปกรณ์การเรียน หนังสือเรียน ที่เราขอค่าอุปกรณ์ต่างๆเพราะเราคิดว่ายังไงพ่อแม่ก็ต้องส่งลูกเรียนอะไรแบบนี้เลยขอค่าที่มันจำเป็นๆกับชีวิตเรา ส่วนของฟุ่มเฟือยเช่นกล้องหรือไอเท็มต่างๆที่มันสิ้นเปลืองเราจะซื้อด้วยตัวเองค่ะ จุดพีค จุดดิ่งของชีวิตเรามันอยู่ช่วงนี้แหละ คือเราสั่งขนมมาจากต่างประเทศ ประเทศหนึ่งซึ่งเป็นขนมนำเข้านะคะ แล้วก็โดนโกง 5พันกว่าบาท เจ็บใจสุดแต่ตอนนี้เคลียกับร้านเค้าโอนยอดมาคืนให้เราเกือบๆสามพันบาทซึ่งถือว่าเสียเซลฟ์ไปพอสมควรแล้วคือช่วงนี้เป็นช่วงเทศกาลอะเนาะแต่เราสั่งของคือพูดง่ายๆว่าลงทุนไปก่อนสงกรานต์แทบจะหมดตัว555 เราโง่เองโอเคยอมรับ แต่ของที่สั่งมานี่คือตอนนี้ยังไม่ถึงเลยเพราะปณ ปิดสงกรานต์ด้วยแหละ สรุปง่ายๆคือ เงินจมค่ะ ช่วงนี้เราก็เลยต้องขอเงินแม่แต่เหมือนแม่จะเอาแต่ถามว่าแล้วเงินที่ขายของหละอะไรแบบนี้ตลอดที่ขอ คือเราอยากจะบอกว่า ค่าขนมตลอดที่เราขายของมาอาจจะมีขอบ้างร้อยสองร้อยซึ่งโอเคมันไม่พอใช้แน่นอน เงินที่เราขายของส่วนใหญ่หมดไปกับค่าชีทตามวิชาต่างๆที่ไม่ได้ขอแม่ ค่าข้าวเช้า ข้าวเที่ยง ข้าวเย็น เราซื้อกับข้าวให้ทั้งครอบครัวกิน วันนึงตีไปซัก300บาทได้ไม่ได้เว่อหรืออวดอ้างอะไรที่วันนึงจะตกเฉลี่ย300บาท คือค่าข้าวเช้านี่ตีไป50-60บาทเลยรวมน้ำด้วย ข้าวเที่ยงก็คิดไปเลย100กว่าบาท ค่าข้าวค่าน้ำ ขนมกินเล่นตอนเบรคนู่นนี่นั้น แล้วก็กับข้าวตอนเย็นหมดเกือบๆ200บาทได้เลย แกงถุงนึงก็40-50ละ กับข้าวผักน้ำพริกแค่นี้ก็เกือบ100กว่าบาทแล้ว ในมุมขัดแย้งกันนะคือใครขายของน่าจะเข้าใจอะ แบบมันจะมีช่วงขายดีกับสินค้าล้นตลาดถูกมะ คือถ้าเราขายดีอะวันนึงเราได้เงินหลายพันเลย แต่วันไหนขายไม่ดีก็ซักร้อยสองร้อยพอได้บ้าง ไหนจะค่าไอเท็มพิเศษของเรา ไหนจะค่าดำรงชีวิตอีก มันหมดแล้วอะเอาจริงๆ แต่มันก็ยังมในธนาคารอยู่บ้างแต่เงินสดอะหมดแล้วจริงๆเราเลยอยากขอแม่บ้างขอพ่อบ้าง เข้าใจอยู่ว่าให้เรามาเยอะแล้วแต่เราก็ยังอยากได้อะเนอะแบบใช้เงินพ่อแม่มีความสุขนะ555เรารู้สึกสบายใจ เราได้ใช้เงินพ่อแม่แล้วเรากินอิ่มนอนหลับแต่ถ้าใช้เงินตัวเองจะมีความคิดเยอะคิดแยะจนไม่อยากจะใช้ แต่ตอนนี้ก็ยังไม่ได้ใช้ ได้ใช้ไปแค่100สำหรับวันนี้ คือวันนี้เราไปเรียนให้เงินเรา100บาท ซึ่งร้านข้าวที่ใกล้ที่สุดอะ ข้าวจานนึง69บาทแล้วนะ น้ำอีก เราไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่แล้วพอเราขอเงินเพิ่มก็จะบ่นๆว่าตลอด เปลี่ยนเรื่องบ้างบางทีเราเสียเซลฟ์อะ แบบไม่อยากจะขอแล้วแต่ช่วงนี้ร้านขายของเราช้อตมากเลยมันจำเป็นต้องขอ คือที่เล่ามาเรื่องของเรามันไม่ค่อยเชื่อมโยงเท่าไหร่หรอกแต่เราแค่อยากมาเล่าอยากมาระบายเพราะอยางที่บอกไปตอนแรกเราทำอะไรก็โดนด่า555ซึ่งมันเป็นการกระทำที่ไม่ดของเราเองแต่ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงจะต้องมาว่ามาด่าอะไรซ้ำซากแบบนี้ทุกวัน ที่เราได้มานั่งเขียนพันทิปตอนนี้เนี่ยก็คือเรานั่งดูซีรีย์คือพึ่งกลับมาจากที่เรียนพิเศษคือเราเรียนพิเศษเกินชั้นเรียนด้วยไงแล้วเนื้อหามันยากเราเครียด555อยากผ่อนคลายซักหน่อย เปิดซีรีย์ปุ้บ โดนด่าปั้บ อะเลยต้องปิดคอม สุดท้ายก็มาจบที่นั่งเขียนพันทิป เหนื่อยจริงๆเป็นเรา เราเป็นลูกคนเดียวอีกต่างหาก ภาระทุกอย่างโถมเข้ามาที่เรา555 มันไม่ใช่ภาระแบบที่คนอ่านกำลังคิดนะ ภาระของเราก็คือต้องแบกความหวังของเหล่าบรรดาพ่อแม่และญาติพี่น้อง ความคาดหวังแต่ละคนในตัวเราสูงมากๆอีกคือทุกอย่างตอนนี้มันกดดันไปหมดไง เรากำลังคิดจะวางแผนหนีออกจากบ้าน555แต่ลืมไปไม่มีเงิน งั้นก็ต้องมานอนตายรังอยู่ตรงนี้ที่เดิม เอ้อแล้วที่บอกว่าเราเกือบได้ไปหาหมอที่สถาบันประสาทวิทยาอะไรซักอย่างนี้อะก็เป็นเพราะมนุษย์แม่นี่แหละ คือแม่เป็นคนขี้บ่น บ่นทุกเรื่องเจอไรก็บ่นแบบบางทีอินเกินอะ มันเว่อร์วังเล่นใหญ่ไทเทเนียมมาก ละก็เวลาโมโหพ่อเราไรงี้ก็มาพาล พาลไปทั่วมีอะไรก็มาระบายความเครียดให้เราฟัง เรารับฟังได้นะ แต่มันมากไปเราก็เลยพลอยเครียดไปด้วย เราเลยจะปวดหัวข้างเดียวบ่อยๆและก็จะมีอาการหน้ามืดมือชาด้วย [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ถ้าใครรู้ว่าอาการแบบนี้เข้าข่ายโรคอะไรบอกด้วยนะคะ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ไปหาหมอแบบเดิมเพราะจอมขี้บ่นและขี้กลัวแบบมนุษย์แม่ของเรา ตอนนี้จัดอยู่ในโหมดปลงและเครียด งั้นแสดงว่ายังไม่ปลง555 ตอนแรกเริ่มพิมกระทู้เครียดนะจะร้องไห้ด้วยแต่ตอนนี้อารมดีแล้วสวัสดีทุกคนที่เข้ามาอ่านจนจบนะคะจุบุ
ู