สวัสดีทุกๆคนนะครับ
สำหรับตัวผมเองเพิ่งเลิกกับแฟนเมื่อตอนสงกรานต์ครับ ซึ่งผมกับแฟนก็คบกันมา 1 ปี เป็นความสัมพันธ์ที่ไม่ยาวนานมากครับ แต่ผมรู้สึกว่า ผมให้ใจให้ความรักเขาไปทั้งหมด ทุ่มเททุกๆอย่าง ก่อนอื่นนะครับผมอยากจะบอกว่า คู่ของผม เป็นคู่รัก แบบ ชาย-ชาย ซึ่งเราสองคนรู้จักกันมา1ปีกว่าๆ แต่ผมก็รู้สึกผูกพันกับเขามาก เวลาเลิกก็เสียใจมากเช่นกัน
โดยการที่ผมรักและผูกพันก็เหมือนกับคู่อื่นๆอ่ะครับ เราไปไหนด้วยกัน ไปกินข้าว ไปทำบุญ ไปเดินห้าง ไปเรียนพิเศษ ฯลฯ รวมถึง ได้ไปรู้จักกับครอบครัวของเขาด้วย ครอบครัวของเขา ก็ เข้าใจ เปิดใจ ก็โอเคกับผม ผมก็ได้คุยกับพ่อและแม่ของเขา ได้ไปกินข้าวที่บ้าน ผมก็รู้สึกว่า มันก็เป็นอีกขั้นที่ผูกพัน ที่เขาได้ให้เราได้รู้จักกับพ่อแม่ของเขา เมื่อตอน ครบ7เดือน ครั้งนั้นเป็นครั้งแรกที่เราสองคนทะเลาะกัน จนต้องเลิกกันไป ผมก็ทำทุกวิถีทางที่จะยื้อ จะรั้งเขาไว้ แต่มันก็ไม่เป็นผล จนผมได้คุยกับแม่ของเขาผ่านไลน์ ผมก็บอกแม่เขาแนวๆว่า "ผมขอโทษที่ดูแลลูกของแม่ได้ไม่ดีพอ แต่ผมจะรัก จะรอเขา" แม่เขาก็รับฟัง ให้กำลังใจ จนเวลาผ่านไปเกือบ1 เดือน ตลอดเกือบ1เดือนนี้ สิ่งที่ผมทำ คือ การทักไปหาเขาตลอด ทั้งๆที่เขาก็บล็อกผมทุกช่องทาง แต่ผมก็ทักไลน์ไป แต่เขาก็ไม่รับรู้ ตอนนั้นผมเหมือนคนไร้สติคนหนึ่ง จนมาวันนึง เขาก็ปลดบล็อกไลน์ผม ซึ่งผมก็ทักไป เขาก็ตอบกลับมา ก็คุยกับผมดี และเราก็มีโอกาสกลับมาคบกันอีกครั้ง (สำหรับบางคนอาจจะคิดว่า หนังสือเล่มเดิม ตอนจบก็เหมือนเดิมใช่ไหมครับ?) ซึ่งพอผมกับเขาคบกันมานับเวลารวมที่รู้จักกันมาครบ1ปี ช่วงต้นเดือนเมษายน เขาก็รู้สึกกับผมว่า เขาอึดอัด เหนื่อย ซึ่งผมก็รู้ว่ามันคงเป็นเพราะ ผมเลือกที่จะกอดเขาแน่นเกินไป โดยการ หึง หวง ห่วงเขามากเกินไป นี่แหละครับ เป็นข้อเสียของผม ที่ทำให้ผมต้องเลิกกับเขา จนผ่านมาถึงช่วงกลางเดือน ช่วงสงกรานต์ ก็ได้ทะเลาะกัน เขาก็บอกผมว่า เขาเหมือนพยายามที่จะรักผม ผมก็เข้าใจ และผมก็ย้อนกลับถามตัวเองว่า เรามัวแต่รักเขาอย่างเดียว เราเคยรู้ตัวหรือเปล่าว่าเรารักเขาแบบไหน แบบที่เราอยากให้เป็นฝ่ายเดียว หรือ แบบที่เราสองคนจับมือกันผ่านปัญหาผ่านทุกอุปสรรคไปด้วยกัน และผมก็นึกคำพูดที่ว่า "ถ้าเรารักเขา เราต้องให้เขาพบเจอกับความสุขสิ" ผมจึงตัดสินใจถามเขาตรงๆว่า ตกลงจะเอายังไง (ทั้งๆที่ผมก็รู้คำตอบอยู่แล้วว่าต้องเลิก) และก็เป็นอย่างที่คิด คือเขาต้องการที่จะเลิก ในวันนั้นที่โดนบอกเลิก ผมร้องไห้ ฟูมฟาย เป็นคนขาดสติ โพสต์ เพ้อ ติดต่อเขาไม่ได้ โดนบล็อก เขาก็ไม่ตอบอีกจนถึงตอนนี้..
สำหรับกระทู้นี้ผมก็อยากจะแบ่งปันชีวิตความรักที่ไม่สมหวัง การกระทำที่มากเกินไปของผมที่ทำให้รักจบลง และ อยากให้กำลังใจคนที่ไม่สมหวังแบบผม อยากให้คิดถึงหัวใจของเขาและของเราให้มันอยู่ในสิ่งที่พอดี อย่ากอดเขาแน่นเกินไป และอย่าละเลยจนเขาน้อยใจ ไม่ว่าความรักจะจบลงด้วยสาเหตุใด เมื่อถึงจุดๆหนึ่งที่ต้องทำใจ มันเป็นเรื่องที่ยากครับ ทุกวันนี้ผมก็ยังทำไม่ได้ แต่เวลาจะช่วยให้เราดีขึ้น ให้คิดว่า คนที่ใช่ ต่อให้พลัดพรากกันกี่ครั้ง สักวันก็ต้องกลับมาพบกัน ความผูกพันมันเกิดขึ้นระหว่างคนสองคน บางคนพูดว่า ชาย-ชาย เป็นไปไม่ได้ ที่จะพบรักแท้ คบๆกันไป ยังไงก็ต้องเลิกกัน แต่ในความคิดของผม ผมว่าไม่ครับ ไม่ว่าจะเพศไหน ก็พบรักแท้ได้ เรื่องหัวใจอยู่ที่คนสองคนครับ ไม่เกี่ยวกับเพศ และก็อยากให้คนที่ไม่สมหวัง ให้คิดถึงตัวเองมากๆ อยู่กับตัวเอง อยู่กับครอบครัวที่เขารักและหวังดีกับเรา อย่าคิดที่จะทำร้ายตัวเอง อย่าหาทางออกที่ผิดๆ หากเรารักเขาจริง เราต้องให้เขาได้เจอกับความสุข (ความคิดผมนะ ซึ่งผมก็ยังเจ็บเหมือนกัน ) มองไปข้างหน้า และยอมรับกับสิ่งที่มันเกิดขึ้น พาชีวิตก้าวเดินต่อไป เก็บไว้เป็นบทเรียน ให้อภัยซึ่งกันและกัน มันอาจจะเหงา จากสิ่งที่เคยมี กลับกลายเป็นไม่มี ลองให้เวลากับตัวเองทำสิ่งที่เรารัก อยู่กับตัวเอง กอดตัวเองให้แน่นๆ อยากร้องไห้ ร้องออกมาให้หมดครับ เก็บความทรงจำดีๆที่มีต่อเขาเอาไว้ แล้วสักวัน มันก็จะผ่านไปได้ เพราะทุกคนบนโลกนี้เกิดมาพบเจอกันแต่สุดท้ายก็ต้องจากกันทุกคนครับ (แต่ผมก็ยังทำใจไม่ได้) ผมเพียงแต่ให้สัญญากับตัวเองไว้ว่า ผมจะรอเขาเรื่อยๆไป เพราะผมรักเขาจริงๆ สำหรับบางคนก็อาจจะไม่คิดที่จะกลับไปอ่านหนังสือเล่มเดิมอีก แต่สำหรับหนังสือเล่มนี้ของผมมันแต่งต่อได้เรื่อยๆครับไม่มีตอนจบ...ผมเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่ผิดหวังนะครับ ก้าวผ่านมันไปให้ได้....
** กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกที่ผมเขียน อาจจะดูน่าเบื่อ หรือ บางคำพูด อาจไม่เข้าตา ไม่ถูกใจใคร ผมต้องขอโทษไว้ ณ ที่นี้ ด้วยครับ
การทำใจต้องใช้เวลา
สำหรับตัวผมเองเพิ่งเลิกกับแฟนเมื่อตอนสงกรานต์ครับ ซึ่งผมกับแฟนก็คบกันมา 1 ปี เป็นความสัมพันธ์ที่ไม่ยาวนานมากครับ แต่ผมรู้สึกว่า ผมให้ใจให้ความรักเขาไปทั้งหมด ทุ่มเททุกๆอย่าง ก่อนอื่นนะครับผมอยากจะบอกว่า คู่ของผม เป็นคู่รัก แบบ ชาย-ชาย ซึ่งเราสองคนรู้จักกันมา1ปีกว่าๆ แต่ผมก็รู้สึกผูกพันกับเขามาก เวลาเลิกก็เสียใจมากเช่นกัน
โดยการที่ผมรักและผูกพันก็เหมือนกับคู่อื่นๆอ่ะครับ เราไปไหนด้วยกัน ไปกินข้าว ไปทำบุญ ไปเดินห้าง ไปเรียนพิเศษ ฯลฯ รวมถึง ได้ไปรู้จักกับครอบครัวของเขาด้วย ครอบครัวของเขา ก็ เข้าใจ เปิดใจ ก็โอเคกับผม ผมก็ได้คุยกับพ่อและแม่ของเขา ได้ไปกินข้าวที่บ้าน ผมก็รู้สึกว่า มันก็เป็นอีกขั้นที่ผูกพัน ที่เขาได้ให้เราได้รู้จักกับพ่อแม่ของเขา เมื่อตอน ครบ7เดือน ครั้งนั้นเป็นครั้งแรกที่เราสองคนทะเลาะกัน จนต้องเลิกกันไป ผมก็ทำทุกวิถีทางที่จะยื้อ จะรั้งเขาไว้ แต่มันก็ไม่เป็นผล จนผมได้คุยกับแม่ของเขาผ่านไลน์ ผมก็บอกแม่เขาแนวๆว่า "ผมขอโทษที่ดูแลลูกของแม่ได้ไม่ดีพอ แต่ผมจะรัก จะรอเขา" แม่เขาก็รับฟัง ให้กำลังใจ จนเวลาผ่านไปเกือบ1 เดือน ตลอดเกือบ1เดือนนี้ สิ่งที่ผมทำ คือ การทักไปหาเขาตลอด ทั้งๆที่เขาก็บล็อกผมทุกช่องทาง แต่ผมก็ทักไลน์ไป แต่เขาก็ไม่รับรู้ ตอนนั้นผมเหมือนคนไร้สติคนหนึ่ง จนมาวันนึง เขาก็ปลดบล็อกไลน์ผม ซึ่งผมก็ทักไป เขาก็ตอบกลับมา ก็คุยกับผมดี และเราก็มีโอกาสกลับมาคบกันอีกครั้ง (สำหรับบางคนอาจจะคิดว่า หนังสือเล่มเดิม ตอนจบก็เหมือนเดิมใช่ไหมครับ?) ซึ่งพอผมกับเขาคบกันมานับเวลารวมที่รู้จักกันมาครบ1ปี ช่วงต้นเดือนเมษายน เขาก็รู้สึกกับผมว่า เขาอึดอัด เหนื่อย ซึ่งผมก็รู้ว่ามันคงเป็นเพราะ ผมเลือกที่จะกอดเขาแน่นเกินไป โดยการ หึง หวง ห่วงเขามากเกินไป นี่แหละครับ เป็นข้อเสียของผม ที่ทำให้ผมต้องเลิกกับเขา จนผ่านมาถึงช่วงกลางเดือน ช่วงสงกรานต์ ก็ได้ทะเลาะกัน เขาก็บอกผมว่า เขาเหมือนพยายามที่จะรักผม ผมก็เข้าใจ และผมก็ย้อนกลับถามตัวเองว่า เรามัวแต่รักเขาอย่างเดียว เราเคยรู้ตัวหรือเปล่าว่าเรารักเขาแบบไหน แบบที่เราอยากให้เป็นฝ่ายเดียว หรือ แบบที่เราสองคนจับมือกันผ่านปัญหาผ่านทุกอุปสรรคไปด้วยกัน และผมก็นึกคำพูดที่ว่า "ถ้าเรารักเขา เราต้องให้เขาพบเจอกับความสุขสิ" ผมจึงตัดสินใจถามเขาตรงๆว่า ตกลงจะเอายังไง (ทั้งๆที่ผมก็รู้คำตอบอยู่แล้วว่าต้องเลิก) และก็เป็นอย่างที่คิด คือเขาต้องการที่จะเลิก ในวันนั้นที่โดนบอกเลิก ผมร้องไห้ ฟูมฟาย เป็นคนขาดสติ โพสต์ เพ้อ ติดต่อเขาไม่ได้ โดนบล็อก เขาก็ไม่ตอบอีกจนถึงตอนนี้..
สำหรับกระทู้นี้ผมก็อยากจะแบ่งปันชีวิตความรักที่ไม่สมหวัง การกระทำที่มากเกินไปของผมที่ทำให้รักจบลง และ อยากให้กำลังใจคนที่ไม่สมหวังแบบผม อยากให้คิดถึงหัวใจของเขาและของเราให้มันอยู่ในสิ่งที่พอดี อย่ากอดเขาแน่นเกินไป และอย่าละเลยจนเขาน้อยใจ ไม่ว่าความรักจะจบลงด้วยสาเหตุใด เมื่อถึงจุดๆหนึ่งที่ต้องทำใจ มันเป็นเรื่องที่ยากครับ ทุกวันนี้ผมก็ยังทำไม่ได้ แต่เวลาจะช่วยให้เราดีขึ้น ให้คิดว่า คนที่ใช่ ต่อให้พลัดพรากกันกี่ครั้ง สักวันก็ต้องกลับมาพบกัน ความผูกพันมันเกิดขึ้นระหว่างคนสองคน บางคนพูดว่า ชาย-ชาย เป็นไปไม่ได้ ที่จะพบรักแท้ คบๆกันไป ยังไงก็ต้องเลิกกัน แต่ในความคิดของผม ผมว่าไม่ครับ ไม่ว่าจะเพศไหน ก็พบรักแท้ได้ เรื่องหัวใจอยู่ที่คนสองคนครับ ไม่เกี่ยวกับเพศ และก็อยากให้คนที่ไม่สมหวัง ให้คิดถึงตัวเองมากๆ อยู่กับตัวเอง อยู่กับครอบครัวที่เขารักและหวังดีกับเรา อย่าคิดที่จะทำร้ายตัวเอง อย่าหาทางออกที่ผิดๆ หากเรารักเขาจริง เราต้องให้เขาได้เจอกับความสุข (ความคิดผมนะ ซึ่งผมก็ยังเจ็บเหมือนกัน ) มองไปข้างหน้า และยอมรับกับสิ่งที่มันเกิดขึ้น พาชีวิตก้าวเดินต่อไป เก็บไว้เป็นบทเรียน ให้อภัยซึ่งกันและกัน มันอาจจะเหงา จากสิ่งที่เคยมี กลับกลายเป็นไม่มี ลองให้เวลากับตัวเองทำสิ่งที่เรารัก อยู่กับตัวเอง กอดตัวเองให้แน่นๆ อยากร้องไห้ ร้องออกมาให้หมดครับ เก็บความทรงจำดีๆที่มีต่อเขาเอาไว้ แล้วสักวัน มันก็จะผ่านไปได้ เพราะทุกคนบนโลกนี้เกิดมาพบเจอกันแต่สุดท้ายก็ต้องจากกันทุกคนครับ (แต่ผมก็ยังทำใจไม่ได้) ผมเพียงแต่ให้สัญญากับตัวเองไว้ว่า ผมจะรอเขาเรื่อยๆไป เพราะผมรักเขาจริงๆ สำหรับบางคนก็อาจจะไม่คิดที่จะกลับไปอ่านหนังสือเล่มเดิมอีก แต่สำหรับหนังสือเล่มนี้ของผมมันแต่งต่อได้เรื่อยๆครับไม่มีตอนจบ...ผมเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่ผิดหวังนะครับ ก้าวผ่านมันไปให้ได้....
** กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกที่ผมเขียน อาจจะดูน่าเบื่อ หรือ บางคำพูด อาจไม่เข้าตา ไม่ถูกใจใคร ผมต้องขอโทษไว้ ณ ที่นี้ ด้วยครับ