ทั้งที่รู้ว่าเขามีแฟนแล้ว แต่เขาก็ยังขอให้คุยกับเขาต่อ ตกลงเขาคิดยังไงกันแน่?

เรื่องต่อไปนี้มันอาจจะยาวไปหน่อยนะครับ
สงกรานต์ที่ผ่านมาผมได้ไปเล่นน้ำที่หน้าศูนย์การค้าแห่งหนึ่งที่เชียงใหม่ผมก็ไปดูนักร้องกับเพื่อนตอนแรกที่เข้าไปผมก็ยังไม่เห็นเขาหรอก แต่ผมมาเห็นเขาตอนที่ผมกับกลุ่มเพื่อนมาอยู่ตรงหน้าเวที เขาก็มากับเพื่อนของเขาอีกคนนึง เขาเป็นผู้หญิงตัวเล็กผิวขาว หน้าตานี่ถือว่าเป็นผู้หญิงหน้าตาดีคนนึงในตอนนั้นเลย ครั้งแรกที่เห็นก็ไม่ได้สนใจอะไร ก็กินเบียร์และเต้นกับเพื่อนต่อไป แต่พอซักพักเริ่มเมาได้ที่ ผมก็เริ่มที่จะมองเขาบ่อยขึ้นเพราะเขาสวยนะ
(มันก็เป็นไปตามนิสัยของผู้ชายอะนะที่จะชอบมองผู้หญิงสวยๆ 555) สักพักเขาก็หันมามองที่ผมสองครั้งก็ยังไม่ได้สนใจอะไร เพราะในใจคิดว่าเขาคงจะไม่ได้มองเราหรอกเพราะเราไม่ได้หล่อเขาอาจจะมองคนด้านหลังเราก็ได้ จนครั้งที่สามที่เขาหันมาผมก็มองเขาพอดีแล้วเขาก็ยิ้มให้ ณ ตอนนั้นก็เลยตัดสินใจเลือกที่จะเข้าไปขอเฟสแต่เขาก็บอกว่าไม่ได้เล่นแต่เขาก็ได้แอดไลน์ผมมาแทน ตอนงานเลิกเราก็ได้คุยกันแปปนึงก่อนที่จะแยกกันตรงนั้น พอกลับถึงบ้านเขาก็โทรไลน์มาหาด้วยความดีใจผมก็รับสายเขา คืนนั้นได้คุยกันจนประมาณถึงตี1 ผมก็ขอนอนก่อนเพราะเพลียจากการเล่นน้ำบวกกับความเมาด้วย ก็คุยกันได้ประมาณ2-3วันโดยที่คุยกันตั้งแต่เช้าจนดึก ตอนนั้เริ่มจะมีใจให้กับแล้ว เขาเป็นคนพูดแบบเป็นกันเองทั้งที่เราเพิ่งรู้จักกันแค่ไม่กี่วัน มันทำให้ผมรู้สึกดีตอนที่ได้คุยกับเขา

ถึงจุดที่รผมรู้ความจริง...เม่าเหม่อ
และแล้วผมก็ได้ไปเจอเฟสเขาพอดีก็เลยกดเข้าไปดูก่อน ดูเสร็จก็ว่าจะแอดไปแต่ผมกลับเห็นสถานะในเฟสของเขาว่ามีแฟนแล้วและก็มีรูปคู่ที่ถ่ายด้วยกันกับแฟนเขาอีก
(ในใจตอนนั้นที่รู้ว่าเขามีแฟน ผมนี่ถึงกับจุกเหมือนโดนอะไรหนักๆมาทุบที่กลางอกแรงๆ แล้วคิดว่าที่คุยกันทุกวันมันคืออะไรทำไมถึงมาหลอกกันในใจตอนนั้นนี่คือแบบไม่อยากจะคุยด้วยแล้วอยากจะหายไปเลย)
แล้วผมก็เลยตัดสินใจที่จะทักไปถามเขาว่ามีแฟนอยู่แล้วใช่ไหม ตอนแรกๆเขาก็บอกว่าโสดจนผมทนไม่ได้ก็เลยเอาเฟสให้เขาดู เขาก็พูดไม่ตอบผมไปซักพัก แล้วก็ตอบผมมาว่า ที่แรกเขาก็ตั้งใจที่จะบอกผมอยู่ว่าเขามีแฟนแล้ว แต่เขารู้สึกดีที่ได้คุยกับผม เพราะถ้าบอกถ้าเขาบอกไปเขากลัวว่าผมจะไม่คุยกับเขาแล้วก็หายไปเลย สุดท้ายก็เลยเลือกตัดสินใจที่จะไม่บอก จากนั้นเขาก็ถามต่อว่า ในเมื่อรู้ว่าเขามีแฟนแล้วยังจะคุยกับเขาอยู่ไหม ผมก็เลยตอบไปว่าคุยกันได้อยู่แต่เพียงแค่ในฐานะเพื่อนเท่านั้นนะ(เพราะในใจคิดว่าแค่คุยกันในฐานะเพื่อนก็คงจะไม่ได้คุยกันบ่อยหรอก เขาก็คงจะคุยกับแฟนเขามากกว่าคุยกับเรา) แต่มันไม่ใช่อย่างผมที่คิดไว้ หลังจากนั้นมาเขาก็โทรมาหาทุกวันแล้วก็คุยกันตั้งแต่เช้าจนดึกเหมือนเดิมแต่มันหนักกว่าเดิมตรงที่ว่าตอนคุยกันแล้ว เขาจะไปทำอะไรเขาไม่ให้ผมวางสายแล้วบอกให้รอ พอรับสายช้าก็จะถามว่าหายไปไหนมา และตอนผมจะไปกินเหล้าหรือไปเที่ยวกับเพื่อนที่ไหน เขาก็จะคอยห้ามไม่อยากให้ไปเหมือนว่าผมกับเขาเป็นแฟนกัน ในใจคิดแต่ว่าเขาจะไม่เอาเวลาไปคุยกับแฟนเขาบ้างเหรอ จนตอนนี้ผมเริ่มที่จะรู้สึกผิดเหมือนเอาตัวเองเข้าไปเป็นมือที่สามโดยที่ไม่รู้ตัว  แต่ตอนนี้เราก็ยังคุยกันอยู่ ผมเริ่มที่จะสับสนระหว่างความคิดของเขาว่าเขาคิดอะไรอยู่และสถานะของเราอีกว่าตกลงมันยังไงเพราะเขาก็มีแฟนแล้ว  
ตอนนี้คือสับสนมากว่าควรทำยังไงต่อไปดี ว่าจะหายไปเลยหรือจะคุยกับเขาต่อไปดี
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่