ขอระบายกับชีวิตความรักของตัวเองหน่อยนะคะ

คือเราเป็นคนนึงค่ะที่รักใครชอบใครก็ไม่อยากบอกเขาไปเพราะกลัวการเสียเขาไปแต่การกระทำเราก็สื่อให้เขารู้นะคะว่าเราชอบเขาไม่ใช่เพราะเราเก็บอาการไม่เก่งนะคะเราเก็บเก่งมากแต่เราเลือกที่จะไม่เก็บเองแหละเอาจริงๆเราเคยตั้งกระทู้เกี่ยวกับความรักนะคะแล้วมีคนมาเม้นว่าเราเป็นคนประเภทที่กลัวการเสียใจกลัวความเจ็บปวด มันก็จริงของเขานะคะเพราะเรามาสังเกตตัวเองเราก็เป็นคนที่เวลาให้ใจใครก็ไม่อยากให้เขาเต็มร้อยแล้วก็จะไม่ได้ชอบเขาคนเดียวเรามีคนที่เราชอบเป็นสิบแต่ก็จะมีคนนึงที่เรารู้สึกมากกว่าคนอื่นๆแต่เราก็เลือกที่จะแสดงออกไปว่าเราไม่ได้รู้สึกกับเขามากมายทั้งๆที่ในใจมันไม่ใช่แบบน้านนนนน แต่ความรักของเรามันก็อาจจะทำให้ใครบางคนอึดอัดและรู้สึกผิด รู้สึกผิดที่ว่าทำให้คนอีกคนเจ็บเราจะเล่าเรื่องของเราให้ฟังนะคะ
เราชอบคนๆนึงค่ะจะเรียกว่ารักก็ได้เลยนะคะเพราะเราชอบเขามาตั้งแต่ม.4จนตอนนี้เราจะขึ้นปี1แล้ว แต่เพิ่งมีโอกาสได้มาคุยกันช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมานี้เองเราก็รู้นะคะว่าเขาน่าจะคิดกับเราแค่พี่น้อง แต่เราก็...นั้นแหละค่ะเรารักเขาไปแล้วเป็นคนที่อยู่ในใจเราตลอดถึงเราจะชอบผู้ชายอีกหลายคนแต่คนที่เราอยากคบด้วยมากที่สุดก็คือเขา จนมันมาถึงจุดแตกหักเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี้เองค่ะ เราทักเรามาเขาถามเราตรงๆเลยนะคะว่าเรารู้สึกยังไงกับเขากันแน่ของแบบตรงๆ
เราก็เลือกที่จะไม่บอกไปว่าเราคิดกับเขามากกว่าพี่ชายแบบตรงๆแต่ข้อความที่เราพิมพ์ตอบไปก็คือ "แค่นี้พี่ก็หายไปมากพอแล้ว ให้มันเป็นแบบนี้แหละดีแล้ว"
พิมพ์ไปขนาดนี้ถ้าไม่รู้ ก็น่าจะกินหญ้าแทนอาหารอ่ะค่ะ5555 แล้วเขาก็บอกเราว่าให้เราพอแค่นี้เพราะสุดท้ายก็มีแต่เราที่จะเจ็บอีกอย่างพี่เขารู้สึกผิด พอมาถึงตอนนี้เรานี้แบบ..........แ่งมันมาแล้วเหตุการณ์ที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นที่สุดข้อความที่ไม่อยากเห็นมากที่สุดคือคำว่ารู้สึกผิดของคนที่เราแคร์มากที่สุด.....
แต่ตอนนั้นมีความสตรองค่ะสตรองทั้งๆที่ใจมันจุกไปหมด เราก็บอกเขาว่าไม่ต้องให้เขามาแคร์เราใช้ชีวิตยังไงก็ใช้ชีวิตแบบนั้นต่อไป อย่ามาทุกข์อย่ามาเศร้า เพราะเรากับเขาต้องเจอหน้ากันอีกบ่อยเลยค่ะทุกคนตอนที่เราเข้ามหาลัยเพราะเราเรียนสาขาเดียวกับเขาแต่เขายังไม่รู้ว่าเราเรียนสาขาเดียวกับเขา TT
หลังจากที่คุยกันเสร็จเราก็ถอดดาวเขายกเลิกการรับการแจ้งเตือน....มันเจ็บนะคะการที่เราถอดดาวใครสักคนออกทั้งๆที่ติดดาวเขามาตั้งนาน แล้วการที่จะต้องทำตัวว่าโอเคทั้งๆที่ใจนี้พังยับเยิน
บางทีเขาอาจจะมาเห็นกระทู้นี้แบบบังเอิญเราก็อยากบอกเขานะคะว่า "ไม่ต้องรู้สึกผิด ไม่ต้องเครียดใช้ชีวิตต่อไปให้มีความสุขวันข้างหน้าถ้าถึงวันเกิดน้องก็มาอวยพรด้วยก็ดี น้องไม่อยากให้เราสองคนเหมือนคนที่ไม่เคยรู้จักกันถ้าเจอกันที่มหาลัยตอนรับน้องใหม่ก็ไม่ต้องมาซีเรียสว่าน้องจะทุกข์ใจจะไม่อยากเจอหน้าพี่ น้องจัดการความรู้สึกตัวเองได้ขอแค่ให้พี่มีความสุขก็พออย่ามารู้สึกผิดเพราะคนๆนี้เลยนะ"
เพราะว่ารักมากถึงยอมออกมาแบบนี้ออกมาทั้งๆที่ใจมันยังรักอยู่ แต่ก็หวังว่าพอไปเรียนปี1ก็น่าจะทำใจได้แล้วมั้งเพราะผู้ชายในมหาลัยหล่อๆเยอะแยะมันต้องมีสักคนแหละที่มาดามใจเราได้ จบแล้วค่ะขอบคุณพันทิปมากที่ให้ระบายลงกระทู้