ฝากข้อความกับความรู้สึกถึงผู้หญิงคนหนึ่งค่ะ

เมื่อช่วงเดือนธันวาปลายปีที่เเล้ว เราได้เจอกับพี่คนหนึ่งในพันธิป เค้าอายุมากกว่าเราประมาณหนึ่ง จากนั้นเราสองคนก็แลกไลน์กัน พอคุยได้สักพักเรารู้ได้ทันทีว่าพี่เค้าเป็นคนนิสัยดีคนหนึ่งเลยแหละ จะทำอะไร จะไปไหนบอกตลอด ขับรถ ไปทำงาน กลับบ้าน ไปฟิตเนส พี่เค้าจะรอเรานอนก่อนแล้วพี่เค้าค่อยนอน ยกเว้นว่าเค้าจะทำงานเหนื่อย หรือไปดื่มกับเพื่อน เรารู้สึกว่าพี่เค้าเป็นคนใส่ใจรายละเอียดทุกอย่าง เทคแคร์ดีมาก บอกตรงๆว่ารู้สึกดีมากๆ ตัดมาที่เรา เราเป็นคนขี้ลืมมากๆๆ เป็นคนหลับง่าย บางครั้งหลับคาแชทพี่เค้าด้วยซ้ำไป เราเป็นคนคุยไม่เก่ง ไม่รู้ว่าจะชวนพี่เค้าคุยอะไร ติดเกมอีกต่างหาก แต่เราก็บอกพี่เขาตลอดว่าเราจะทำอะไร เราชอบปล่อยให้พี่เค้าอยู่คนเดียวบ่อยๆ แต่พี่เค้าก็บอกว่าไม่เป็นไร เขาเข้าใจ พอคุยมาเรื่อยๆ เราเริ่มรู้สึกว่ามันไม่ใช่ละ เรารู้สึกว่า ความรู้สึกของเรามันเลยเส้นของความรู้สึกดีไปแล้ว เราเริ่มหนักใจกับตัวเอง ถ้าถล่ำไปไกลจะทำยังไงดี คิดอยู่ว่าถ้าติดต่อกับพี่เค้าต่อไปจะเป็นยังไง เรารู้ตัวดีว่าไม่มีอะไรดีเลยสักอย่างเดียว เรารู้ตัวว่าไม่คู่ควรอะ เค้าควรเจอคนดีๆปะวะ จะมาคลุกคลีกับเด็กกะโปโลแบบเราไปทำไม
          ประมาณ 6 โมงเย็นของวันที่ 6 มกรา เราตัดสินใจ ไปขอเลิกติดต่อกับพี่ เราไม่อยากถล่ำมากไปกว่านี้ พิมพ์ไปร้องไห้ไป มันเป็นความรู้สึกที่ทรมานมาก ถึงจะไม่ได้เจอกันแต่คุยกันตลอดเวลามันต้องรู้สึกเสียใจเป็นธรรมดา อาจจะคิดไปเองแต่เรารู้สึกว่าพี่เค้าก็คงเสียใจไม่น้อยไปกว่าเราเท่าไร ทั้งรู้สึกผิดทั้งเสียใจ หลังจากเลิกคุย เราบล็อกไลน์ลบข้อความทั้งหมดที่เคยติดต่อกัน เป็นหนทางเดียวที่ทำให้เราไม่สามารถติดต่อกลับไปหาพี่เค้าอีก เราไม่ใช่คนใจเเข็งเย็นชาไร้ความรู้สึก 3 ก่อนวันที่เราขอเลิกติดต่อกับพี่ เราไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรสักอย่าง
          ถ้าถ้าพี่อ่านแล้วพี่รู้ตัวว่าเป็นพี่ เราอยากบอกกับพี่ว่า เราเสียใจนะที่เราทำแบบนั้นไป ตลอดระยะเวลา 4 เดือนที่เราคิดว่าเราจะลืมพี่ได้ เปล่าเลย เราไม่เคยลืมพี่ เราคิดถึงพี่ตลอด ตอนเเรกที่คุยรู้สึกยังไง ตอนนี่ก็ยังเหมือนเดิม และขอโทษกับทุกสิ่งที่เคยทำกับพี่ไว้