เลิกกับแฟนแล้ว(แต่ไม่เคยลืม)นั. แก้ไข

แฟนคนนี้ผมคบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนปวช.1จนถึงมหาลัยปี3จะขึ้นปี4แล้วเธอจะต้องออกไปทำงานบริษัทเอกชนใหญ่ๆแถวๆหลักสี่ทีงี้เธอต้องออกมหาลัยเก่าเเล้วมาเข้าเรียนเสาร์-อาทิตย์ที่ราชภัฎพระนครช่วงแรกผมก็ไปหาที่ม.ประจำช่วงหลังๆเธอไม่ให้ผมไปหาเวลาถามว่าทำไมก็อารมเสียใส่จนวันนึงเธอตัดสินใจขอเลิกกับผมผมน้ำตาแตกเลยอ้อนว้อนทุกอย่างเธอก็ไม่กลับมาตอนนร่ผรู้แล่วว่าเธอแอบไปเที่ยวกับผช.คนอื่นที่เรียนห้องเดียวกันไปเที่ยวด้วยกันหลายครั้งมากแต่รูปในเฟสเธอไม่มีแต่ผมไปเจอในเฟสผช.ดูเขามีความสุขกันมากเธอบอกว่านิสัยเหมือนกันผมร้องไห้ผมขอร้องให้เธออย่าไปจากผมเธอก็ไม่เคยสนใจหลังจากนั้นผมตัดสินใจไม่โทรไปหาเธอแต่แอบไปดุเธอห่างๆเวลาเธอเลิกงานแต่วันนั้นเจอแม่ของเธอด้วยผมอยากทักแต่ไม่กล้ารอเธอทำธุระเสร้จแล้วจึงกลับหลังจานั้นผ่านไป1-2เดือนผมโดนทำร้ายร่างกายจนต้องเข้าโรงพยาบาลผมจำได้ว่าเธอก็ไปเยียมผมด้วยแต่ผมไม่สามารถผมได้เพราะกรามหักเธอจับมือผมแล้วพูดอะไรบ้างอย่างแล้วน้ำตาผมก็ไหลออกมาจากนั้นผมสลบต่อด้วยริดยาหลังจากนั้นผมเริ่มหายดีเรก็คุยเฟสคุยไลน์กันแต่ไม่มากเพราะเราไม่ได้อยู่ในสถานะแฟนกันอีกแล้วของทุกอย่างที่ผมใช้ในชีวิตประจำวันนั้นเป็นของที่ผมชื้อตอนที่คบกันทั้งนั้นไม่ว่าลองท้า-เสื้อ-กางเกง-กระเป๋า-ผ้าเช็ดตัว-ผ้าปูที่นอนแม้รถเธอก็เป็นคนเลือกสีเลือกรุ่นให้จนวันนี้ก็ผ่านไป1ปีเศษๆแล้วความทรงจำไม่เคยหายไปไหนเลยอยากคุยกับเธอมากพิลึก..จริงๆ