เลือกสายผิด ชีวิตเปลี่ยนจริงหรือ?

จริงๆอยากระบายมากคะและอยากถามว่า ถ้าเราทำสิ่งที่เราไม่ชอบ เราควรทำไงดี คือปกติเราเป็นเด็กที่ไม่เชิงเก่งแต่ก็พอมีความรู้ เราโครตเบื่อกับการเรียนแบบ วัดผลสอบ อะไรก็คะแนนๆ แต่ก่อนเราเป็นคนที่ไม่ซีเรียสกับคะแนนนะคะ แต่พอมาเข้าโรงเรียนมัธยมชื่อดังเเห่งหนึ่งรู้สึกว่าเขามีการแข่งขันกันเยอะมาก แบบไม่ช่วยเหลือ(ช่วยสอนการบ้าน&สิ่งที่เราไม่เข้าใจ)กันเลยคะ แถมพพ่อแม่เราหวังให้เราเข้าสายวิทย์คณิต จริงๆเราชอบภาษาเยอรมันและฝรั่งเศสแต่ที่โรงเรียนไม่มีคะ มีแต่จีนญี่ปุ่น หลายๆคนบอกว่าเราเป็นคนเก่ง ต้องได้ทำงานดี และหวังเกรดเราสูงมากคะ อีกอย่างเราอยู่ห้องแรกของสายวิทย์คณิตเขาเรียงตามเกรดเเละผลโอเน็ตคะ ยิ่งห้องแรกทุกคนก็รู้ว่าเขาแข่งขันกันสูงมาก พ่อแม่เพื่อนถึงขั้นยึดโทรศัพท์ลูก หรือ ตัดสายทีวีลูกก็เป็นไปได้คะ เราอยากให้คนไยมองแบบไม่ซีเรียสเรื่องเกรดหรือไม่มีคำว่าเกรดในประเทศเลยก็ได้คะ  ทุกคนคงเคยได้ยินเด็กเก่งที่ไม่อยากเก่ง เพราะเหตุผลนี่แหละคะ พ่อแม่ชอบเอาเราไปเปรียบเทียบกะบเพื่อนๆที่ได้เกรดเยอะๆ รู้สึกแย่มากๆคะที่เราทำไม่ได้ดีและทำในสิ่งที่เราไม่อยากทำ  ตอนสอบเราพยายามทำคะแนนให้ต่ำๆแต่ก็สงสารพ่อแม่พอคะแนนออกมา สูงปรี๊ดคะ ยังไม่พอ พ่อแม่มักจะถามว่าแลเวคนที่ได้เยอะละ คนที่ได้รองละได้คะแนนเท่าไหร่บลาๆ  เราอยากให้โรงเรียนมีวิชาทำอาหารเย็บเสื้อผ้า(วิชานี้ที่โรงเรียนมีแต่ห้องท้าย) และเราไม่อยากให้โรงเรียนต้องเสนอว่าเด็กที่โง่ควรอยู่ห้องท้ายควรได้เรียนวิชาที่สบายๆผ่อนคลายๆทั้งๆที่เด็กห้องต้นต้องนั่งทนฟังผลคะแนน ติวฟิสิกส์ต่างๆคะ ถ้าเป็นไปได้อยากแบกกล้องไปที่ที่ไม่อยากไปคะ แถมที่โรงเรียนมีกฎเยอะมากคะ ด้วยเหตุผลที่พ่อแม่อยากให้เข้าโรงเรียนนี้เลยต้องกัดฟันเข้าคะ รู้สึกได้ปิดจากโลกภายนอกตั้งแต่มาอยู่มัธยมคะ เพราะต้องอยู่กับหนังสือ สองเดือนตัดผมให้สั้น ซื้อลิปมันต่อหน้าพ่อแม่ไม่ได้ เพราะพ่อแม่อนุญาต ให้ซื้อแต่ของที่มีประโยชน์เช่น หนังสือ นม ไข่ ขนมที่ไม่มีผงชูรสเยอะ  อยากเป็นเหมือนตอนประถมคะ อยากทำไรก็ไป ทำอย่างไรก็ได้ ไม่ซีเรียสกับเกรด เล่นการละเล่นพื้นบ้านกับเพื่อนๆ แต่ตอนนี้มันไม่มีอีกแล้วคะเพราะหนังสือเข้ามาครอบงำชีวิต อยากไปเที่ยวไหนก็ต้องอ่านคะ
#ปล.ขอบคุณที่อ่านเรื่องงี่เง่าที่อยสกระบายและอยากได้คำแนะนำจนจบคะ