รักเพื่อน

เรามีเพื่อนอยู่คนนึง รู้จักกันได้2-3ปีแล้ว ครั้งแรกที่เราเห็นเค้าเราคิดในใจนะว่าคนนี้น่ารัก แต่ตอนนั้นยังไม่ได้รุ้จักกัน แล้ววันนึงเราก้ได้รู้จักกันเพราะมาช่วยอาจารย์ทำงานด้วยกัน หลังจากนั้นก้สนิทกันมาเรื่อยๆ ไม่ใช่แค่เราสองคนนะ แต่เราสนิทกันหมดในบรรดาคนที่ได้ทำงานด้วยกัน เหมือนเป็นเพื่อนอีกกลุ่มนึงที่สนิทกันมาก เรากับเพื่อนคนนั้นก้สนิทกันมากขึ้นๆเรื่อยๆ สนิทมากกว่าเพื่อนคนอื่น มีอะไรเราก็บอกกัน เล่าให้กันฟังตลอด เราเป็นเหมือนคู่จิ้นกันในกลุ่มด้วยนะ เพราะหน้าตาก้ถือว่าจัดอยุ่ในระดับที่ดีทั้งคู่(อย่าด่าเรานะ) จนวันนึงที่เราเริ่มรู้สึกตัว คือตอนที่เห็นเค้าใส่ใจเพื่อนผู้หญิงคนอื่นมากกว่าเรา มันเจ็บๆนอยด์ๆอ่ะ เราแอบร้องไห้เลยนะ ตอนนั้นเราคิดว่าเรารู้ตัวแล้วแหละว่าเริ่มเลยเถิดแล้ว ก้เลิกพยายามห่างออกมา พอดีกับมันเป็นช่วงปิดเทอมพอดี เราก้ไม่ได้เจอกันเลย คิดว่าตัวเองจะทำใจได้ละนะ เพราะไม่ได้เจอไม่ยได้คุยกันเลย แต่พอเปิดเทอมมาเจอกันเราก้กลับไปเป็นเหมือนเดิมอีก จนถึงตอนนี้เราคุยกันมากขึ้นๆเรื่อย เรียกว่าทุกวันเลยแหละ แต่เรารู้ว่าทุกครั้งที่คุยมันผูกขาดอยู่ที่เค้าถ้าเค้าอยากคุยก้คุย แต่ถ้าไม่อยากคุยเราก้ทำอะไรไม่ได้ เรียกร้องอะไรไม่ได้เพราะเรารู้ดีว่าเราเป็นเพื่อนเค้า

เคยเห็นเคสแบบนี้บ่อยๆเหมือนกันนะ แต่ไม่คิดว่าวันนึงที่เกิดกับตัวเองจะเจ็บขนาดนี้ ทุกวันนี้เวลาได้คุยกันมันโคตรมีความสุขเลย แต่ถ้าไม่ได้คุยกันเราจะฟุ้งซ่านมากอ่ะ ต้องพยายามหาอะไรทำไม่ให้มันว่าง กลัวจะทักเค้าไปบ่อยเกินไป เราอย่กเลิกเป็นแบบนี้นะ แต่พอเห็นข้อความที่ไรก้อดตอบไม่ได้ทุกที ไม่รู้จะเป็นแบบนี้อีกนานแค่ไหน (เราเรียนใกล้จบมหาลัยแล้ว เรารู้สึกว่ามันไม่ใช่แค่รักแบบเด็กๆ แต่เรารู้สึกว่าเรากับเค้ามันคือความเข้าใจแล้วก้เข้ากันได้ในอีกหลายๆเรื่องด้วย มันเลยเจ็บโคตรๆเลยละ)

ปล.ถ้าใครเคยดู Paloy Diary. ตอนพี่ว่าน เราอยากบอกว่าเราเป็นเหมือนเรื่องที่พี่ว่านเล่าเลย ตอนนี้ฟังเพลงนั่นที่ไรก้ร้องไห้ตลอด เห้อออ TT