มีใครรู้สึกเหมือนกันบ้างไหมค้ะ. อยู่คนเดียวจนชิน จนสายใจ จนมีความสุข จนไม่อยากคุยกับใครเลยสักคนบนโลก.

ตามหัวข้อเลยนะคะ. คือเคยผ่านช่วงเวลา มีเพื่อน มีแฟน มีคนรู้จัก พอถึงณ.จุดนึง รู้สึกเบื่อ ไม่อยากสนทนากับใครเลยสักคน
. เลยลองเปลี่ยนวิถีชีวิตไปไหนทำอะไรคนเดียว เที่ยวคนเดียว ดูหนังคนเดียว กินข้าวคนเดียว. ทำทุกอย่างคนเดียวได้
และรู้สึกและสบายใจอย่างบอกไม่ถูก. จนกังวลว่า จะบ้าแล้วที่เสพติดการอยุ่คนเดียว
แต่หลักความเป็นจริงบนโลกคือ. เราเกิดมาต้องมีเพื่อน มีคนคอยดูแลกัน  พึ่งพากัน ฝากผีฝากไข้ยามเจ็บป่วย มีปัญหา
อยากถามความรู้สึกของคนที่เคยมีความรู้สึกแบบนี้ว่า มีทางแก้ไขยังไงได้บ้างคะ ที่เราจะยังคงมีความสุข แต่เปิดรับคนอื่นเข้ามาในชีวิตบ้าง.
กลัวว่าจะเป็นปัญหาในการต้องใช้ชีวิตร่วมกับคนอื่นอ่ะค่ะ.