ตอนนี้ชีวิตฉันกำลังสับสน ถ้าเป็นเพื่อนๆ จะทำยังไงดีค่ะ ตอนนี้ทางตันมาก คิดอะไรไม่ออกเลยค่ะ....
ผู้ชายคนแรกเป็นคนเปิดเผย เอาใจเก่ง ขี้เล่น ขอไรทำให้หมด (เท่าที่ทำได้) เวลาเราลำบากก็ช่วยเหลือเรา และหน้าที่การงานดี เวลาพักเที่ยงคอยไปรับไปส่งที่ทำงาน คือแบบว่าไปไหนไปกัน เวลาว่างเราจะหาร้านกาแฟ หรือ ไปที่ที่อยากไป มีไรก็พูดกันตรงๆ ส่วนนิสัยเรื่องความเจ้าชู้ก็มีบ้าง ก็มีคนเข้าหาบ้าง แต่เขาไม่ได้เป็นฝ่ายเข้าหาผู้หญิงก่อน เขามีแฟนมาก่อนหน้าที่เราจะรู้จักกัน ฉันเองก็ผิดที่เข้าไปแทรกชีวิตพวกเขา แต่เข้าไปในฐานะพี่น้องจนเวลาผ่านไปความรู้สึกก็เพิ่มมากขึ้น และแล้ววันหนึ่งผู้ชายก็บอกแฟนเขาว่าเราคุยกัน แฟนเขาให้เขาเลือก แต่ฉันเองเป็นฝ่ายที่ผิด จึงตัดสินใจเดินออกมา แต่อาจเพราะฉันเป็นคนเอาใจเก่ง พูดเก่ง หัวเราะง่าย เข้าคนง่าย ขี้เล่น ค่อนข้างเป็นคนร่างเริง จึงทำให้ผู้ชายเกิดข้อเปรียบเทียบระหว่างฉันกับแฟนเขา แฟนเขาเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยสนใจอะไร ไม่สนด้วยซ้ำว่าแฟนจะอยู่ไหนทำไร หลังจากนั้นไม่นานแฟนเขาก็ย้ายไปทำงานต่างจังหวัด (ตั้งใจจะไปอยู่แล้ว) แต่เขาทั้งสองก็ติดต่อกันปกติ ทำทุกอย่างเหมือนเป็นแฟนกัน ที่ว่าเหมือนเป็นแฟนกัน คือ ขณะที่เขาทั้งสองอยู่ใกล้กัน เขาทั้งสองก็ไม่ค่อยไปไหนมาไหนด้วยกัน อาทิตย์หนึ่งเจอกันสักสองสามครั้ง ส่วนฉันก็เริ่มคุยกับคนใหม่ไปเรือยๆ รู้สึกไม่ใช่ก็ไม่คุย (คือไม่อยากเสียเวลาค่ะ) จนในที่สุดฉันก็มีโอกาสได้มาคุยกับเขาอีกครั้ง เราก็กลับมาคุยกันแบบพี่น้อง แบบไม่ได้มีไรผูกมัด ใครจะคุยใครก็ไม่สนใจ เพราะกลับมาคุยครั้งนี้คือ คุยเป็นพี่น้องจริงๆ
จนวันหนึ่งฉันได้เจอผุ้ชายอีกคนที่ฉันรู้สึกดีมาก เขาเป็นเพื่อนของพี่ที่ทำงาน หน้าตาดี การงานดี เราคุยกันสักพัก ฉันเริ่มเรียนรู้จักเขาเพิ่มขึ้น เขาเป็นผู้ชายคนแรกที่ฉันรู้สึกว่าฉันไม่เคยเจอใครแบบนี้มาก่อน เขาเป็นคนเงียบ ไม่ขี้เล่น ขรึมๆ ดูมีลับลมคมใน ส่วนนิสัยความเจ้าชู้ฉันไม่ชัว แต่ที่รู้มาก็พอตัวค่ะ ค่อนข้างจะเจ้าชู้กว่าคนแรก แต่เจ้าชู้เงียบ (มั้งค่ะ เพราะแอบเห็นคุยกับสาวเยอะอยู่ ฉันก็รู้สึกแย่นะ แต่ไม่อยากตีพวยตีพาย ทำเป้นไม่รู้ไม่เห็นไปเสียดีกว่า) เขามีนิสัยที่ตรงข้ามกับฉันไปหมดทุกเรื่อง ฉันพูด เขาไม่ค่อยพูด ฉันอยากอยากออกเที่ยวนอกบ้านบ้าง แต่เขาไม่ไป คือ ทุกสถานการณ์ เราจะรู้กันแค่สองคนค่ะ ไม่เปิดเผย ตอนเย็นก็กินข้าวกันที่บ้าน เจอกันแค่ตอนเย็น ไม่เคยไปเที่ยวไหนด้วยกัน ชวนเขาไปหาเพื่อนของฉัน เขาก็ไม่ยอมไป จะพาไปรู้จักครอบครัวก็ไม่เอา พูดไรไม่ถูกใจก็มักจะหงุดหงิด เวลาวันหยุดของเราก็จะจมอยู่กับบ้าน ไม่ไปไหนเลยค่ะ ซึ่งฉันเองก็เริ่มรู้สึกว่ามันไม่ใช่ตัวตนของฉันเอาซะเลย แต่ในขณะที่ฉันคบกับผุ้ชายคนที่สองแบบลับๆ ผุ้ชายคนแรกก็ยังคอยติดตามและให้ความช่วยเหลือฉันตลอด คอยเป็นที่ปรึกษาที่ดี และมักจะทะเลาะกับฉันบ่อยๆ กับเรื่องผุ้ชายคนใหม่ เอาตรงๆเลยนะค่ะ ผุ้ชายคนแรกยังไม่เลืมแฟนเก่า แต่ก็ไม่อยากเสียฉันไป
ตอนนี้เขาทั้งสองก็ยังไม่มีใครมีวี่แววจะออกไปจากชีวิตฉัน ผู้ชายคนแรกก็เลิกติดต่อกับแฟนเก่าสักพักแล้ว ส่วนผู้ชายคนที่สองฉันก็เดาไรไม่ได้ค่ะ เพราะเขาเป็นคนเงียบๆ ลืมบอกไปค่ะว่า ผุ้ชายคนแรกรุ้ทุกความเคลื่อนไหวระหว่าฉันกับผู้ชายคนที่สอง และผู้ชายคนที่สองก็รู้ว่าฉันยังติดต่อกับคนแรกอยู่บ้าง ฉันควรทำไงดีค่ะ ฉันอยากจริงจังกับใครสักคน แต่ฉันไม่มั่นใจใครเลย และผู้ชายทั้งสองก็ไม่มั่นใจในตัวฉันเช่นกัน
เพื่อนๆที่เข้ามาอ่านช่วยเสนอแนะตามความถูกต้องเหมาะสมได้เลยค่ะ ตอนนี้ไม่มีเวลาพิมพ์ยาวเอาย่อๆไปก่อนนะค่ะ เดียวจะกลับมาเพิ่มเติมรายละเอียดค่ะ
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและติชมนะค่ะ
"ฉันลังเล" เป็นเพื่อนๆ จะเลือกผู้ชายคนไหนดีค่ะ
ผู้ชายคนแรกเป็นคนเปิดเผย เอาใจเก่ง ขี้เล่น ขอไรทำให้หมด (เท่าที่ทำได้) เวลาเราลำบากก็ช่วยเหลือเรา และหน้าที่การงานดี เวลาพักเที่ยงคอยไปรับไปส่งที่ทำงาน คือแบบว่าไปไหนไปกัน เวลาว่างเราจะหาร้านกาแฟ หรือ ไปที่ที่อยากไป มีไรก็พูดกันตรงๆ ส่วนนิสัยเรื่องความเจ้าชู้ก็มีบ้าง ก็มีคนเข้าหาบ้าง แต่เขาไม่ได้เป็นฝ่ายเข้าหาผู้หญิงก่อน เขามีแฟนมาก่อนหน้าที่เราจะรู้จักกัน ฉันเองก็ผิดที่เข้าไปแทรกชีวิตพวกเขา แต่เข้าไปในฐานะพี่น้องจนเวลาผ่านไปความรู้สึกก็เพิ่มมากขึ้น และแล้ววันหนึ่งผู้ชายก็บอกแฟนเขาว่าเราคุยกัน แฟนเขาให้เขาเลือก แต่ฉันเองเป็นฝ่ายที่ผิด จึงตัดสินใจเดินออกมา แต่อาจเพราะฉันเป็นคนเอาใจเก่ง พูดเก่ง หัวเราะง่าย เข้าคนง่าย ขี้เล่น ค่อนข้างเป็นคนร่างเริง จึงทำให้ผู้ชายเกิดข้อเปรียบเทียบระหว่างฉันกับแฟนเขา แฟนเขาเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยสนใจอะไร ไม่สนด้วยซ้ำว่าแฟนจะอยู่ไหนทำไร หลังจากนั้นไม่นานแฟนเขาก็ย้ายไปทำงานต่างจังหวัด (ตั้งใจจะไปอยู่แล้ว) แต่เขาทั้งสองก็ติดต่อกันปกติ ทำทุกอย่างเหมือนเป็นแฟนกัน ที่ว่าเหมือนเป็นแฟนกัน คือ ขณะที่เขาทั้งสองอยู่ใกล้กัน เขาทั้งสองก็ไม่ค่อยไปไหนมาไหนด้วยกัน อาทิตย์หนึ่งเจอกันสักสองสามครั้ง ส่วนฉันก็เริ่มคุยกับคนใหม่ไปเรือยๆ รู้สึกไม่ใช่ก็ไม่คุย (คือไม่อยากเสียเวลาค่ะ) จนในที่สุดฉันก็มีโอกาสได้มาคุยกับเขาอีกครั้ง เราก็กลับมาคุยกันแบบพี่น้อง แบบไม่ได้มีไรผูกมัด ใครจะคุยใครก็ไม่สนใจ เพราะกลับมาคุยครั้งนี้คือ คุยเป็นพี่น้องจริงๆ
จนวันหนึ่งฉันได้เจอผุ้ชายอีกคนที่ฉันรู้สึกดีมาก เขาเป็นเพื่อนของพี่ที่ทำงาน หน้าตาดี การงานดี เราคุยกันสักพัก ฉันเริ่มเรียนรู้จักเขาเพิ่มขึ้น เขาเป็นผู้ชายคนแรกที่ฉันรู้สึกว่าฉันไม่เคยเจอใครแบบนี้มาก่อน เขาเป็นคนเงียบ ไม่ขี้เล่น ขรึมๆ ดูมีลับลมคมใน ส่วนนิสัยความเจ้าชู้ฉันไม่ชัว แต่ที่รู้มาก็พอตัวค่ะ ค่อนข้างจะเจ้าชู้กว่าคนแรก แต่เจ้าชู้เงียบ (มั้งค่ะ เพราะแอบเห็นคุยกับสาวเยอะอยู่ ฉันก็รู้สึกแย่นะ แต่ไม่อยากตีพวยตีพาย ทำเป้นไม่รู้ไม่เห็นไปเสียดีกว่า) เขามีนิสัยที่ตรงข้ามกับฉันไปหมดทุกเรื่อง ฉันพูด เขาไม่ค่อยพูด ฉันอยากอยากออกเที่ยวนอกบ้านบ้าง แต่เขาไม่ไป คือ ทุกสถานการณ์ เราจะรู้กันแค่สองคนค่ะ ไม่เปิดเผย ตอนเย็นก็กินข้าวกันที่บ้าน เจอกันแค่ตอนเย็น ไม่เคยไปเที่ยวไหนด้วยกัน ชวนเขาไปหาเพื่อนของฉัน เขาก็ไม่ยอมไป จะพาไปรู้จักครอบครัวก็ไม่เอา พูดไรไม่ถูกใจก็มักจะหงุดหงิด เวลาวันหยุดของเราก็จะจมอยู่กับบ้าน ไม่ไปไหนเลยค่ะ ซึ่งฉันเองก็เริ่มรู้สึกว่ามันไม่ใช่ตัวตนของฉันเอาซะเลย แต่ในขณะที่ฉันคบกับผุ้ชายคนที่สองแบบลับๆ ผุ้ชายคนแรกก็ยังคอยติดตามและให้ความช่วยเหลือฉันตลอด คอยเป็นที่ปรึกษาที่ดี และมักจะทะเลาะกับฉันบ่อยๆ กับเรื่องผุ้ชายคนใหม่ เอาตรงๆเลยนะค่ะ ผุ้ชายคนแรกยังไม่เลืมแฟนเก่า แต่ก็ไม่อยากเสียฉันไป
ตอนนี้เขาทั้งสองก็ยังไม่มีใครมีวี่แววจะออกไปจากชีวิตฉัน ผู้ชายคนแรกก็เลิกติดต่อกับแฟนเก่าสักพักแล้ว ส่วนผู้ชายคนที่สองฉันก็เดาไรไม่ได้ค่ะ เพราะเขาเป็นคนเงียบๆ ลืมบอกไปค่ะว่า ผุ้ชายคนแรกรุ้ทุกความเคลื่อนไหวระหว่าฉันกับผู้ชายคนที่สอง และผู้ชายคนที่สองก็รู้ว่าฉันยังติดต่อกับคนแรกอยู่บ้าง ฉันควรทำไงดีค่ะ ฉันอยากจริงจังกับใครสักคน แต่ฉันไม่มั่นใจใครเลย และผู้ชายทั้งสองก็ไม่มั่นใจในตัวฉันเช่นกัน
เพื่อนๆที่เข้ามาอ่านช่วยเสนอแนะตามความถูกต้องเหมาะสมได้เลยค่ะ ตอนนี้ไม่มีเวลาพิมพ์ยาวเอาย่อๆไปก่อนนะค่ะ เดียวจะกลับมาเพิ่มเติมรายละเอียดค่ะ
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและติชมนะค่ะ