คุณจะทำอย่างไรเมื่อคนที่คุณรักไม่ได้ทำให้ชีวิตคุณดีขึ้น

ผมกับคุณแม่จะมีปัญหาชอบทะเลาะจุกจิกๆประจำ ตั้งแต่เด็กเพราะปัญหาครอบครัวเพียงเล็กน้อย ผมถูกเลี้ยงดูแบบสบายเกินไปเมื่อมีแม่เขาจะทำให้ผมทุกอย่างจนผมรู้สึกอยู่ใน comfort zone เกินไป คุณแม่ผมจะประสบปัญหาเรื่องการเงินบ่อยมาก ตั้งแต่ผมจำความได้ผมเรียนรู้จากความผิดพลาดเหล่านี้มามากมายเบื่อแล้วครับ แต่ผมไม่เคยน้อยใจ ผมเป็นครอบครัวอยู่ชนบท ในเขตปริมณฑล ผมไม่เคยขอสิ่งที่อยากได้จากแม่นอกจากของชิ้นใหญ่ราคาหมื่นขึ้น เมื่อผมเรียนรู้ปัญหาทุกอย่าง ผมจึงวางแผนที่จัดการปัญหาเหล่านั้น ตอน ม.ต้น ผมต้องคอยโดดเรียนตอนบ่าย เพื่อไปช่วยแม่ขายของโดยคอยขับรถยนต์ให้เนื่องจากแม่ขับรถไม่เป็น ผมเป็นเด็กเรียนเก่งแต่ขี้เกียจ ป.1-ป.6 ผมสอบได้ที่ 1 ของคลาสตลอด ม.1 ผมก็ได้ที่ 1 ของคลาส แต่พอมาเริ่ม ม.2 ผมต้องคอยมาช่วยแม่ขายของตลอด ม.3 ติดรอก็ต้องคอยมาแก้ คือ ท่านไม่สามารถทำอะไรด้วยตัวเองได้คนเดียว จน ม.4 ผมติด ร ทุกวิชาเนื่องจากตัวผมเองด้วย และปัญหาต่างๆ เบื่อครับแต่ไม่ท้อ ทุกคนมีเรื่องให้เครียดทั้งนั้นละ สุดท้ายผมก็จบ กศน ม.ปลายเมื่อต้นปีที่แล้ว และช่วงก่อน ม.เปิด ผมได้ทำงานโรงงานเพื่อจะหาทุนมาเดินทางมาใช้ชีวิตที่ภาคเหนือ เพราะ พออาศัยอยู่กับญาติๆได้ แต่ก็ต้องแบ่งเงินให้ท่าน ผมเคยช่วยท่านอาหารและขายของตลาดนัดมาตั้งแต่เด็ก ผมเลยชอบการค้าขาย เมื่อเข้าสู่ยุคเศรษฐกิจ ฝืดเคือง การค้าของขายตลาดนัดไม่คุ้มอีกแล้ว ผมใช้ชีวิตโดยเปล่าประโยชน์ไปร่วม 6 เดือน ในตอนนั้น ผมได้ฝึกทำหมูปิ้งโดยศึกษาสูตรจากที่ต่างๆเพื่อให้คุณแม่ได้ทำพอเลี้ยงครอบครัว อ่อลืมบอกแม่ผมเป็น single women จนก่อนมาผมไปทำงานได้ ประมาณ 1 เดือนก่อนออกจากบ้านมีเงินติดตัวแค่ พันกว่าบาท หลังจากหักค่ารถ ผมถึงจังหวัดปลายทางพร้อมด้วยความฝันอันเปี่ยมล้น เมื่อ พ.ค ปีที่แล้ว ผมนำเงินก้อนนั้นลงทุนค้าขาย ในช่วงแรกโดยอาศัยอยู่กับญาติ จากขาดทุนจดเหลือ 2 ร้อย ผมก็ไม่ขอยืมญาติผมไม่บอกใครจนผมทำมันขึ้นมาได้หลายพันถึงเกือบหมื่นผมจะหักต้นทุนกำไรแบ่งเงินเก็บเงินกิน เพราะเรียนรู้ความผิดพลาดจากการบริหารของแม่ผม ชีวิตผมเริ่มลงตัวสำหรับตอนนั้น พอกินพอใช้ไม่เดือดร้อนใคร ผมโทรคุยกับแม่เป็นประจำ จนวันมอบตัวการเรียนผมให้ท่านมามอบตัวที่ ม.ราชภัฎในจังหวัดที่ผมอยู่ ท่านเคยอยู่ที่นี้เมื่อ 20 ปีก่อน เมื่อท่านเห็นว่าที่นี้ทำมาหากินได้จึงอยากมาอยู่มั้งช่วงแรกก็มาขายของกับผม สักพักก็แยกไปขายของเองแต่ท่านก็ไม่สามารถทำคนเดียวได้ จนวันนึงท่านเปิดร้านอาหารเล็กร้านนึง ผมจึงตกลงว่าผมขอบริหาร ผมก็ลงทุนไปส่วนนึง ในไม่กี่เปอเซ็น ผมจึงหยุดขายของที่ผมทำเพื่อมาช่วยอย่างเต็มที่ แต่สุดท้ายก็กลับมาวงโคจรเดิม ผมกับมา comfort zone อีกครั้ง เงินก็ไม่ได้แกทำคนเดียวบริหารคนเดียวหมดหมดคุยก็ไม่รู้เรื่อง จนเงินเก่าผมหร่อยหลอ ผมเบื่อมากๆครับ ผมเรียน ส-อ งานก็ต้องช่วยถามว่าผมสบายไหมผมตอบได้เลยว่า สบาย แต่ปัญหาเดิมมันกลับมา ผมก้ไม่อยากย้ายกลับไปที่เดิมเพราะไม่รู้จะไปทำอะไรได้ ผมตั้งใจเรียนเทอมที่แล้วได้มา 3.8 ผมวางแผนมาทุกอย่างกลับต้องวกกลับมาที่เดิม เบื่อๆครับแค่มาแบ่งปันประสบการณ์ ไม่ท้อครับ จะทำได้เท่าที่ทำบางปัญหาก็ไม่มีใครรับฟังจริงๆ คุณแม่ใครเป็นแบบนี้บ้าง