ผมเคยนะ ผมเองโปรไฟล์ไม่ดีจบแค่ปวส.ทำงานเป็นลูกจ้างระดับล่างสุดในหน่วย ด้วยเป็นคนเฉยๆเนือยๆไม่ชอบเที่ยวเดินทางเลยไม่ค่อยเจอผู้คน ส่วนมากก็จะแอบชอบคนแถวๆที่ทำงานนี่แหละ ไม่พูดถึงเรื่องเก่าละกันเอาเป็นว่าแห้วมาร่วมครึ่งโหลแล้ว
คนล่าสุดก็เหมือนเดิม สวยนิสัยดีแทบทุกอย่างที่เธอเป็นถูกใจผมหมด แต่เขาจบสูง เคยเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน โปรไฟล์ดีมากแฟนเก่าเป็นทหารสัญญาบัตร เจอแรกๆก็ชอบแหละ แต่รู้แล้วว่าเขาเกินเอื้อมแต่มันชอบไง ทำได้แค่แสดงให้เค้ารู้ว่าเราประทับใจเขานะก็พยายามทำเหมือนเพื่อนร่วมงานทั่วไป มีช่วงก่อนเขาจะเลิกแฟนทหาร เราดีกับเขาปกติ วันนึงนางมาถามแบบยิ้มๆว่ารู้ใจเค้าดีมากกว่าแฟนเค้าอีก เรายังไม่รู้ว่าเขาจะเลิกกันไง ก็ยิ้มอายๆให้ หลังจากวันนั้นก็เปลี่ยนไป กลายเป็นเกลียดเรา หนักๆเข้าเป็นหาเรื่องเหวี่ยงวีน(ระยะเวลาประมาณปีนึง)จากที่เคยซื้อของมาแบ่งกันกิน นั่งเล่นนั่งคุยกันได้ ตอนนี้ใครกินอยู่อีกคนต้องหายไป ปัญหามันอยู่ที่ตอนนี้เขาเป็นระดับหัวหน้างาน เราเบ๊ตำแห่นงเดิม เขายี่สิบกลางๆเราจะแตะเลข4แล้วห่างกัน9ปีปัญหาที่มีมันกระทบชีวิตแล้ว
จะว่าเขาเหยียดตำแห่นงก็ไม่นะ คนตำเแหน่งเดียวกับผมเขาก็คุยเล่น ออกจะมากด้วยเพราะประชดเราบางทีมากซะอยากปล้ำประชดเหมือนกันก็ทำได้แค่คิด
แล้วไปรู้จากคนอื่นเพิ่มอีกว่านางไปบอกคนอื่นว่าเราแอบชอบนางแต่คนอื่นที่ว่าไม่บอกต่อว่านางคิดยังไง แล้วทำแบบนี้เพราะอะไร
ไม่รู้ใจเธอจริงๆว่าตอนเกลียดเราเขาคิดว่าไง มันมองได้2ทาง คือ1นางรู้ว่าเราชอบแต่ด้วยหลายๆสิ่งที่เราต่ำกว่าเขาทำให้รังเกียจเรา
หรือ2.ตอนเธอเปิดว่ารู้ใจมากกว่าแฟนเราไม่สารภาพว่าชอบเขาไป(ตอนนั้นจะบอกว่าชอบก็เลวเกินเพราะรู้ว่ามีแฟนอยู่)กลายเป็นตอนอยากได้สิ่งมาทดแทนแล้วเราไม่เอาเห็นเขาเป็นของเล่น
ปัจจุบันต้องทำงานด้วยกันอย่างต่ำอาทิตย์ละ4วัน วันไหนมีโอทีอาจต้องอยู่ด้วยกันอีก วันดีคืนดีมีโอทีวันหยุดเจอกันอีก เคยต้องแลกออกหนีนางเพราะอยู่ด้วยกันไม่ได้จริงๆ
ว่าถ้าจะไม่ให้คิดถ้าไม่เจอกันสักพักคงพอได้แต่นี้เจอกันมากกว่าพ่อแม่อีก
จะให้เปิดใจ เคลียกัน คงไม่มีทางเวลามันผ่านมาเป็นปีแล้วเพื่อนฝูงคนใกล้ชิดที่หวังดีก็ไม่ค่อยมี มีพวกเสี้ยมให้เกลียดเพิ่มอะมีแน่นอน
เจตนาแรกชอบเขาจริงไม่ต้องการให้เขาชอบตอบจริงแต่ไม่ได้ต้องการให้เขามาเกลียดนะ
เคยรักใครชอบใครแล้วไม่ต้องการให้เขารักตอบมั้ย
คนล่าสุดก็เหมือนเดิม สวยนิสัยดีแทบทุกอย่างที่เธอเป็นถูกใจผมหมด แต่เขาจบสูง เคยเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน โปรไฟล์ดีมากแฟนเก่าเป็นทหารสัญญาบัตร เจอแรกๆก็ชอบแหละ แต่รู้แล้วว่าเขาเกินเอื้อมแต่มันชอบไง ทำได้แค่แสดงให้เค้ารู้ว่าเราประทับใจเขานะก็พยายามทำเหมือนเพื่อนร่วมงานทั่วไป มีช่วงก่อนเขาจะเลิกแฟนทหาร เราดีกับเขาปกติ วันนึงนางมาถามแบบยิ้มๆว่ารู้ใจเค้าดีมากกว่าแฟนเค้าอีก เรายังไม่รู้ว่าเขาจะเลิกกันไง ก็ยิ้มอายๆให้ หลังจากวันนั้นก็เปลี่ยนไป กลายเป็นเกลียดเรา หนักๆเข้าเป็นหาเรื่องเหวี่ยงวีน(ระยะเวลาประมาณปีนึง)จากที่เคยซื้อของมาแบ่งกันกิน นั่งเล่นนั่งคุยกันได้ ตอนนี้ใครกินอยู่อีกคนต้องหายไป ปัญหามันอยู่ที่ตอนนี้เขาเป็นระดับหัวหน้างาน เราเบ๊ตำแห่นงเดิม เขายี่สิบกลางๆเราจะแตะเลข4แล้วห่างกัน9ปีปัญหาที่มีมันกระทบชีวิตแล้ว
จะว่าเขาเหยียดตำแห่นงก็ไม่นะ คนตำเแหน่งเดียวกับผมเขาก็คุยเล่น ออกจะมากด้วยเพราะประชดเราบางทีมากซะอยากปล้ำประชดเหมือนกันก็ทำได้แค่คิด
แล้วไปรู้จากคนอื่นเพิ่มอีกว่านางไปบอกคนอื่นว่าเราแอบชอบนางแต่คนอื่นที่ว่าไม่บอกต่อว่านางคิดยังไง แล้วทำแบบนี้เพราะอะไร
ไม่รู้ใจเธอจริงๆว่าตอนเกลียดเราเขาคิดว่าไง มันมองได้2ทาง คือ1นางรู้ว่าเราชอบแต่ด้วยหลายๆสิ่งที่เราต่ำกว่าเขาทำให้รังเกียจเรา
หรือ2.ตอนเธอเปิดว่ารู้ใจมากกว่าแฟนเราไม่สารภาพว่าชอบเขาไป(ตอนนั้นจะบอกว่าชอบก็เลวเกินเพราะรู้ว่ามีแฟนอยู่)กลายเป็นตอนอยากได้สิ่งมาทดแทนแล้วเราไม่เอาเห็นเขาเป็นของเล่น
ปัจจุบันต้องทำงานด้วยกันอย่างต่ำอาทิตย์ละ4วัน วันไหนมีโอทีอาจต้องอยู่ด้วยกันอีก วันดีคืนดีมีโอทีวันหยุดเจอกันอีก เคยต้องแลกออกหนีนางเพราะอยู่ด้วยกันไม่ได้จริงๆ
ว่าถ้าจะไม่ให้คิดถ้าไม่เจอกันสักพักคงพอได้แต่นี้เจอกันมากกว่าพ่อแม่อีก
จะให้เปิดใจ เคลียกัน คงไม่มีทางเวลามันผ่านมาเป็นปีแล้วเพื่อนฝูงคนใกล้ชิดที่หวังดีก็ไม่ค่อยมี มีพวกเสี้ยมให้เกลียดเพิ่มอะมีแน่นอน
เจตนาแรกชอบเขาจริงไม่ต้องการให้เขาชอบตอบจริงแต่ไม่ได้ต้องการให้เขามาเกลียดนะ