สวัสดีทุกท่านครับ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับ กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของผมครับ ขอโทษท่านที่ไม่ชอบเพศที่สามด้วยนะครับ
เรื่องคือผมไม่ได้ชอบผช มาก่อนเลยนะครับคบกับแฟนผู้หญิงมาตลอดจนกระทั้งมาเรียนมหาลัยแห่งหนึ่งในนครศรีฯ ก็ได้เจอเพื่อนต่างรร คนแรกที่เข้ามาทักมาคุยกับผมเขาชื่อกรีน และเทอมแรกเราก็ได้เป็นรูมเมทกันเป็นหอในอยู่รวมกันสี่คน ก็อยู่ด้วยกันไปไหนมาไหนกับเพื่อนในด้วยกลุ่มกันปกติ วันหนึ่งเพื่อนเมทผมเขาไม่สบายปวดหัวมากเนื่องจากเครียดตอนใกล้สอบ ผมก็ได้ช่วยดูแลเขาพาไปหาหมอ เป็นธุระขออาจารย์เลื่อนสอบให้เนื่องจากเรียนคณะเดียวกัน จนกระทั่งเขาหายดีก็ขอบคุณผมที่คอยเป็นห่วงดูแลเขามาตลอด ผมก็บอกเพราะเราเพื่อนกัน ซึ่งนี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้เกิดความรู้สึกดีดีต่อกัน และในที่สุดก็เกิดขึ้นจริงๆ แต่ผมก็ไม่รู้ว่าเขาคิดยังไง ที่ลงมานอนข้างผมเพราะมันเป็นเตียงสองชั้นผมก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะเป็นผู้ชายด้วยกันปกติ แต่พอนอนไปผมก็เริ่มรู้สึกอยากรู้อยากลอง จนในที่สุดผมก็ได้มีอะไรกับเขาซึ่งผมก็เป็นฝ่ายกระทำเขา เขาก็ถามว่าชอบแบบนี้เหรอผมก็บอกว่าไม่นะเราแค่อยากลอง เขาก็บอกว่ามันเป็นครั้งแรกของเขา จนผมรู้สึกผิดกับแฟนผญ มาก ทั้งๆที่เราก้ไม่ได้เรียนที่เดียวกัน และท้ายที่สุดแล้วผมก็เริ่มห่างกับแฟนและค่อยๆห่างออกมา และขอเลิกกับเขาในที่สุดโดยให้เหตุผลว่าเราห่างกันเพราะเขาเรียนใน กทม ผมเรียนตจว โดยที่ผมไม่กล้าบอกความจริงกับเขาจนถึงตอนนี้
สุดท้ายแล้วผมก็มีใจให้เขาจริงๆ และตัดสินใจเลือกเขา แต่ก็อยู่กันแบบเพื่อนมาตลอด จนกระทั่งมีเพื่อนๆในกลุ่มเริ่มรู้ เขาก็เริ่มไม่พอใจเพราะเราตกลงที่จะอยู่กันแบบนี้ไม่มีใครรู้ แต่ความจริงก็คือความจริงเพราะเพื่อนก็รู้ในที่สุด แล้วทำให้เราทะเลาะกันเขาเลือกที่จะออกห่างจากผมและไปคบกับคนที่เป็นเกย์ที่แสดงออกแบบเต็มตัว ก็คบกันได้อยู่เกือบปี ก็เลิกกันเพราะผมก็ทำดีพยามดีกับเขาให้มากที่สุดจนสุดท้ายเราก็ได้กลับมาคบกัน แต่ก็อยู่ด้วยกันเหมือนเดิมคือเป็นเพื่อนกัน จะมีเพื่อนหรือคนที่รู้จักเราจริงๆถึงจะรู้ว่าเป็นแฟนกัน ก็คบกันมาปกติ มีญาติพี่น้องฝ่ายเขารู้และก็ดีกับผมมาตลอด แต่ผมไม่รู้ว่าพ่อแม่เขาจะรู้หรือเปล่า แต่ที่บ้านเขาก็ดีมากผมจะไปนอนไปอยู่บ้านเขาทุกวันหยุด เพราะเสาร์อาทิตย์เขาจะกลับบ้านเพราะบ้านอยู่จว เดียวกันกับ ม. ที่ผมเรียน ก็คบกันมาสี่ปีกว่าจนกระทั่งเรียนจบ ก็รักกันดีไม่เคยทะเลาะอะไรกันเลยเพราะอยู่ด้วยกันเพราะความเป็นเพื่อนความเข้าใจอะไรหลายๆอย่าง และผมก็เลือกทำงานต่อที่นครศรีฯ เลือกที่จะไม่กลับไปทำที่บ้าน เพราะจะได้อยู่ใกล้ๆเขาได้ไปหาเขาในวันหยุดเสาร์อาทิตย์ เพราะเขายังไม่อยากทำงาน เขาช่วยกิจการที่บ้าน ก็คบกันรักกันปกติดีทุกอย่างตลอดเวลาที่คบกันมา 4 ปีกว่า ไม่เคยมีใครนอกใจใครเลย จนกระทั่งเมื่อเดือน กพ 60 ที่ผ่านมาเขาถามผมว่าไม่อยากกลับไปคบกับ ผญเหรอ ไม่อยากมีครอบครัวเหรอ ผมก็บอกว่าถ้าผมเลือกคุณแล้วเลือกที่จะเป็นแบบนี้แล้ว คงจะกลับไปคบ ผญ ลำบากแล้ว เขาก็ถามผมอีกว่าแล้วที่บ้านพ่อแม่รับได้แล้วเหรอที่เป็นแบบนี้ ผมก็เงียบไม่ตอบเขาในคำถามนี้ เพราะผมก็ไม่รู้จะเริ่มบอกพ่อแม่ยังไงดี จนกระทั่ง วันหนึ่งเขาหายไป 1 วันผมติดต่อเขาไม่ได้คุยไม่ค่อยตอบแชท ผมก็ทำงานปกติได้คิดอะไร แล้วตอนเย็นก้ได้แวะไปหาแฟนผมที่บ้าน แต่แม่เขาบอกว่าเขาไปเที่ยวต่างประเทศด้วยกันกับรุ่นพี่ที่ชวนเขาไปทำงานร้านยา แม่เขาบอกซึ่งเขาไม่เคยเล่าอะไรให้ผมฟังเลยเรื่องนี้ และผมก็คิดว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ สุดท้ายก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆ เขาแอบไปมีคนอื่น ทั้งๆ ที่คุยกันได้สองอาทิตย์ และได้ตัดสินใจที่จะไปคบกับคนใหม่ ซึ่งเขาเป็นคนที่แสดงออกมากเกือบจะเป็นกระเทยเลยก็ว่าได้ แต่เขาพูดเก่งมีหน้าที่การงานฐานะทางบ้านดีมีพร้อมทุกอย่าง เขาก็เลยตัดสินใจไปคบกัน ทั้งๆที่เพิ่งรู้จักกันได้ 2 อาทิตย์ ผมก็ถามเขาและได้คุยพร้อมกันทั้งสามคน ว่าจะเอายังไงแฟนผมก็บอกว่าเขาชอบแบบนี้ ซึ่งผมก็ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเขาชอบแบบนี้เพราะตอนคบกันกับผมเขาก็เป็นรับมาตลอด แต่กลับสลับขั้วมาแบบนี้ และให้เหตุผลว่าหลังๆเริ่มไม่ค่อยมีความสุขที่คบกันกับผมซึ่งมันไม่ใช่เลยเขาดูมีความสุขดี แต่ก็เขาก็เลือกที่จะทิ้งผมไปและไปคบกับคนใหม่ ซึ่งตอนนี้ผมก็ยังเสียใจร้องไห้มาประมาณสองเดือนแล้วเพราะผมรักเค้ามากและเลือกที่จะใช้ชีวิตกับเขาแล้ว และก็พยามทำความเข้าใจกับเขา พยามถามเขาว่าผมไม่ดีตรงไหน ผมผิดอะไรทำไมถึงต้องทิ้งกันไป แต่ก็ไม่มีคำตอบ ทั้งๆที่เวลามีอะไรเขาไม่เคยปิดบังเล่าให้ผมฟังตลอด ผมพยามทำให้เขากลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่มันก้ไม่เป็นผล เพราะยิ่งพยามรั้งเขาไว้เท่าไหร่เขายิ่งจะวิ่งหนีไป และสุดท้ายผมก็ไม่สามารถยื้อเขาไว้กับผมได้แล้วจริงๆ และให้เหตุผลกับตัวเองว่าเราคงไม่ดีพอที่จะดูแลเขาไปตลอด และเขาอาจจะมีเหตุผลบางอย่างของเขา แต่ผมก็ยังคุยกับเขาเป็นเพื่อนกับเขาได้ปกติ แต่แค่เราอยู่ในสถานะที่ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เราได้เจอกันและคุยกันครั้งสุดท้ายผมบอกเขาว่าผมจะรอเขากลับมานะ เขาก็บอกจะรอได้เหรอถ้ามันนานมาก ผมก็บอกเขาว่าวันไหนถ้าคุณไม่มีใครอย่าลืมว่ายังมีผม ที่จะรักซื่อสัตย์และรอคุณอย่างนี้ตลอดไป ผมอยากรู้ว่าเขาจะกลับหาผมอีกมั้ย? และเขาจะยังรักผมจริงๆหรือเปล่า เพราะนี่เป็นรักครั้งแรกในแบบนี้และคงจะเป็นคนเดียวที่ผมรู้สึกอย่างนี้นี้ ขอโทษนะครับถ้าเรื่องราวมันอาจจะดูงี่เง้าไปหน่อย และขอบคุณนะครับที่สละเวลาให้เกียรติเข้ามาอ่าน
รักแท้หรือเปล่า
เรื่องคือผมไม่ได้ชอบผช มาก่อนเลยนะครับคบกับแฟนผู้หญิงมาตลอดจนกระทั้งมาเรียนมหาลัยแห่งหนึ่งในนครศรีฯ ก็ได้เจอเพื่อนต่างรร คนแรกที่เข้ามาทักมาคุยกับผมเขาชื่อกรีน และเทอมแรกเราก็ได้เป็นรูมเมทกันเป็นหอในอยู่รวมกันสี่คน ก็อยู่ด้วยกันไปไหนมาไหนกับเพื่อนในด้วยกลุ่มกันปกติ วันหนึ่งเพื่อนเมทผมเขาไม่สบายปวดหัวมากเนื่องจากเครียดตอนใกล้สอบ ผมก็ได้ช่วยดูแลเขาพาไปหาหมอ เป็นธุระขออาจารย์เลื่อนสอบให้เนื่องจากเรียนคณะเดียวกัน จนกระทั่งเขาหายดีก็ขอบคุณผมที่คอยเป็นห่วงดูแลเขามาตลอด ผมก็บอกเพราะเราเพื่อนกัน ซึ่งนี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้เกิดความรู้สึกดีดีต่อกัน และในที่สุดก็เกิดขึ้นจริงๆ แต่ผมก็ไม่รู้ว่าเขาคิดยังไง ที่ลงมานอนข้างผมเพราะมันเป็นเตียงสองชั้นผมก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะเป็นผู้ชายด้วยกันปกติ แต่พอนอนไปผมก็เริ่มรู้สึกอยากรู้อยากลอง จนในที่สุดผมก็ได้มีอะไรกับเขาซึ่งผมก็เป็นฝ่ายกระทำเขา เขาก็ถามว่าชอบแบบนี้เหรอผมก็บอกว่าไม่นะเราแค่อยากลอง เขาก็บอกว่ามันเป็นครั้งแรกของเขา จนผมรู้สึกผิดกับแฟนผญ มาก ทั้งๆที่เราก้ไม่ได้เรียนที่เดียวกัน และท้ายที่สุดแล้วผมก็เริ่มห่างกับแฟนและค่อยๆห่างออกมา และขอเลิกกับเขาในที่สุดโดยให้เหตุผลว่าเราห่างกันเพราะเขาเรียนใน กทม ผมเรียนตจว โดยที่ผมไม่กล้าบอกความจริงกับเขาจนถึงตอนนี้
สุดท้ายแล้วผมก็มีใจให้เขาจริงๆ และตัดสินใจเลือกเขา แต่ก็อยู่กันแบบเพื่อนมาตลอด จนกระทั่งมีเพื่อนๆในกลุ่มเริ่มรู้ เขาก็เริ่มไม่พอใจเพราะเราตกลงที่จะอยู่กันแบบนี้ไม่มีใครรู้ แต่ความจริงก็คือความจริงเพราะเพื่อนก็รู้ในที่สุด แล้วทำให้เราทะเลาะกันเขาเลือกที่จะออกห่างจากผมและไปคบกับคนที่เป็นเกย์ที่แสดงออกแบบเต็มตัว ก็คบกันได้อยู่เกือบปี ก็เลิกกันเพราะผมก็ทำดีพยามดีกับเขาให้มากที่สุดจนสุดท้ายเราก็ได้กลับมาคบกัน แต่ก็อยู่ด้วยกันเหมือนเดิมคือเป็นเพื่อนกัน จะมีเพื่อนหรือคนที่รู้จักเราจริงๆถึงจะรู้ว่าเป็นแฟนกัน ก็คบกันมาปกติ มีญาติพี่น้องฝ่ายเขารู้และก็ดีกับผมมาตลอด แต่ผมไม่รู้ว่าพ่อแม่เขาจะรู้หรือเปล่า แต่ที่บ้านเขาก็ดีมากผมจะไปนอนไปอยู่บ้านเขาทุกวันหยุด เพราะเสาร์อาทิตย์เขาจะกลับบ้านเพราะบ้านอยู่จว เดียวกันกับ ม. ที่ผมเรียน ก็คบกันมาสี่ปีกว่าจนกระทั่งเรียนจบ ก็รักกันดีไม่เคยทะเลาะอะไรกันเลยเพราะอยู่ด้วยกันเพราะความเป็นเพื่อนความเข้าใจอะไรหลายๆอย่าง และผมก็เลือกทำงานต่อที่นครศรีฯ เลือกที่จะไม่กลับไปทำที่บ้าน เพราะจะได้อยู่ใกล้ๆเขาได้ไปหาเขาในวันหยุดเสาร์อาทิตย์ เพราะเขายังไม่อยากทำงาน เขาช่วยกิจการที่บ้าน ก็คบกันรักกันปกติดีทุกอย่างตลอดเวลาที่คบกันมา 4 ปีกว่า ไม่เคยมีใครนอกใจใครเลย จนกระทั่งเมื่อเดือน กพ 60 ที่ผ่านมาเขาถามผมว่าไม่อยากกลับไปคบกับ ผญเหรอ ไม่อยากมีครอบครัวเหรอ ผมก็บอกว่าถ้าผมเลือกคุณแล้วเลือกที่จะเป็นแบบนี้แล้ว คงจะกลับไปคบ ผญ ลำบากแล้ว เขาก็ถามผมอีกว่าแล้วที่บ้านพ่อแม่รับได้แล้วเหรอที่เป็นแบบนี้ ผมก็เงียบไม่ตอบเขาในคำถามนี้ เพราะผมก็ไม่รู้จะเริ่มบอกพ่อแม่ยังไงดี จนกระทั่ง วันหนึ่งเขาหายไป 1 วันผมติดต่อเขาไม่ได้คุยไม่ค่อยตอบแชท ผมก็ทำงานปกติได้คิดอะไร แล้วตอนเย็นก้ได้แวะไปหาแฟนผมที่บ้าน แต่แม่เขาบอกว่าเขาไปเที่ยวต่างประเทศด้วยกันกับรุ่นพี่ที่ชวนเขาไปทำงานร้านยา แม่เขาบอกซึ่งเขาไม่เคยเล่าอะไรให้ผมฟังเลยเรื่องนี้ และผมก็คิดว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ สุดท้ายก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆ เขาแอบไปมีคนอื่น ทั้งๆ ที่คุยกันได้สองอาทิตย์ และได้ตัดสินใจที่จะไปคบกับคนใหม่ ซึ่งเขาเป็นคนที่แสดงออกมากเกือบจะเป็นกระเทยเลยก็ว่าได้ แต่เขาพูดเก่งมีหน้าที่การงานฐานะทางบ้านดีมีพร้อมทุกอย่าง เขาก็เลยตัดสินใจไปคบกัน ทั้งๆที่เพิ่งรู้จักกันได้ 2 อาทิตย์ ผมก็ถามเขาและได้คุยพร้อมกันทั้งสามคน ว่าจะเอายังไงแฟนผมก็บอกว่าเขาชอบแบบนี้ ซึ่งผมก็ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเขาชอบแบบนี้เพราะตอนคบกันกับผมเขาก็เป็นรับมาตลอด แต่กลับสลับขั้วมาแบบนี้ และให้เหตุผลว่าหลังๆเริ่มไม่ค่อยมีความสุขที่คบกันกับผมซึ่งมันไม่ใช่เลยเขาดูมีความสุขดี แต่ก็เขาก็เลือกที่จะทิ้งผมไปและไปคบกับคนใหม่ ซึ่งตอนนี้ผมก็ยังเสียใจร้องไห้มาประมาณสองเดือนแล้วเพราะผมรักเค้ามากและเลือกที่จะใช้ชีวิตกับเขาแล้ว และก็พยามทำความเข้าใจกับเขา พยามถามเขาว่าผมไม่ดีตรงไหน ผมผิดอะไรทำไมถึงต้องทิ้งกันไป แต่ก็ไม่มีคำตอบ ทั้งๆที่เวลามีอะไรเขาไม่เคยปิดบังเล่าให้ผมฟังตลอด ผมพยามทำให้เขากลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่มันก้ไม่เป็นผล เพราะยิ่งพยามรั้งเขาไว้เท่าไหร่เขายิ่งจะวิ่งหนีไป และสุดท้ายผมก็ไม่สามารถยื้อเขาไว้กับผมได้แล้วจริงๆ และให้เหตุผลกับตัวเองว่าเราคงไม่ดีพอที่จะดูแลเขาไปตลอด และเขาอาจจะมีเหตุผลบางอย่างของเขา แต่ผมก็ยังคุยกับเขาเป็นเพื่อนกับเขาได้ปกติ แต่แค่เราอยู่ในสถานะที่ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เราได้เจอกันและคุยกันครั้งสุดท้ายผมบอกเขาว่าผมจะรอเขากลับมานะ เขาก็บอกจะรอได้เหรอถ้ามันนานมาก ผมก็บอกเขาว่าวันไหนถ้าคุณไม่มีใครอย่าลืมว่ายังมีผม ที่จะรักซื่อสัตย์และรอคุณอย่างนี้ตลอดไป ผมอยากรู้ว่าเขาจะกลับหาผมอีกมั้ย? และเขาจะยังรักผมจริงๆหรือเปล่า เพราะนี่เป็นรักครั้งแรกในแบบนี้และคงจะเป็นคนเดียวที่ผมรู้สึกอย่างนี้นี้ ขอโทษนะครับถ้าเรื่องราวมันอาจจะดูงี่เง้าไปหน่อย และขอบคุณนะครับที่สละเวลาให้เกียรติเข้ามาอ่าน