เครียดจังเลยค่ะ อยากมีเพื่อน

สวัสดีค่ะ เราเข้ากับคนอื่นไม่ค่อยได้ เหมือนพอเรารู้ว่าต้องชวนเค้าคุย แต่ในหัวคิดไรไม่ออกเลยค่ะ ละมันก็จะออกมาแป๊กๆ บรรยากาศเงียบ น่าเบื่อมาก ไม่มีใครอยากอยู่กับเราเลย เราไม่สามารถสร้างสีสันได้ เราจะเงียบๆไปเลย แบบบางอารมณ์จะเงียบก็เงียบไปเหมือนร่างกายมันสั่งจนชินอัตโนมัติเองอ่ะ บางวันก็เกิดอยากสนุก เฮฮาขึ้นมาเราก็จะร่าเริงแบบอารมณ์เด็กๆมากค่ะ มีหลายคนละที่บอกว่าเราเหมือนเด็ก ทั้งๆที่เราอยู่ในช่วงวัยรุ่นแท้ๆ เป็นนิสัยที่แปลกมากไม่เหมือนใครเลย ในบางเรื่องเราก็รู้สึกกลัวจนเกินเหตุอ่ะ อย่างเช่นวันที่ครูไม่รับข้อสอบย่อยของเราที่ตามไปส่งทีหลังเพราะเราลืมเอาสมุดมาส่ง เราก็กลัวจนร้องไห้ ซีเรียสเรื่องคะเเนนเกินไปเพราะเราตั้งใจเรียนมาตั้งแต่เด็กอยู่เเล้ว แบบหนังสือต้องอ่านเป๊ะๆทุกบรรทัดเลย คือเหมือนตอนนี้ถ้าเรามองกลับไปว่าแบบทำไมต้องร้องไห้วันนั้นด้วย ถ้าเป็นเด็กคนอื่นไม่มีใครมาร้องไห้หรอก เรามักเก็บอารมณ์น้อยใจทุกอย่าง ถามตัวเอง ว่าตัวเอง แล้วก็เอามาร้องไห้คนเดียว
ในบางอารมณ์ที่เราเฮฮาจริงค่ะ เเต่เหมือนร่าเริงกับตัวเองมากกว่า คุยกับคนอื่นแต่รู้สึกเหมือนอยู่คนเดียว เพื่อนแท้ก็ไม่มี มีอีกหลายเรื่องเลยค่ะ คือมันอาจดูเป็นเรื่องเล็กน้อยเเต่มันหลายครั้งแล้วจริงๆที่เราเป็นแบบนี้ เราเคยโดนแกล้งตั้งแต่ป1จากเด็กที่โรงเรียน พวกเค้าไม่ให้เราเล่นด้วย บอกว่าเรามักจะกรี๊ดเสียงดังตอนนั้นเราทำไปไม่รู้ตัวเลย แบบที่บ้านเราก็เลี้ยงมาแบบนี้ไม่เคยมีใครมาว่าเราเลย โดนเปรียบเทียบกับน้องก็บ่อยมาก น้องเรามีแต่คนบอกว่าหน้าตาดี ส่วนเราน่ะหน้าเอ๋อๆ น้องเราเป็นดรัมรรค่ะ ประกวดงานแสดง ออกโชว์บ่อยมาก ทุกคนน่ะยอมให้น้องเราหมด แม้กระทั่งตัวเราเองเราเหมือนจะซนๆตอนประถมใช่ไหมค่ะ แต่นั่นละ เพราะขึ้นมัธยม เราก็กลายเป็นคนเงียบไปเลย เครียดจังค่ะ  เราควรทำยังไงดี ไม่อยากเป็นแบบนี้อีกแล้ว