สวัสดีคะ เพื่อนๆชาวพันทิป นี่เป็นครั้งแรกที่เราตั้งกระทู้ในพันทิป ไม่คิดเหมือนกันว่าตัวเองจะมีวันนี้ 555 อารมณ์แบบ หนังเรื่องสิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารัก
เรื่องมีอยู่ว่า วันนี้เป็นวันแรกหลังจาก8ปีที่เราย้ายมาอยู่ที่เมกา เราพึ่งมีโอกาสติดต่อกับเพื่อนสมัยวัยเยาว์ผ่านทางเฟสบุ๊ค ความจำเก่าๆหวนคือกลับมา รวมถึงรุ่นพี่คนนี้ ที่เขาชื่อว่า"ทุ้ง" ย้อนกลับไปเมื่อ 20ปีก่อน ตอนนั้น เรายังเรียนอยู่ม.ต้น สภาพเราตอนม.ต้น หน้าทอมมาก ตัวดำ โดดหนังยาง ถือว่ายังใสๆอยู่ ตอนนั้นเราเรียนที่ โรงเรียนที่มีอักษรย่อว่า ส.ล. อยู่บนถนนศรีอยุธยา กทม. บ้านเราอยู่แถวมักกะสัน ซึ่ง จริงๆรถเมล์สาย72นี่วิ่งผ่านแถวใกล้บ้าน แล้วไปส่งถึงหน้ารร.เราเลยคะ แต่เราคะ ไม่ยอมขึ้น ยอมลงทุนเดินมาขึ้นสาย 62 ที่ป้ายประตูน้ำอินทรา ซึ่งห่างออกไปอีกประมาณ2-3ป้ายรถเมล์ เหตุผลก็เพราะ รุ่นพี่เราคนนี้บ้านเค้าอยู่ตรงข้ามกับประตูน้ำอินทราเลยคะ บ้านพี่เค้า ชั้นล่างถ้าจำไม่ผิด น่าจะเป็นร้านขายข้าวขาหมู ห้องพี่เค้าจากที่เราจินตนาการเองล้วนๆน่าจะอยู่ชั้น2 ทุกเช้าเราต้องมาดักเจอเค้าเพื่อจะได้ไปโรงเรียนพร้อมเค้า แค่นี้เราก็สุขใจแล้ว แค่ได้เห็นหน้า ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น
ตามหา แอบรักครั้งแรก เมื่อ20ปีก่อนคะ
เรื่องมีอยู่ว่า วันนี้เป็นวันแรกหลังจาก8ปีที่เราย้ายมาอยู่ที่เมกา เราพึ่งมีโอกาสติดต่อกับเพื่อนสมัยวัยเยาว์ผ่านทางเฟสบุ๊ค ความจำเก่าๆหวนคือกลับมา รวมถึงรุ่นพี่คนนี้ ที่เขาชื่อว่า"ทุ้ง" ย้อนกลับไปเมื่อ 20ปีก่อน ตอนนั้น เรายังเรียนอยู่ม.ต้น สภาพเราตอนม.ต้น หน้าทอมมาก ตัวดำ โดดหนังยาง ถือว่ายังใสๆอยู่ ตอนนั้นเราเรียนที่ โรงเรียนที่มีอักษรย่อว่า ส.ล. อยู่บนถนนศรีอยุธยา กทม. บ้านเราอยู่แถวมักกะสัน ซึ่ง จริงๆรถเมล์สาย72นี่วิ่งผ่านแถวใกล้บ้าน แล้วไปส่งถึงหน้ารร.เราเลยคะ แต่เราคะ ไม่ยอมขึ้น ยอมลงทุนเดินมาขึ้นสาย 62 ที่ป้ายประตูน้ำอินทรา ซึ่งห่างออกไปอีกประมาณ2-3ป้ายรถเมล์ เหตุผลก็เพราะ รุ่นพี่เราคนนี้บ้านเค้าอยู่ตรงข้ามกับประตูน้ำอินทราเลยคะ บ้านพี่เค้า ชั้นล่างถ้าจำไม่ผิด น่าจะเป็นร้านขายข้าวขาหมู ห้องพี่เค้าจากที่เราจินตนาการเองล้วนๆน่าจะอยู่ชั้น2 ทุกเช้าเราต้องมาดักเจอเค้าเพื่อจะได้ไปโรงเรียนพร้อมเค้า แค่นี้เราก็สุขใจแล้ว แค่ได้เห็นหน้า ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น