ขอโทษนะคะที่ต้องรบกวนทุกท่าน และขอบคุณมากๆเลยนะคะที่เข้ามาอ่านและคอมเมนท์//ขอบคุณค่ะ
ตอนที่ 1 อดีตที่ไม่เคยลืม
“เฮ้อ...นายเอาปากกาฉันคืนมาเถอะ”
“จะขอคืนไม่ให้มันดีๆหน่อยไม่ได้รึไง!”
12.00 น. เวลาพักเที่ยงของโรงเรียน A หลังจากสอบเพื่อเตรียมปิดเทอม มีห้องเรียนสี่เหลี่ยมห้องหนึ่งบนอาคารชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 กำลังมีการแกล้งกันเกิดขึ้น
พีชเด็กชายผู้ที่มีผิวคล้ำ ตัวเล็ก หน้าตาไม่ได้ดูดีมากมาย มีดวงตาและผมที่เป็นสีน้ำตาลตามกรรมพันธุ์แม่ของเขา กำลังลุกขึ้นเพื่อที่จะไปเอาปากที่เขาถูกเพื่อนร่วมห้องที่แกล้งเขาบ่อยๆ แย่งไปในระหว่างที่เขากำลังหยิบสมุดจากกระเป๋าเพื่อที่จะฝึกเขียนนิยาย
เบรนเด็กชายผู้ที่ผิวขาว ร่างสูง หน้าตาหล่อเหลาเอาการ และเป็นนักกีฬาตัวโยงของโรงเรียน เป็นที่ชื่นชอบของเด็กสาวหลายคน ที่แย่งปากกาจากพีชมาโยนเล่นไปมาในมือ แต่ทันใดที่เขาเห็นพีชลุกขึ้นมา เขาก็ออกแรงหักมันเป็นเสี่ยงๆ ลงบนพื้นห้อง
ปากกาของฉัน!
พีชทำหน้าตกใจมาก ที่เห็นปากกาของเขาแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เหลือที่เห็นเด่นชัดที่สุดคือไส้ปากกาและสปริง
พีชไม่ได้พูดและตอบกลับอะไร เขานั่งลงที่เก้าอี้ของเขาเหมือนเดิม และมูบหน้าลงบนโต๊ะทันทีก่อนจะส่งเสียง เฮ้อ อย่างเบาๆกับตัวเอง
“อย่าเศร้าไปเลยน่า” แอมเพื่อนของพีชปลอบใจ
“ขอบคุณนะ”
“เออๆ ขอโทษเดี๋ยวจะซื้อให้ใหม่ละกัน”
และทันใดนั้นกริ่งเข้าเรียนก็ดังขึ้นทันที
**************************
“กลับมาแล้วครับ” พีชกลับบ้านทันทีหลังจากเลิกเรียนเสร็จ
“กลับมาแล้วหรอพีช!”พอร์ชพี่ชายของพีชวิ่งเข้ามาหาพีชด้วยท่าทางดีใจสุดๆ
ฉันเสียพ่อและแม่ของฉันไปตั้งแต่ตอนเป็นเด็กๆ และฉันไม่มีญาติเลย ป้าเดียร์คนข้างบ้านที่สนิทกันจึงรับไปเลี้ยงดูเพราะเขาก็ไม่มีสามีและลูก ฉันและพี่พอร์ชไม่เคยทำให้ป้าเดียร์เสียใจเลย พวกเราซื่อสัตย์และกตัญญูต่อป้าเดียร์มาก จึงทำให้ป้าเดียร์ก็รักพวกเราเหมือนลูกแท้ๆ เลยทีเดียว
“มีอะไรหรอพี่พอร์ช” ฉันเอียงคอและทำหน้างงๆ
“พีชปิดเทอมแล้วใช่ไหม?” พี่พอร์ชถามพร้อมกับย่อตัวลงและจับไหล่ฉัน
“อะ...อืม” ฉันตอบกลับเขาอย่างงงๆต่อไป
“หลังจากปิดที่พีชปิดเทอมเราจะย้ายไปอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่นกัน เพราะป้าเดียร์เขาต้องไปงานที่นั่น 3 ปี”
“…”
หลังจากที่พี่พอร์ชพูดจบฉันก็ทำหน้าอึ้งอย่างพูดไม่ถูก เพราะฉันก็อยากไปที่ประเทศญี่ปุ่นมานานแล้ว เพราะอยากไปศึกษาที่นั่น
“เราจะเดินทางทันทีวันนี้เลย”
“วะ...วันนี้เลยหรอ?” ฉันถามไปอย่างตกใจ เพราะยังไม่ได้เตรียมตัว บอกลาเพื่อนๆเลย และยังเรื่องย้ายโรงเรียนด้วย
“ไม่ต้องห่วงนะ ป้าเดียร์จัดการเรื่องโรงเรียน ตั๋วเครื่องบิน ที่อยู่อาศัยที่ญี่ปุ่น พร้อมหมดแล้วล่ะ”
“…” ฉันพูดไม่ออกเพราะตกใจสุดๆ กับเรื่องที่เกิดขึ้น
...และอีกอย่าง...ฉันยังไม่ได้ปากกาคืนด้วย...
ดีหรือไม่ดีอย่างไรคอมเมนท์ติชมได้นะคะ//ขอบคุณค่ะ
แต่งนิยายประมาณนี้ดีไหมคะ?
“เฮ้อ...นายเอาปากกาฉันคืนมาเถอะ”
“จะขอคืนไม่ให้มันดีๆหน่อยไม่ได้รึไง!”
12.00 น. เวลาพักเที่ยงของโรงเรียน A หลังจากสอบเพื่อเตรียมปิดเทอม มีห้องเรียนสี่เหลี่ยมห้องหนึ่งบนอาคารชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 กำลังมีการแกล้งกันเกิดขึ้น
พีชเด็กชายผู้ที่มีผิวคล้ำ ตัวเล็ก หน้าตาไม่ได้ดูดีมากมาย มีดวงตาและผมที่เป็นสีน้ำตาลตามกรรมพันธุ์แม่ของเขา กำลังลุกขึ้นเพื่อที่จะไปเอาปากที่เขาถูกเพื่อนร่วมห้องที่แกล้งเขาบ่อยๆ แย่งไปในระหว่างที่เขากำลังหยิบสมุดจากกระเป๋าเพื่อที่จะฝึกเขียนนิยาย
เบรนเด็กชายผู้ที่ผิวขาว ร่างสูง หน้าตาหล่อเหลาเอาการ และเป็นนักกีฬาตัวโยงของโรงเรียน เป็นที่ชื่นชอบของเด็กสาวหลายคน ที่แย่งปากกาจากพีชมาโยนเล่นไปมาในมือ แต่ทันใดที่เขาเห็นพีชลุกขึ้นมา เขาก็ออกแรงหักมันเป็นเสี่ยงๆ ลงบนพื้นห้อง
ปากกาของฉัน!
พีชทำหน้าตกใจมาก ที่เห็นปากกาของเขาแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เหลือที่เห็นเด่นชัดที่สุดคือไส้ปากกาและสปริง
พีชไม่ได้พูดและตอบกลับอะไร เขานั่งลงที่เก้าอี้ของเขาเหมือนเดิม และมูบหน้าลงบนโต๊ะทันทีก่อนจะส่งเสียง เฮ้อ อย่างเบาๆกับตัวเอง
“อย่าเศร้าไปเลยน่า” แอมเพื่อนของพีชปลอบใจ
“ขอบคุณนะ”
“เออๆ ขอโทษเดี๋ยวจะซื้อให้ใหม่ละกัน”
และทันใดนั้นกริ่งเข้าเรียนก็ดังขึ้นทันที
**************************
“กลับมาแล้วครับ” พีชกลับบ้านทันทีหลังจากเลิกเรียนเสร็จ
“กลับมาแล้วหรอพีช!”พอร์ชพี่ชายของพีชวิ่งเข้ามาหาพีชด้วยท่าทางดีใจสุดๆ
ฉันเสียพ่อและแม่ของฉันไปตั้งแต่ตอนเป็นเด็กๆ และฉันไม่มีญาติเลย ป้าเดียร์คนข้างบ้านที่สนิทกันจึงรับไปเลี้ยงดูเพราะเขาก็ไม่มีสามีและลูก ฉันและพี่พอร์ชไม่เคยทำให้ป้าเดียร์เสียใจเลย พวกเราซื่อสัตย์และกตัญญูต่อป้าเดียร์มาก จึงทำให้ป้าเดียร์ก็รักพวกเราเหมือนลูกแท้ๆ เลยทีเดียว
“มีอะไรหรอพี่พอร์ช” ฉันเอียงคอและทำหน้างงๆ
“พีชปิดเทอมแล้วใช่ไหม?” พี่พอร์ชถามพร้อมกับย่อตัวลงและจับไหล่ฉัน
“อะ...อืม” ฉันตอบกลับเขาอย่างงงๆต่อไป
“หลังจากปิดที่พีชปิดเทอมเราจะย้ายไปอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่นกัน เพราะป้าเดียร์เขาต้องไปงานที่นั่น 3 ปี”
“…”
หลังจากที่พี่พอร์ชพูดจบฉันก็ทำหน้าอึ้งอย่างพูดไม่ถูก เพราะฉันก็อยากไปที่ประเทศญี่ปุ่นมานานแล้ว เพราะอยากไปศึกษาที่นั่น
“เราจะเดินทางทันทีวันนี้เลย”
“วะ...วันนี้เลยหรอ?” ฉันถามไปอย่างตกใจ เพราะยังไม่ได้เตรียมตัว บอกลาเพื่อนๆเลย และยังเรื่องย้ายโรงเรียนด้วย
“ไม่ต้องห่วงนะ ป้าเดียร์จัดการเรื่องโรงเรียน ตั๋วเครื่องบิน ที่อยู่อาศัยที่ญี่ปุ่น พร้อมหมดแล้วล่ะ”
“…” ฉันพูดไม่ออกเพราะตกใจสุดๆ กับเรื่องที่เกิดขึ้น
...และอีกอย่าง...ฉันยังไม่ได้ปากกาคืนด้วย...
ดีหรือไม่ดีอย่างไรคอมเมนท์ติชมได้นะคะ//ขอบคุณค่ะ