ตามหัวข้อเลยครับ ขอโทษด้วยนะครับนี่เป็นกระทู้แรกของผมอาจจะไม่ค่อยคล่องเพราะผมก็ไม่เคยทำอะไรแบบนี้เหมือนกัน
ผมไม่รู้ว่าผมควรทำยังไงในวันนี้ ที่ผมสำนึกแล้ว ผมบีบบังคับเขาให้ทิ้งผมไปเอง เป็นความรักแบบ ช-ช นะครับ
ผมคบกับเขามาได้ไม่นานหรอกครับ เกือบๆ5 เดือน แต่ผมมีความสุขมากที่มีเค้าอยู่ข้างๆ
ผมมีแฟนมา 5-6 คน คบแต่ละคนมาเป็นปีๆ 2 ปี ยังไม่เคยเจอคนที่ทำให้ผมรู้สึกดีได้ขนาดนี้เลย
เค้าโตกว่าผม และเค้าเป็นคนที่มีความคิดดีมาก ส่วนผมเป็นคนไม่มีอะไรเลย
ตัวคนเดียวที่บ้านก็มีปัญหาเรื่องเงินทำให้ผมไม่ได้เรียนเหมือนคนอื่นๆต้องคอยหางานทำและเรียนรามคอยอ่านหนังสือไปสอบเอา ผมเป็นคนเก็บตัวกับคนในครอบครัวครับเพราะพ่อแม่แยกทางกันมาตั้งแต่ผมยังจำไม่ได้ครอบครัวไม่ค่อยกล้าคุยกันครับพอเคยลองเปิดใจคุยนะแต่เหมือนเพราะครอบครัวผมไม่ค่อยได้คุยอะไนกันแบบนี้มันเลยทำให้ผมไม่กล้าที่จะคุย ผมเลยต้องหาใครสักคนที่ผมคุยและพูดกับเขาได้ทุกเรื่องและจนได้มาเจอเขานี่แหละครับ ในวันที่ผมท้อในชีวิตก็มีเค้านี่แหละครับคอยเป็นที่กำลังใจให้ผมมีแรงสู้ เค้าบอกว่าผมว่า
"ไม่ต้องกลัวไม่ว่าลำบากยังไงถ้าวันข้างหน้าพี่ทำงานหาเงินได้พี่จะดูแลเราเอง แต่อย่าเป็นเด็กให้โตๆขึ้นหน่อยนะและพี่จะคอยสอนไปเรื่อยๆเอง"
ผมเป็นคนนิสัยเด็กอะไรหลายๆอย่างที่ผมไม่เข้าใจหรืออะไรที่มันไม่ดีเค้าก็คอยสอนคอยบอกผมตลอดจนผมเห็นตัวเองว่าโตขึ้นในหลายๆเรื่อง
และเขาหน้าตาดีครับ มีคนรักคนชอบเยอะ ซึ่งก็ไม่แปลกมั้งครับที่ผมจะหวง แต่คงหวงมากเกินไป
ไม่ว่าจะทำอะไรผมก็คอยถามเขาตลอด เหมือนเป็นการจับผิดไม่ไว้ใจเขาน่ะครับ แต่เจตนาผมไม่ได้มีเจตนาแบบนั้น
เพื่อนเขาก็มีเยอะ มีทั้งที่ผมรู้จักบ้างไม่รู้จักบ้างในเฟส ผมก็คอยไปห้ามเค้าไม่ให้เค้าคุยกับใคร ถ้าไม่สนิทจริงๆ ซึ่งผมก็ไม่รู้อยู่ดีว่าใครสนิทหรือไม่สนิท บางคนที่ผมไม่รู้จักเค้าก็อาจจะสนิทแต่ผมก็ไปห้ามเค้า (โคตรงี่เง่าเลย)
เค้าเป็นเด็กเรียนเก่ง เป็นเด็กกิจกรรมด้วย รักพ่อแม่มากและครอบครัวเค้าอบอุ่นมากและดีกับผมมาก
วันนึงเขามีงานซ้อมแข่งเต้นงานกิจกรรมของมหาลัยเค้า เค้าก็หายไปทั้งวันเค้าคงยุ่งมากและคงเหนื่อย แต่ผมก็ไปหาเรื่องทะเลาะว่าทำไมไม่ทักมาบ้าง หายไปทั้งวันเลยโน่นนี่นั่นซึ่ง
ณ ตอนนั้นความคิดผม (ซ้อมทั้งวันพักกินข้าวเวลาก็มีทำไมไม่ทักมาหาบ้าง)
งี่เง่าไหมละครับ คิดได้แค่นั้นและสุดท้ายเราก็ทะเลาะกัน เพราะเรื่องไร้สาระพวกนี้มาบ่อยๆ ไม่ว่าจะไปไหนทำอะไรผมก็กลัวแต่ว่าจะมีใครเข้ามาแย่งเขาไปจากผม จนผมห้ามนี่ห้ามนั่นมากขึ้นเรื่อยๆทุกที เค้าก็คอยบอกผมตลอดว่าอย่าคิดมากๆ จนวันนึงเราก็ทะเลาะกันเพราะเรื่องไร้สาระพวกนี้เหมือนเคย และเขาก็บอกเลิกผมไป บอกว่าให้ห่างกันไปก่อน จนตอนนี้เลิกกันนมาได้ 2เดือนละครับ ผมก็พยายามง้อให้เค้ากลับมาตลอด เพราะผมไปทบทวบตัวเองย้อนไปดูแชทเก่าๆที่ทะเลาะและนั่งพูดคนเดียวว่า "ทำไมกูเป็นคนแบบนี้วะ" จนผมสำนึกและคิดได้ในหลายๆอย่าง ผมก็ง้อเค้ามาเรื่อยๆ2เดือนละครับจนเขาพูดมาว่า
"พี่ตัดสินใจดีแล้ว ตอนแรกก็ไม่ได้มั่นใจขนาดนี้ แต่พอเลิกกันไปจริงๆ
และสิ่งที่ได้รับหลายๆอย่าง ทั้งสิ่งทีเราทำ มันทำให้ชัดเจนแล้วว่ายังไงก็ไม่มีทางกลับไป"
"สิ่งที่ได้รับการอยู่โดยไม่มีเรามันดีกว่าตอนที่มีเรา และสิ่งมีเราทำ มันคงพยายามมากเกินไปมั้ง รักมากเกินไปมั้ง อะไรก็แล้วแต่ที่เราทำ มันไม่ได้ทำให้พี่รู้สึกดีขึ้นเลย มีแต่แย่ลงๆ"
"แต่เราก็เป็นพี่น้องกันได้ มาหากันได้ ไปเที่ยวกันได้ แต่ขอในฐานะพี่น้องเท่านั้น"
มันก็ดีนะครับที่เรายังเป็นพี่นองกันได้ แต่ผมคงทนเห็นเขาไปเริ่มใหม่กับใครไม่ได้แน่ๆเพราะผมก็พอรู้ว่าเค้ากำลังเริ่มคุยกับใครคนใหม่แล้วผมก็เคยถามนะว่าทำไมถึงคุยใหม่เร็วจังเขาบอกผมว่า
"ก็ไม่รู้เหมือนกันนะ แต่พี่คุยกับใครแล้วพี่สบายใจไม่อึดอัดพี่ก็อยากคุยกับคนนั้น ตอนที่คบกันพี่ไม่เคยมองหาใครเลยนะ แต่พออกมายืนจุดๆนี้มันทำให้ความคิดพี่เปลี่ยนอ่ะ"
แต่ตอนนั้นเป็นช่วงที่เราเลิกกันใหม่ๆครับ ช่วงประมาณเดือนนึง แต่ตอนนี้ปัจจุบันเค้าก็บอก
"พี่ไม่ได้อยากคุยกับใครแล้วอยากอยู่คนเดียวมากกว่าไม่ต้องเครียดไม่ต้องกังวลว่าต้องห่วงความรู้สึกใคร"
ผมอยากให้เขากลับมาอยากให้เขารู้ว่าผมสำนึกแล้วจริงๆ เพราะผมรักมากเกินไปคิดมากเกินไป(รักตัวเองมากเกินไป)จนทำให้บีบให้เค้ามองผมในแบบนั้น
ผมอยากกลับไปเริ่มต้นใหม่และไม่ทำให้เขาต้องกังวลเรื่องความรู้สึกต่างๆของผม ผมควรทำยังไงดีครับ 2 เดือนแล้วผมนอนร้องไห้ทุกวัน ทรมานมากๆ ไม่มีสมาธิทำอะไรสักอย่างเลยครับ อยากตัดใจนะแต่แค่คำว่าพลาดผมเลยไม่อยากไปและชีวิตผมมีเค้าคนเดียวที่ผมอยู่ด้วยแล้วผมสบายใจผมคุยได้ทุกเรื่อง มันผิดที่ตัวผมไม่ได้ผิดที่เขาเลย ผมอยากหยุดแล้วกับคนนี้ ผมเหนื่อยมามากพอแล้วกับความรักและการเริ่มต้นใหม่มันเป็นอะไรที่ผมไม่เคยชอบและรักแท้ในความรักแบบนี้มันหายากครับ แต่เพื่อนเค้าก็บอกหรือคนที่บ้านเค้าก็บอกว่าเค้ารักใครรักจริง และผมได้เจอเค้าแล้วแล้วไม่อยากจะเสียเขาไปเขาเหมือนคนเดียวในชีวิตที่เข้าใจผม เพื่อนๆพอจะมีวิธีทำให้เค้ากลับมาบ้างไหมครับช่วยแนะนำผมที ผมอยู่คนเดียวไม่ได้ จะไปเที่ยวไปไหนกับเพื่อนผมก็ไม่มีเงินที่จะพออกไปไหนเพื่อลืมได้หรอกครับก่อนหน้านี้ก็อยู่ด้วยกันครับแต่ตตอนนี้ผมกลับมาอยู่กับครอบครัวนะ แต่นอนก็ฝันถึงเขาแทบทุกคืนเลย ตื่นมาสิ่งแรกที่ทำก็ส่องเฟสเค้า วันๆคิดแต่เรื่องเค้าทุกๆวันเลยครับไม่มีความสุขเลยกลัวเป้นโรคซึมเศร้ามากๆตอนนี้ อยากให้เค้าให้โอกาสผมมากๆเลยครับผมคงมีแรงสู้อีกเยอะ
รักแฟนมากเกินไป จนเค้าอึดอัดและขอเลิก อยากขอให้เขากลับมาเริ่มใหม่ ทำยังไงได้บ้างครับ?
ผมไม่รู้ว่าผมควรทำยังไงในวันนี้ ที่ผมสำนึกแล้ว ผมบีบบังคับเขาให้ทิ้งผมไปเอง เป็นความรักแบบ ช-ช นะครับ
ผมคบกับเขามาได้ไม่นานหรอกครับ เกือบๆ5 เดือน แต่ผมมีความสุขมากที่มีเค้าอยู่ข้างๆ
ผมมีแฟนมา 5-6 คน คบแต่ละคนมาเป็นปีๆ 2 ปี ยังไม่เคยเจอคนที่ทำให้ผมรู้สึกดีได้ขนาดนี้เลย
เค้าโตกว่าผม และเค้าเป็นคนที่มีความคิดดีมาก ส่วนผมเป็นคนไม่มีอะไรเลย
ตัวคนเดียวที่บ้านก็มีปัญหาเรื่องเงินทำให้ผมไม่ได้เรียนเหมือนคนอื่นๆต้องคอยหางานทำและเรียนรามคอยอ่านหนังสือไปสอบเอา ผมเป็นคนเก็บตัวกับคนในครอบครัวครับเพราะพ่อแม่แยกทางกันมาตั้งแต่ผมยังจำไม่ได้ครอบครัวไม่ค่อยกล้าคุยกันครับพอเคยลองเปิดใจคุยนะแต่เหมือนเพราะครอบครัวผมไม่ค่อยได้คุยอะไนกันแบบนี้มันเลยทำให้ผมไม่กล้าที่จะคุย ผมเลยต้องหาใครสักคนที่ผมคุยและพูดกับเขาได้ทุกเรื่องและจนได้มาเจอเขานี่แหละครับ ในวันที่ผมท้อในชีวิตก็มีเค้านี่แหละครับคอยเป็นที่กำลังใจให้ผมมีแรงสู้ เค้าบอกว่าผมว่า
"ไม่ต้องกลัวไม่ว่าลำบากยังไงถ้าวันข้างหน้าพี่ทำงานหาเงินได้พี่จะดูแลเราเอง แต่อย่าเป็นเด็กให้โตๆขึ้นหน่อยนะและพี่จะคอยสอนไปเรื่อยๆเอง"
ผมเป็นคนนิสัยเด็กอะไรหลายๆอย่างที่ผมไม่เข้าใจหรืออะไรที่มันไม่ดีเค้าก็คอยสอนคอยบอกผมตลอดจนผมเห็นตัวเองว่าโตขึ้นในหลายๆเรื่อง
และเขาหน้าตาดีครับ มีคนรักคนชอบเยอะ ซึ่งก็ไม่แปลกมั้งครับที่ผมจะหวง แต่คงหวงมากเกินไป
ไม่ว่าจะทำอะไรผมก็คอยถามเขาตลอด เหมือนเป็นการจับผิดไม่ไว้ใจเขาน่ะครับ แต่เจตนาผมไม่ได้มีเจตนาแบบนั้น
เพื่อนเขาก็มีเยอะ มีทั้งที่ผมรู้จักบ้างไม่รู้จักบ้างในเฟส ผมก็คอยไปห้ามเค้าไม่ให้เค้าคุยกับใคร ถ้าไม่สนิทจริงๆ ซึ่งผมก็ไม่รู้อยู่ดีว่าใครสนิทหรือไม่สนิท บางคนที่ผมไม่รู้จักเค้าก็อาจจะสนิทแต่ผมก็ไปห้ามเค้า (โคตรงี่เง่าเลย)
เค้าเป็นเด็กเรียนเก่ง เป็นเด็กกิจกรรมด้วย รักพ่อแม่มากและครอบครัวเค้าอบอุ่นมากและดีกับผมมาก
วันนึงเขามีงานซ้อมแข่งเต้นงานกิจกรรมของมหาลัยเค้า เค้าก็หายไปทั้งวันเค้าคงยุ่งมากและคงเหนื่อย แต่ผมก็ไปหาเรื่องทะเลาะว่าทำไมไม่ทักมาบ้าง หายไปทั้งวันเลยโน่นนี่นั่นซึ่ง
ณ ตอนนั้นความคิดผม (ซ้อมทั้งวันพักกินข้าวเวลาก็มีทำไมไม่ทักมาหาบ้าง)
งี่เง่าไหมละครับ คิดได้แค่นั้นและสุดท้ายเราก็ทะเลาะกัน เพราะเรื่องไร้สาระพวกนี้มาบ่อยๆ ไม่ว่าจะไปไหนทำอะไรผมก็กลัวแต่ว่าจะมีใครเข้ามาแย่งเขาไปจากผม จนผมห้ามนี่ห้ามนั่นมากขึ้นเรื่อยๆทุกที เค้าก็คอยบอกผมตลอดว่าอย่าคิดมากๆ จนวันนึงเราก็ทะเลาะกันเพราะเรื่องไร้สาระพวกนี้เหมือนเคย และเขาก็บอกเลิกผมไป บอกว่าให้ห่างกันไปก่อน จนตอนนี้เลิกกันนมาได้ 2เดือนละครับ ผมก็พยายามง้อให้เค้ากลับมาตลอด เพราะผมไปทบทวบตัวเองย้อนไปดูแชทเก่าๆที่ทะเลาะและนั่งพูดคนเดียวว่า "ทำไมกูเป็นคนแบบนี้วะ" จนผมสำนึกและคิดได้ในหลายๆอย่าง ผมก็ง้อเค้ามาเรื่อยๆ2เดือนละครับจนเขาพูดมาว่า
"พี่ตัดสินใจดีแล้ว ตอนแรกก็ไม่ได้มั่นใจขนาดนี้ แต่พอเลิกกันไปจริงๆ
และสิ่งที่ได้รับหลายๆอย่าง ทั้งสิ่งทีเราทำ มันทำให้ชัดเจนแล้วว่ายังไงก็ไม่มีทางกลับไป"
"สิ่งที่ได้รับการอยู่โดยไม่มีเรามันดีกว่าตอนที่มีเรา และสิ่งมีเราทำ มันคงพยายามมากเกินไปมั้ง รักมากเกินไปมั้ง อะไรก็แล้วแต่ที่เราทำ มันไม่ได้ทำให้พี่รู้สึกดีขึ้นเลย มีแต่แย่ลงๆ"
"แต่เราก็เป็นพี่น้องกันได้ มาหากันได้ ไปเที่ยวกันได้ แต่ขอในฐานะพี่น้องเท่านั้น"
มันก็ดีนะครับที่เรายังเป็นพี่นองกันได้ แต่ผมคงทนเห็นเขาไปเริ่มใหม่กับใครไม่ได้แน่ๆเพราะผมก็พอรู้ว่าเค้ากำลังเริ่มคุยกับใครคนใหม่แล้วผมก็เคยถามนะว่าทำไมถึงคุยใหม่เร็วจังเขาบอกผมว่า
"ก็ไม่รู้เหมือนกันนะ แต่พี่คุยกับใครแล้วพี่สบายใจไม่อึดอัดพี่ก็อยากคุยกับคนนั้น ตอนที่คบกันพี่ไม่เคยมองหาใครเลยนะ แต่พออกมายืนจุดๆนี้มันทำให้ความคิดพี่เปลี่ยนอ่ะ"
แต่ตอนนั้นเป็นช่วงที่เราเลิกกันใหม่ๆครับ ช่วงประมาณเดือนนึง แต่ตอนนี้ปัจจุบันเค้าก็บอก
"พี่ไม่ได้อยากคุยกับใครแล้วอยากอยู่คนเดียวมากกว่าไม่ต้องเครียดไม่ต้องกังวลว่าต้องห่วงความรู้สึกใคร"
ผมอยากให้เขากลับมาอยากให้เขารู้ว่าผมสำนึกแล้วจริงๆ เพราะผมรักมากเกินไปคิดมากเกินไป(รักตัวเองมากเกินไป)จนทำให้บีบให้เค้ามองผมในแบบนั้น
ผมอยากกลับไปเริ่มต้นใหม่และไม่ทำให้เขาต้องกังวลเรื่องความรู้สึกต่างๆของผม ผมควรทำยังไงดีครับ 2 เดือนแล้วผมนอนร้องไห้ทุกวัน ทรมานมากๆ ไม่มีสมาธิทำอะไรสักอย่างเลยครับ อยากตัดใจนะแต่แค่คำว่าพลาดผมเลยไม่อยากไปและชีวิตผมมีเค้าคนเดียวที่ผมอยู่ด้วยแล้วผมสบายใจผมคุยได้ทุกเรื่อง มันผิดที่ตัวผมไม่ได้ผิดที่เขาเลย ผมอยากหยุดแล้วกับคนนี้ ผมเหนื่อยมามากพอแล้วกับความรักและการเริ่มต้นใหม่มันเป็นอะไรที่ผมไม่เคยชอบและรักแท้ในความรักแบบนี้มันหายากครับ แต่เพื่อนเค้าก็บอกหรือคนที่บ้านเค้าก็บอกว่าเค้ารักใครรักจริง และผมได้เจอเค้าแล้วแล้วไม่อยากจะเสียเขาไปเขาเหมือนคนเดียวในชีวิตที่เข้าใจผม เพื่อนๆพอจะมีวิธีทำให้เค้ากลับมาบ้างไหมครับช่วยแนะนำผมที ผมอยู่คนเดียวไม่ได้ จะไปเที่ยวไปไหนกับเพื่อนผมก็ไม่มีเงินที่จะพออกไปไหนเพื่อลืมได้หรอกครับก่อนหน้านี้ก็อยู่ด้วยกันครับแต่ตตอนนี้ผมกลับมาอยู่กับครอบครัวนะ แต่นอนก็ฝันถึงเขาแทบทุกคืนเลย ตื่นมาสิ่งแรกที่ทำก็ส่องเฟสเค้า วันๆคิดแต่เรื่องเค้าทุกๆวันเลยครับไม่มีความสุขเลยกลัวเป้นโรคซึมเศร้ามากๆตอนนี้ อยากให้เค้าให้โอกาสผมมากๆเลยครับผมคงมีแรงสู้อีกเยอะ