สวัสดีค่ะพี่ๆ เพื่อนๆชาวพันทิปทุกท่าน ที่มาตั้งกระทู้ในวันนี้เพื่อจะมาขอความช่วยเหลือกับปัญหาเบๆ ที่คาดว่าคู่รักหลายคู่ก็ได้ประสบพบเจอกับปัญหานี้เช่นกัน เรื่องของเราจะแบ่งเป็นสองช่วงนะคะคือช่วงที่เค้ารับราชการ กับช่วงที่เค้าทำงานอยู่กับบ้าน เนื้อหาเรื่องราวเราขออนุญาติซ่อนไว้นะคะ เราเล่าเรื่องไม่เก่ง บางท่านอาจจะรกหูรกตา ก็เลื่อนผ่านไปตอนท้ายๆได้เลยค่ะ


      [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้คบกันมาปีนี้ก็ย่างเข้าปีที่ 4 แล้วค่ะประสบปัญหานี้ตั้งแต่ช่วงแรกๆ ที่คบกันเลยเหมือนกัน คือเราทั้งคู่มีภูมิลำเนาอยู่ที่จังหวัดเดียวกัน เมื่อก่อนเค้ารับราชการอยู่ต่างจังหวัด ส่วนเราปัจจุบันนี้ก็ยังศึกษาอยู่ต่างจังหวัดค่ะ เวลาที่จะได้เจอกันคือช่วงวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ต่างคนต่างกลับบ้าน ถ้ากลับตรงกันก็ไปทานข้าวกัน ไปเที่ยวด้วยกัน ช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันเค้าก็ดูแลเราดีมากกกกกก เวลานั้น วันทั้งวันเป็นของเราไปเลย ไม่โซเชียล ไม่โทรศัพท์ ใครชวนไปไหนไม่ไป   แต่!!!!!! หลังจากนั้นเวลาที่ต่างคนต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่เค้าจะเป็นคนที่มีติดต่อยากมากกก ได้คุยกันน้อยมากกกกก ยิ่งเวลาทำงานไม่ต้องพูดถึงโทรศัพท์นี่ไม่เเตะเลยค่ะ จะได้คุยก็ต่อเมื่อเลิกงาน หลังจากทำธุระส่วนตัวทุกอย่างเสร็จ ย้ำว่าเสร็จนะคะ ถ้าไม่เสร็จไม่คุย นิสัยส่วนตัวของนางเป็นคนใส่ใจรายละเอียดทุกอย่าง เนี๊ยบมากหรืออาจเรียกได้ว่าลีลา กว่าจะได้คุยก็ดึกดื่นเที่ยงคืนเป็นประจำ คุยได้ซักครุ่เขาก็จะง่วงบ้างเอย พรุ่งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้าบ้างเอยจึงขอตัวไปนอนก่อน เราก็เข้าใจนะคะ แต่ก็อดน้อยใจไม่ได้
       เคยมีหลายครั้งอึดอัดทนไม่ไหวก็เลยลองคุยกันเราเสนอข้อเรียกร้องไปว่าอยากคุยกันทุกวัน ก่อนนอนไรงี้จะได้ไหม ได้ยินเสียงนิดนึงมั้นก็ชื่นใจไรงี้ แต่เค้าก็ให้เราไม่ได้ค่ะ นิสัยส่วนตัวนางคือให้ความสำคัญกับสิ่งอยู่ตรงหน้าค่ะ ไม่ชอบคุยโทรศัพท์บ่อยๆ คุยเฉพาะเวลาที่คิดถึงจริงๆหรือมีธุระจริงๆเท่านั้นนนนน ก็ยอมจำนนไปตามเหตุผลของเค้า ก็น้อยใจไปด้วยเข้าใจไปด้วยแบบมึนๆ

       ต่อมาเค้าลาออกจากราชการมาทำงานที่บ้านทีนี้หนักกว่าเดิมอีกค่ะ เราคิดว่าเค้าจะมีเวลาให้เราเพิ่มมากขึ้นเพราะหน้าที่การงานก็ไม่ได้อยู่ภายใต้กฎเกณฑ์ใดๆ แต่เปล่าเล๊ยยยย เป็นเราเองที่มโนฝันหวานไปฝ่ายเดียว พอนางมาอยู่บ้านแล้วมีนู่นมีนี่ให้เขาทำเพลินๆมากกว่าเดิม บางทีเราหรือเพื่อนๆเค้าโทรไป ได้ยินเสียงนะแต่ไม่รับ แบตโทรศัพท์หมดไปตอนไหนนางก็ไม่รู้เลย วันทั้งวันอยู่ได้โดยไม่ต้องคุยอะไรกับใครหาอะไรทำไปได้เรื่อยๆ ถ้าอยากคุยนางถึงจะโทรมาหาเราเอง ซึ่งก็น้อยครั้ง พอคุยกนเรื่องไม่มีเวลาให้เค้าก็บอกว่าเค้าไม่ว่าง ไม่ได้ว่างเหมือนหล่อนนิ่ เค้าทำงานแต่เราเรียนมันไม่เหมือนกัน ลองมาทำงานแบบเค้าบ้างซิ แล้วเราจะรู้ แล้วไอ้นิสัยแบบนี้เค้าไม่ได้เป็นกับเราคนเดียวเค้าเป็นกับทุกคนนน เค้าก็บอกเราว่าไม่ต้องน้อยใจไป นี่คือเหตุผลของทางฝั่งแดงค่ะ ต่อมามาฟังเหตุผลของทางฝั่งน้ำเงินกันบ้าง...
       ฟังทางเค้าพูดมันก็จริงนะคะ แต่อะไรว๋าาา วันทั้งวันขอเวลาช่วงก่อนนอนมาคุยกับตูบ้างไม่ได้เหรอ ไม่ได้อยู่ด้วยกันไม่ได้เจอกันบ่อยๆนะเฟ้ยยย ถ้าไม่ติดต่อมา ทางเราติดต่อไปก็รับสายบ้าง บลาๆๆๆ บางทีมีธุระสำคัญมันก็ไม่รับ จะคุยแบบตะมุตะมิบ้างก็ไม่รับ  เราก็น้อยใจไปเหอะ เราคิดถึงอยากคุยแต่ทำไมอีกคนไม่หาเวลามาให้เราเลยไม่คิดถึงไม่นู่นไม่นี่ไม่นั่นกับเราบ้างเหรอ คิดไปต่างๆนานาค่ะ บ่อยครั้งเราก็เผลอเก็บอาการไว้ไม่ค่อยอยู่ ได้คุยกันทีก็ไม่สุขสดชื่นแบบที่เราต้องการ เราก็ยกเรื่องที่เราไม่พอใจมาพูด การสนทนาก็เป็นเรืองที่น่าเบื่อ ยอมรับเลยว่าเหตุการแบบนี้มันบั่นทอนจิตใจของเราทั้งคู่ค่ะ ต่างคนต่างไม่เข้าใจกัน  
      

สรุปเลยละกันนะคะ หลังจากที่เพ้อเจ้อเป็นเจ้าเข้ามานานน...คือไม่ว่าเค้าจะทำงานอะไรเค้าก็อยู่ในสภาวะไหนเค้าก็ไม่มีเวลาให้เราอยู่ดี  เช่น สมัยที่เธอรับราชการเธอก็ไม่มีเวลาให้เรา ตอนนี้เธออยู่บ้านเธอก็ไม่มีเวลาให้เรา นางก็จะมีเหตุผลมารองรับทุกการกระทำของนางอยู่ดี ซึ่งต่างจากเราที่ใช้แต่อารมย์ล้วนๆ หาเหตุผลไปตอบเค้าไม่ได้ ว่าทำไมเราต้องคุยกัน ว่าทำไมเวลาที่เค้าให้เราจึงไม่พอ ว่าไอ้ที่เค้าให้มาเนี่ยมันไม่พอหรือเราขอมากเกินไปกันแน่

ปล. ตอนอยู่ด้วยกันเค้าก็ค่อนข้างที่จะน่ารัดกเหมือนเมื่อก่อนค่ะ อยู่กับแฟนก็คืออยู่กับแฟนให้เวลาเราเต็มที่ แต่เวลาแบบนี้นานๆมันจะมีซักทีเพราะเวลาว่างไม่ค่อยจะตรงกันค่ะ TT

///ขอบคุณไว้ล่วงหน้าสำหรับทุกเสียงทุกสายที่เข้ามาอ่านและมาช่วยตอบข้อสงสัยของเรานะคะ///