ก่อนจะมาเขียนกระทู้แบบนี้ก็คิดนานมาก อยากมาเล่าเกี่ยวกับประสบการณ์ชีวิตตัวเองจนตอนนี้อายุ18 ตอนเป็นเด็กเท่าที่จำความได้ก็อยู่แต่กับยาย ยายสอนทุกอย่าง ซักผ้า ล้างจาน หุงข้าว ได้เงินไปโรงเรียน3บาท สมัยนั้นใช้สบาย ปอ1มาได้เงินเพิ่มเป็น5บาท ใช้สบายอีก  ประถมมาเรียนโง่มาก คณิต อังกฤษ ไปไม่ได้เลย ได้แค่ภาษาไทย จนโดนครูตบหัวตอนสอบป.1 เพราะตอบไม่ได้ว่าอันไหนสวัสดีตอนเช้า สวัสดีตอนเย็น ชอบไปนั่งฟังเพื่อนพูดคำศัพท์ พ่อมันชอบสอน ทุกคนชอบมากตอนนั้น เวลาปิดเทอมทุกปีจะไปช่วยแม่ทำงาน จนตอนนี้ไม่เคยเอาเงินค่าทำงานกับแม่ เพราะสุดท้ายแม่ก็เอาให้เราเหมือนเดิม ก็หนักพอสมควร เลี้ยงน้องเองตั้งแต่ป.1 ล้างขวดนม ชงนม เช็ดอึ เช็ดเยี่ยว ป้อนข้าว ซักผ้าอ้อมเปื้อนอึของน้อง55555 ดูแลทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ เป็นประสบการณ์ที่ดีมาก ไม่รู้ว่าเด็กหลายๆคนสมัยนี้เคยได้ทำมั้ย พอขึ้นป.4 ครูเริ่มเอาไปแข่งเพราะเริ่มเรียนดีขึ้น แข่งภาษาอังกฤษ ไม่รู้ว่าไปทำท่าไหนได้ไประดับประเทศ คิดแล้วก็งงเหมือนกัน ชีวิตในวัยเด็กที่แสนสดใส มักผ่านไปเร็วเสมอ ไปขากบหาเขียดสมัยนั้นสนุกมาก หาปลา ยิงกิ้งก่า คือสุดๆมาก
พอขึ้นมอต้น หลายๆอย่างเริ่มเปลี่ยน ชีวิตถูกวางกรอบมากขึ้น เพราะแม่มาอยู่ด้วย ชีวิตที่ไม่ได้ทำอะไรนอกจากเรียน เรียนจนได้4.00 ผู้ใหญ่แถวบ้านวันๆก็ไม่ทำอะไร นินทาแต่คนอื่น ว่าแต่เด็ก แต่ไม่ดูว่าตัวเองทำตัวยังไง สมัยนี้ไม่ใช่แค่เด็กแต่ผู้ใหญ่หลายคนนี่ตัวดี พอมอ3ครอบครัวเริ่มมีปัญหาทางการเงิน เครียดมากจนทำร้ายตัวเอง แต่ก็ผ่านมันไปได้ เริ่มใช้โทรศัพท์ตอนอายุ15 เริ่มได้เห็นอะไรมากขึ้น ได้คิดอะไรมากขึ้น ความสัมพันธ์ในครอบครัวที่เปลี่ยนไป พ่อแม่บ่นมากขึ้น บางครั้งก็พูดว่าไม่น่าให้เราเกิดมา บางครั้งก็บอกว่าไม่เคยอยากได้ลูกผู้หญิง  ก็แล้วแต่เลยอันนี้ไม่ค่อยคิดอะไร ก็เกิดมาแล้ว แกก็คงเหนื่อย พอมอปลายมาชีวิตเริ่มเปลี่ยนความคิดเราเริ่มเปลี่ยน จากที่เคยมโนไว้เยอะ เพราะหลายๆอย่างที่ไม่ลงตัวหลายๆอย่างที่ขาด ปัญหาต่างๆ ครอบครัวก็เริ่มใช้เงินมากขึ้น มีวันหนึ่งอ่านหนังสือจนต้องหามโรงพยาบาล วันนั้นก็ได้คิดอะไรมากขึ้นด้วย นี่เรามัวแต่เรียนไม่ดูแลตัวเองเลยหรอ จากนั้นก็เปลี่ยน ไม่ค่อยอยากไปเครียดกับอะไร เริ่มเปิดหูเปิดตามากขึ้น เกรดอาจไม่ดีเท่าเดิมแต่แม่ก็เริ่มเข้าใจล่ะ จริงๆมันมีเรื่องเยอะมากๆที่ผ่านมา ได้เห็นการเกิดแก่เจ็บตายของแต่ละคน บางคนก็อยู่เฉยๆก็ตาย ได้ไปเยี่ยมญาติที่ไอซียู ได้เจอคนอื่นๆที่รอวันตาย บางคนก็ยังอายุไม่เยอะเลย  อารมณ์รัก โลภ โกรธ หลง ที่เป็นกิเลสกับมนุษย์ทุกคน ก็เลยคิดว่าเฮ้ยชีวิตเรามันต้องทำได้มากกว่านี้สิ เกิดมาทั้งทีได้ใช้ชีวิตทั้งที ต้องเลี้ยงพ่อแม่ให้ได้สิ ไม่ใช่แค่ให้สิ่งดีๆตัวเองอย่างเดียว ลองหันมองคนอื่นๆที่เขาลำบากกว่าเรา เด็กหลายๆคนที่เกิดมากับความไม่พร้อมของวัยรุ่นหลายๆคน เด็กที่ถูกทอดถิ้ง เด็กหลายๆคนที่เขาไม่มีโอกาส เหมือนเรา สัตว์หลายๆตัวที่ถูกทิ้ง สุนัขจรจัดทีไม่มีเจ้าของ ทุกๆคนเหล่านี้เป็นกำลังใจให้เราเสมอ เวลาที่ดูเรื่องราวชีวิตของพวกเขาเหล่านั้น บางคนลำบากกว่าเราอีก เขายังสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้ เขายังช่วยเหลือสังคมได้ เราว่ามันเป็นอะไรที่มีค่ามากๆ หลายๆคนยังเสียเวลากับชีวิตที่ไร้สาระไปวันๆอยู่เลย ประสบการณ์ ผู้คนอบข้าง สังคม มันสอนเราในการดำเนินชีวิต วัยรุ่นหลายคนในปัจจุบันพวกคุณหยุดที่จะเรียกร้องหรือยัง รู้จักคิดถึงคนอื่นรึยัง ลองทำอะไรที่ไม่เดือดร้อนคนอื่นสิ มันมีความสุขมากเลยนะ เราก็เคยเป็นเด็กติดเกมส์ ติดบอล เล่นไพ่ก็เล่นเป็น ติ่งเกาหลีเราก็ติ่งมาแล้ว แต่ไม่เดือดร้อนใคร ใครที่เป็นคนที่ไม่สนใจใคร ลองเปิดใจดูนะคะ ชีวิตคนเราเกิดมาทุกสิ่งล้วนสัมพันธ์กันและช่วยเหลือกัน ชีวิตมันมีอะไรให้เรียนรู้อีกเยอะแยะ อย่าเพิ่งถอย เรายังต้องทำอะไรหลายๆอย่างที่ไม่เคยทำ และไม่ควรสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น  ลองฟังเพลงพี่ตูนดูได้นะคะ เราชอบฟังเวลาเหนื่อย หลายๆเพลงพี่เขาให้กำลังใจ  ลองให้กำลังใจตัวเองบ่อยๆ ใครที่กำลังหลงผิดอยากให้กลับมาเริ่มต้นใหม่ เดี๋ยวทุกอย่างจะสายเกินไป ชีวิตจะตายวันตายพรุ่งวันไหนก็ไม่รู้ สุดท้ายแล้วอยากให้ทุกคนเอาปัญหาสิ่งต่างๆที่เข้ามาในชีวิตมาเป็นประสบการณ์ สิ่งต่างๆที่เราได้ไปพบเจอมา สิ่งเหล่านี้จะช่วยสอนเรา อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะค่ะ ถ้าสิ่งนั้นไม่ทำให้ใครเดือดร้อนและไม่ผิด ป้าข้างบ้านหลายคนที่ว่าแต่คนอื่นก็ให้หยุดเถอะคะ ชีวิตมันสั้นสมัยนี้ มาทำอะไรดีๆให้กับสังคมและตัวเองดีกว่านะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ บ๊ายบาย