ตั้งแต่เด็กๆแล้วที่ฉันไม่เคยมีอะไรดี สวยก็ไม่สวย ฉลาดก็ไม่ฉลาด เวลาเจอใครแกล้งฉันก็ป้องกันตัวเองนะแต่มันคงไม่มากที่ทำให้พวกเขาหยุด ฉันโดนมาตั้งแต่ป.2 จนมาถึงม2-3 ขนาดย้ายรร.แล้วยังเจอ ฉันบอกใครไม่ได้เลย กับพ่อแม่ที่เวลากินข้าวยังไม่เคยเอาใจใส่ อาจะมีแต่น้อย แถมตอนนี้แม่ฉันกำลังโกธรด้วยละ แล้วด่าฉันใหญ่เลย ในขณะที่ตัวเขาเองยังไม่เคยรู้จักฉันดีพอ ฉันก็โกธรเขานะเวลาฉันทำอะไรสักอย่างดีเขาก็ไม่จดจำ แต่เป็นเรื่องแย่มากกว่าที่เขาอยากจำ เพื่อนมันคงตีได้หลายความหมายสำหรับใครหลายๆคน แต่กลับไม่ใช่ฉัน เหมือนฉันอยู่คนเดียวบนโลกนี้เลย ฉันก็ไม่ชอบนะเหมือนฉันกำลังแบกโลกทั้งโลก ทั้งๆที่มีคนบนโลกหลายคนเดินสวนกับฉัน ฉันมองหาแรงบันดาลใจ สิ่งที่อยากทำแต่มันก็เคว้งเหมือนที่จับก็ไม่มี ฉันเหงาในทุกๆวัน ตอนเด็กๆฉันยิ้มและหัวเราะเยอะ ตอนนั้นมันเด็กมากๆ และฉันคิดว่าฉันมีทุกอย่างแต่ก็เป็นเพียงความคิดเด็กๆ ที่อีกไม่นานมันก็คงจบ ไม่เคยมีใครเข้าใจฉัน แล้วฉันต้องแก้ปัญหาให้พวกเขามาเข้าใจฉันเหรอ ฉันทำได้เพียงคิดว่า ชีวิตคนอื่นมันดีจัง ฉันก็ไม่ได้อยากเกิดมาหรอกนะ แต่ฉันก็มีชีวิตแล้วนี้ ฉันชอบหนังสือการตูนและฉันก็รักมันเลยล่ะมันเหมือนเป็นเพื่อนฉันที่ไม่เคยคุยกันแต่ทำให้ฉันยิ้มได้ ชีวิตฉันเหมือนชีวิตบ้าๆชีวิตหนึ่ง เคยมีคนหนึ่งด่าฉัน เกิดมาทำไมว่ะรกโลก เขาก็คงแค่ขำแล้วก็สนุกสำหรับเขา หากแต่มันไม่ใช่ฉัน ฉันที่ไม่เอาถ่านทำไรก็ยาก แต่เวลาทำฉันเหนื่อยนะ แล้วก็มาก แต่ก็ฉันยังคงไม่พร้อมที่จะทำมันต้นทุนก็ไม่มี ชีวิตมันก็ยากแบบนี้ละคะ คนที่ไม่เคยรู้อะไรเลย กับชีวิตรก เหมือนตามหาอะไรก็ไม่เคยเจอ ฉันไม่อยากท้อหรอกนะ แต่มันจะทำไงได้ล่ะ มันดูน่าสมเพชนะ พ่อกันแม่ทะเลาะกัน แถมไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง พี่ชายที่ไม่ว่าจะแย่หรือดีก็มีแต่คนจดจำสิ่งดีของเขา และคนอย่างฉันที่พยายามซื่อตรง กลับถูกมองข้ามเหมือนไร้ตัวตน พวกไม่มีอะไรดี พวกที่เอาเปรียบได้ง่าย จะหลอกใช้เหมือนไร้ก็ได้ มีคนที่ชีวิตแย่กว่าฉันเยอะและเขาก็ทำทุกอย่างได้ด้วยตัวเขา มันก็เศร้านะหากแต่ฉันควรทำยังไงละ ออกมายิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แตะตูดไอ้พวกที่รังแกสิ บอกพ่อแม่ แต่ฉันก็ไม่มีใครที่ปรึกษาได้นอกจากตัวฉัน แม่ของฉันไม่เคยเก็บอะไรสักอย่างาที่เกี่ยวกับฉันหรอก เขารำคาญนะเขาเลยทำไปอย่างงั้น แล้วรู้ได้อย่างไงละ มันคงเหมือนสัญชาตญานที่รู้ว่าใครไม่ชอบ ฉันสังเกตมาตลอดเลยว่าแม่ไม่ชอบฉัน ตั้งแต่เด็ก ที่จำความได้ เขาไม่รู้ใจตัวเองหรอก อาจจะแสแสร้ง แล้วก็ทำๆไป
โลกที่รู้จักสำหรับฉันเป็นโลกแคบเหมือนนกที่บินไม่ได้ เป็นโลกที่ไม่เคยสวยงาม เป็นโลกที่ถูกมองข้าม เป็นอะไรที่แตกต่าง เป็นอะไรที่ถูกบังคับเป็นอะไรที่ถูกสั่ง เป็นอะไรที่อดทน เป็นอะไรก็ตามที่ชีวิตหนึ่งที่คุณจะบอกได้ว่าแย่ ฉันทำได้แค่รอคอยให้โตกว่านี้เพื่อจะอยู่คนเดียว มันลำบากนะ ชีวิตคนเป็นสัคว์สังคม ฉันมั่นใจมาตั้งนานแล้วละว่าฉันไม่เคยอยู่ร่วมกับใครได้ ฉันได้แต่ขอร้องให้เวลามันผ่านไป ให้เร็วกว่านี้ มันอาจเป็นการแก้ปัญหาที่แย่ แต่ก็ไม่อยากให้ความรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้ จะจบชีวิตตัวเองมันก็โง่เกินไป มันอาจจะแย่เพียงเพราะความคิดโง่ๆ ของฉันกับปัญหาที่ถูกละเลยจนแก้ไขไม่ได้ ขอบทความนี้ไม่ใครที่เจอเหมือนฉันก็พอ หรือให้แย่กว่าก็มีใครสักคนที่คอยช่วยคุณ เป็นกำลังใจให้ ฉันทำได้แค่อดทนในทุกวันก็พอ
โลกที่คุณเคยเจอมันเป็นยังไง?
ตั้งแต่เด็กๆแล้วที่ฉันไม่เคยมีอะไรดี สวยก็ไม่สวย ฉลาดก็ไม่ฉลาด เวลาเจอใครแกล้งฉันก็ป้องกันตัวเองนะแต่มันคงไม่มากที่ทำให้พวกเขาหยุด ฉันโดนมาตั้งแต่ป.2 จนมาถึงม2-3 ขนาดย้ายรร.แล้วยังเจอ ฉันบอกใครไม่ได้เลย กับพ่อแม่ที่เวลากินข้าวยังไม่เคยเอาใจใส่ อาจะมีแต่น้อย แถมตอนนี้แม่ฉันกำลังโกธรด้วยละ แล้วด่าฉันใหญ่เลย ในขณะที่ตัวเขาเองยังไม่เคยรู้จักฉันดีพอ ฉันก็โกธรเขานะเวลาฉันทำอะไรสักอย่างดีเขาก็ไม่จดจำ แต่เป็นเรื่องแย่มากกว่าที่เขาอยากจำ เพื่อนมันคงตีได้หลายความหมายสำหรับใครหลายๆคน แต่กลับไม่ใช่ฉัน เหมือนฉันอยู่คนเดียวบนโลกนี้เลย ฉันก็ไม่ชอบนะเหมือนฉันกำลังแบกโลกทั้งโลก ทั้งๆที่มีคนบนโลกหลายคนเดินสวนกับฉัน ฉันมองหาแรงบันดาลใจ สิ่งที่อยากทำแต่มันก็เคว้งเหมือนที่จับก็ไม่มี ฉันเหงาในทุกๆวัน ตอนเด็กๆฉันยิ้มและหัวเราะเยอะ ตอนนั้นมันเด็กมากๆ และฉันคิดว่าฉันมีทุกอย่างแต่ก็เป็นเพียงความคิดเด็กๆ ที่อีกไม่นานมันก็คงจบ ไม่เคยมีใครเข้าใจฉัน แล้วฉันต้องแก้ปัญหาให้พวกเขามาเข้าใจฉันเหรอ ฉันทำได้เพียงคิดว่า ชีวิตคนอื่นมันดีจัง ฉันก็ไม่ได้อยากเกิดมาหรอกนะ แต่ฉันก็มีชีวิตแล้วนี้ ฉันชอบหนังสือการตูนและฉันก็รักมันเลยล่ะมันเหมือนเป็นเพื่อนฉันที่ไม่เคยคุยกันแต่ทำให้ฉันยิ้มได้ ชีวิตฉันเหมือนชีวิตบ้าๆชีวิตหนึ่ง เคยมีคนหนึ่งด่าฉัน เกิดมาทำไมว่ะรกโลก เขาก็คงแค่ขำแล้วก็สนุกสำหรับเขา หากแต่มันไม่ใช่ฉัน ฉันที่ไม่เอาถ่านทำไรก็ยาก แต่เวลาทำฉันเหนื่อยนะ แล้วก็มาก แต่ก็ฉันยังคงไม่พร้อมที่จะทำมันต้นทุนก็ไม่มี ชีวิตมันก็ยากแบบนี้ละคะ คนที่ไม่เคยรู้อะไรเลย กับชีวิตรก เหมือนตามหาอะไรก็ไม่เคยเจอ ฉันไม่อยากท้อหรอกนะ แต่มันจะทำไงได้ล่ะ มันดูน่าสมเพชนะ พ่อกันแม่ทะเลาะกัน แถมไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง พี่ชายที่ไม่ว่าจะแย่หรือดีก็มีแต่คนจดจำสิ่งดีของเขา และคนอย่างฉันที่พยายามซื่อตรง กลับถูกมองข้ามเหมือนไร้ตัวตน พวกไม่มีอะไรดี พวกที่เอาเปรียบได้ง่าย จะหลอกใช้เหมือนไร้ก็ได้ มีคนที่ชีวิตแย่กว่าฉันเยอะและเขาก็ทำทุกอย่างได้ด้วยตัวเขา มันก็เศร้านะหากแต่ฉันควรทำยังไงละ ออกมายิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แตะตูดไอ้พวกที่รังแกสิ บอกพ่อแม่ แต่ฉันก็ไม่มีใครที่ปรึกษาได้นอกจากตัวฉัน แม่ของฉันไม่เคยเก็บอะไรสักอย่างาที่เกี่ยวกับฉันหรอก เขารำคาญนะเขาเลยทำไปอย่างงั้น แล้วรู้ได้อย่างไงละ มันคงเหมือนสัญชาตญานที่รู้ว่าใครไม่ชอบ ฉันสังเกตมาตลอดเลยว่าแม่ไม่ชอบฉัน ตั้งแต่เด็ก ที่จำความได้ เขาไม่รู้ใจตัวเองหรอก อาจจะแสแสร้ง แล้วก็ทำๆไป
โลกที่รู้จักสำหรับฉันเป็นโลกแคบเหมือนนกที่บินไม่ได้ เป็นโลกที่ไม่เคยสวยงาม เป็นโลกที่ถูกมองข้าม เป็นอะไรที่แตกต่าง เป็นอะไรที่ถูกบังคับเป็นอะไรที่ถูกสั่ง เป็นอะไรที่อดทน เป็นอะไรก็ตามที่ชีวิตหนึ่งที่คุณจะบอกได้ว่าแย่ ฉันทำได้แค่รอคอยให้โตกว่านี้เพื่อจะอยู่คนเดียว มันลำบากนะ ชีวิตคนเป็นสัคว์สังคม ฉันมั่นใจมาตั้งนานแล้วละว่าฉันไม่เคยอยู่ร่วมกับใครได้ ฉันได้แต่ขอร้องให้เวลามันผ่านไป ให้เร็วกว่านี้ มันอาจเป็นการแก้ปัญหาที่แย่ แต่ก็ไม่อยากให้ความรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้ จะจบชีวิตตัวเองมันก็โง่เกินไป มันอาจจะแย่เพียงเพราะความคิดโง่ๆ ของฉันกับปัญหาที่ถูกละเลยจนแก้ไขไม่ได้ ขอบทความนี้ไม่ใครที่เจอเหมือนฉันก็พอ หรือให้แย่กว่าก็มีใครสักคนที่คอยช่วยคุณ เป็นกำลังใจให้ ฉันทำได้แค่อดทนในทุกวันก็พอ