รักกับเวลา

เรามีเรื่องรบกวนจะถามหลายๆคน คือ เรารัก กับผู้หญิง คนหนึ่ง คบกันมา เกือบ 4 ปีแล้ว ก็มีบ้าง พี่ทะเลาะกัน โกรธกัน แต่เรา ก็ง้อเขาตลอดนะ เพราะเรารักเขา เขาก็บอก ว่าเขาก็รักเราเหมือนกัน ความรักระหว่างเรากับเขา มันเริ่มจากการ ที่เรารักเขาข้างเดียว และเขา ตอบรับรักเรา เพียงเหตุผล ที่ว่า ไม่อยากเสียคนดีๆคนนึงไป หรือเพื่อนคนนึงนั่นเอง คบกับเรา ก็รอวันเลิก เลิกในที่นี้ หมายความว่า คือรอวัน ที่เราไปเจอคนใหม่ แล้วไปจากเขาเอง แต่เจ้ากรรม เราก็ยังรักเขาเหมือนเดิม ทั้งทั้งที่เขาพยายามทำตัวแย่ใส่ตลอด อันนี้อดีตนะแค่เราอยากเล่าให้ฟัง จนถึงจุดจุดนึง เป็นจุดที่เขาเริ่มรักเรา ค่อยๆเริ่มรักขึ้นเรื่อยๆ รักขึ้นเรื่อยๆ จนอาจจะถึงจุดที่เขาบอกว่ารักเรามากที่สุด คงเป็นเพราะเราทำตัวเสมอต้นเสมอปลายมาโดยตลอดตามตื้อเขาตั้งเเต่ม.1 ม.5ถึงได้เป็นเเฟน เขาก็กลัว ว่าเราจะแก้แค้น ที่อดีต เขาเคยทำไม่ดีกับเรา แต่เราไม่เคยคิดเเบบนั้นเลย ตอนนั้นเราก็อยู่มอปลาย ตอนนี้เราก็ขึ้นมหาวิทยาลัยแล้ว ตอนนี้เราก็คบกันอยู่นะ แต่ก็ ครอบครัวเรา ไม่ได้เป็นคนที่ร่ำรวย จะต้องหาเงินส่งตัวเองเรียน เเต่เราก็ดูแลเขาได้นะ ก็ใช้ชีวิตแบบปกติ ไปกินข้าวก็ไป มีเวลาก็ไปเที่ยวกับเขา ไปทำขนมให้กิน ไปเที่ยวบ้านบ้างไปคอนโดเขาบ้าง บางครั้งเขาก็ไม่อยู่หอแล้วบ้าง แต่ก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันนะ เพราะเรายังเรียนอยู่ แต่ปัญหามีอยู่ว่า เราไม่รู้ว่า เขาไม่เข้าใจเรา หรือเราไม่เข้าใจเขา คือเรามาเรียน ในกรุงเทพฯค่าใช้จ่ายมันก็เยอะละทางบ้านก็ไม่ดูแลเราเราก็ทำงาน ทำงานทั้งสอนพิเศษ เป็นผู้ช่วยสอน กับอาจารย์ที่มหาวิทยาลัย เราก็ไม่ค่อยมีเวลา โทรศัพท์ก็ไม่ค่อยได้เล่น ถ้าไม่ใช้เวลาเรียนฮ่าๆๆ เวลาเรียนชอบแอบเล่นโทรศัพท์เพราะเวลาทำงานก็ไม่อยากให้ใครเขาว่า ก็เป็นเวลาที่เธอรับไม่สามารถติดต่อเราได้เพราะเราไม่ได้อยู่กับโทรศัพท์โทรมาแล้วก็ไม่ได้รับ line มาแล้วก็ไม่ได้ตอบเพราะไม่มีเน็ต wifiไม่ถึง มันก็เป็นสาเหตุที่เราที่เราทะเลาะกันบ่อยครั้งน่ะ เธอไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ ที่เราเป็นแบบนี้ เราพยายามอธิบายให้เธอเข้าใจหลายครั้งในเวลาที่เราดีกันแล้ว เธอก็บอกว่าเข้าใจ แต่ก็นั่นแหละเมื่อเวลาผ่านไป เธอก็เหมือนเป็นแค่รับรู้ ฉันยังรักเธอนะเรารักเธอมากมาก แต่เราก็ไม่เข้าใจอ่ะ ว่ามันยากแค่ไหนอ่ะกับคนคนนึง ภาวะใช้ชีวิตในกรุงเทพ คนเดียวต้องทำงาน เรียนแบบมีเวลาให้กับความรัก ชีวิตส่วนตัว งาน และทางบ้าน ฉันคิดว่ามันสุดยอดแล้วนะ ไม่ใช่เราไม่มีเวลาให้เขาเลยเราเรียนที่เดียวกัน เราเรียนคนละคณะ ถ้ารู้เช้าแล้วก็มาเจอกันอีกเข้าด้วยกัน เวลาเรียน ก็นั่นแหละอย่างที่บอก แอบเล่นโทรศัพท์ก็ไลน์คุยกับเขา เเต่เราจะโทรศัพท์ไว้ก็คือเวลาทำการงานเราไม่รู้อ่ะ ว่าเขาคิดอะไรอยู่ เหมือนเวลาทะเลาะกันเรื่องนี้เขาชอบบอกว่า เมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย ใช่สิตอนนี้เขารักแกมากแล้วนี่ แต่ในความคิดเราเราคิดว่าคนเรามันโตขึ้นไหมเนี่ย ตอนนั้นละอายุเท่าไหร่ ตอนนี้อายุเท่าไหร่เราโตขึ้นกว่าตอนตอนตั้งหลายปี เรามีหน้าที่รับผิดชอบ และเราจริงจังกับเขาอ่ะ ถ้าคิดว่า เราเป็นคนที่ไม่มีอะไรเลยอ่ะ เราควรที่จะทำอะไรสักอย่างน่ะ  เพื่อเป็นหลัก ประกัน ที่มั่นคงสำหรับเขาว่าเราดูแลเขาได้ เราพยายามหาเงินเท่าที่หาได้ในชีวิต นิสิต เพื่อโตไป จะได้มีชีวิตที่ดี จะได้ดูแลเขาได้ อึดอัดทุกครั้งด้วยอ่ะเวลาทะเลาะกันเรื่องไม่มีเวลาเราคิดว่าเราแบบรู้นะ เพราะว่าอยู่ตรงว่าเป็นเช่นเสาอาทิตไหนที่ระหว่างจากการสอนพิเศษเราก็พาเขาไปเที่ยว ไปกินด้วยกัน ทำขนมกินกัน เพราะวันหยุดเราก็สอนพิเศษแค่วันละ 2 ชั่วโมงมันก็มีเวลาให้เขาเยอะแยะ ถ้าอยากฟังความคิดเห็นกับคุณเพื่อนๆทุกคน ข้อคิดเห็นเป็นยังไง อีกทีมันก็แค่เป็นเรื่องที่อยากระบาย ไม่รู้จะพูดยังไงรู้จะพูดกับใคร ขอบคุณนะที่รับฟัง