สวัสดีค่ะ เราชื่อ มอมอ (นามสมมติ) เราแอบชอบรุ่นพี่มาได้ 5 ปีแล้ว เราเจอกันครั้งแรกที่โรงเรียนตอนที่จะแข่งกีฬา เราเห็นพี่เขากำลังซ้อมตะกร้ออยู่ ตอนที่เห็นพี่เขาครั้งแรกเราใจสั่นมากๆ คิดว่าพี่เขาน่ารักมาก เมื่อตอนนั้นเรากับพี่ยังไม่รู้จักกัน และตอนนั้นพี่พอมีแฟนแล้ว เราจึงได้แอบมองอยู่ห่างๆก้เท่านั้น ไม่กล้าแอดเฟรนไปกลัวเพื่อนเขาไม่รับเฟรนเรา ในตอนนั้นเรากับเขาก็อยู่คนละโรงเรียน และอายุห่างกันอยู่ 5 ปี
ในตอนเช้าของทุกวัน จันทร์-ศุกร์ พี่เขาจะไปโรงเรียนโดยการขับมอเตอร์ไซค์ไปและขับรถผ่านหน้าโรงเรียนเราทุกๆ 7 โมงเช้าทุกวัน ทุกวันฉันก็จะไปเกาะหน้าประตูหรือหน้าต่างเพื่อดูพี่เขาขับรถผ่าน พี่เขาจะจอดรถเติมน้ำมันที่ร้านขายของข้างๆโรงเรียนของฉัน และพี่เขาจะมาพร้อมกับนมและขนมปังทุกเช้า ขับรถไปดูดนมไป. เท่สุดๆอ้ะ555 และในที่สุดเราก็ได้ย้ายโรงเรียนไปโรงเรียนเดียวกันกับพี่เขา. ดีใจสุดๆอ่ะ. แต่มันก้เปนปัญหานะเพราะในตอนนั้นพี่เขาก็จะจบ ม.6 แล้ว. แล้วก้ยากที่จะส่องพี่เขาด้วย. ในขณะนั้นพี่เขาก็เลิกกับแฟนและโทรมอยู่หลายวัน หน้าตาดูเศร้ามากอ่ะ. เรารู่ว่าเขารักแฟนเขามากและแฟนเขาเป็นคนบอกเลิกทำให้เขาเจ็บมากขึ้น เราเห็นจึงกล้าที่จะแอดเฟรนพี่เขาไปและทักไปชวนพี่เขาคุยเพื่อให้หายเศร้า. แรกๆพี่เขาก็ถามไปยาวมาก. พี่เขาก็ตอบมาแค่คำสองคำ. เรารู้ว่าพี่เขาไม่อยากคุยแต่เราก็ชวนคุยชวนหัวเราะไป จนพี่เขาเปิดใจคุยกับเรา. ประโยคยาวๆก็ได้ออกมา. หลังจากนั้นพี่เขาก็ดูแฮปปี้มากขึ้น หัวเราะได้ และเล่นได้ตามปกติเมื่อแต่ก่อน แต่เรามันก็เก่งแค่ในแชทอะน่ะ พอเจอตัวจริงก็อายไม่กล้าพูดหา. คุยกับเขาแค่ในแชทเ่ท่านั้นเอง ก็แค่คนในแชทอ่ะน่ะ555 แต่ดูพี่เขาก็สดใสมากขึ้น. เมื่อพี่เขาเข้ามหาลัยแล้วเรารู้สึกว่างานคงมากจึงไม่ค่อยได้ทักไปคุยมากนะ แต่พอวันเกิดเขาวันเกิดเรา เขาและเราก็ไม่พลาดที่จะอวยพรวันเกิดกัน พวกเราห่างกันไปสักพักใหญ่ งานเราก็เยอะ. งานเขาก็เยอะ. เลยไม่อยากจะรบกวนเขา แต่ก็ส่องและคอยติดตามเขาเสมอ ยังอยู่และคอยให้กำลังใจพี่เขา. เราสนิทกันมาก มากซะจนทำให้ฉันหวั่นไหวมาก ตกหลุมรักมากมายก่ายกองเลยอ่ะ เนื่องจากงานเราเยอะจึงไม่ได้ไปที่โรงเรียนที่เราเจอกันครั้งแรกเลย. และไม่ได้ค่อยเจอหน้าพี่เขาสักเท่าไหร่ เดือนนึงก็เจอประมาณสองสามครั้งเท่านั้น หลังจากนั้นฉันก็ได้ลองทักพี่เขาไปคุย พี่เขาก็บอกว่ารอทักมาอยู่ เราจึงถามว่าทำไมไม่ทักมา พี่เขาบอกว่า กลัวรบกวน อยู่ว่างๆอ่ะ. เราจึงกลับมาคุยกันโดย ไม่รู้สถานะ เป็นพี่น้องกันละมั้ง เห้อ!!! เราก็คิดเสมอว่าเราจะทักไปรบกวนพี่เขาแต่พี่กลับคิดว่าเขาจะรบกวนเรา เห้อ!!! เราจึงไม่ด้คุยกันร่วมเดือน จะคิดยังไงล่ะแต่มันก็ไม่ใช่ว่าไม่ดีเสมอไปนะ. ทำไมเรารู้ว่าพี่เขาก็คิดถึงเราอย่างที่เราคิดถึงเขาเช่นกัน ของขวัญวันเกิดที่พี่เขาให้มาเราก็ไม่กล้าแตะ ดูแลเป็นอย่างดี ฉันคิดอยู่เสมอว่าไม่ว่าจะห่างเหินกันเท่าไหร่ แต่ความรู้สึกที่มีให้กันก็ยังเชื่อมให้เราคิดถึงกัน. และรู้สึกว่ามีกันอยู่ข้างๆ แต่ก็นะ พี่เขาคงจะคิดแค่พี่น้องเท่านั้นละมั้ง. เราไม่กล้าที่จะสารภาพรักไปเพราะกลัวความสนิทสนมของเราจะไม่เหมือนเดิมและฉันต้องมานั่งร้องไห้เสียใจภายหลัง มันเจ็บ!!! ขอปค่มีกันและกันแบบนี้ได้ไหม. หริอว่าพี่เขาจะเริ่มรู้สึกกับเรามากกว่านี้นะ พี่เขาจะชอบเราหรือป่าวค่ะ
พี่เขาจะคิดยังไงกับเรานะ บอกที
ในตอนเช้าของทุกวัน จันทร์-ศุกร์ พี่เขาจะไปโรงเรียนโดยการขับมอเตอร์ไซค์ไปและขับรถผ่านหน้าโรงเรียนเราทุกๆ 7 โมงเช้าทุกวัน ทุกวันฉันก็จะไปเกาะหน้าประตูหรือหน้าต่างเพื่อดูพี่เขาขับรถผ่าน พี่เขาจะจอดรถเติมน้ำมันที่ร้านขายของข้างๆโรงเรียนของฉัน และพี่เขาจะมาพร้อมกับนมและขนมปังทุกเช้า ขับรถไปดูดนมไป. เท่สุดๆอ้ะ555 และในที่สุดเราก็ได้ย้ายโรงเรียนไปโรงเรียนเดียวกันกับพี่เขา. ดีใจสุดๆอ่ะ. แต่มันก้เปนปัญหานะเพราะในตอนนั้นพี่เขาก็จะจบ ม.6 แล้ว. แล้วก้ยากที่จะส่องพี่เขาด้วย. ในขณะนั้นพี่เขาก็เลิกกับแฟนและโทรมอยู่หลายวัน หน้าตาดูเศร้ามากอ่ะ. เรารู่ว่าเขารักแฟนเขามากและแฟนเขาเป็นคนบอกเลิกทำให้เขาเจ็บมากขึ้น เราเห็นจึงกล้าที่จะแอดเฟรนพี่เขาไปและทักไปชวนพี่เขาคุยเพื่อให้หายเศร้า. แรกๆพี่เขาก็ถามไปยาวมาก. พี่เขาก็ตอบมาแค่คำสองคำ. เรารู้ว่าพี่เขาไม่อยากคุยแต่เราก็ชวนคุยชวนหัวเราะไป จนพี่เขาเปิดใจคุยกับเรา. ประโยคยาวๆก็ได้ออกมา. หลังจากนั้นพี่เขาก็ดูแฮปปี้มากขึ้น หัวเราะได้ และเล่นได้ตามปกติเมื่อแต่ก่อน แต่เรามันก็เก่งแค่ในแชทอะน่ะ พอเจอตัวจริงก็อายไม่กล้าพูดหา. คุยกับเขาแค่ในแชทเ่ท่านั้นเอง ก็แค่คนในแชทอ่ะน่ะ555 แต่ดูพี่เขาก็สดใสมากขึ้น. เมื่อพี่เขาเข้ามหาลัยแล้วเรารู้สึกว่างานคงมากจึงไม่ค่อยได้ทักไปคุยมากนะ แต่พอวันเกิดเขาวันเกิดเรา เขาและเราก็ไม่พลาดที่จะอวยพรวันเกิดกัน พวกเราห่างกันไปสักพักใหญ่ งานเราก็เยอะ. งานเขาก็เยอะ. เลยไม่อยากจะรบกวนเขา แต่ก็ส่องและคอยติดตามเขาเสมอ ยังอยู่และคอยให้กำลังใจพี่เขา. เราสนิทกันมาก มากซะจนทำให้ฉันหวั่นไหวมาก ตกหลุมรักมากมายก่ายกองเลยอ่ะ เนื่องจากงานเราเยอะจึงไม่ได้ไปที่โรงเรียนที่เราเจอกันครั้งแรกเลย. และไม่ได้ค่อยเจอหน้าพี่เขาสักเท่าไหร่ เดือนนึงก็เจอประมาณสองสามครั้งเท่านั้น หลังจากนั้นฉันก็ได้ลองทักพี่เขาไปคุย พี่เขาก็บอกว่ารอทักมาอยู่ เราจึงถามว่าทำไมไม่ทักมา พี่เขาบอกว่า กลัวรบกวน อยู่ว่างๆอ่ะ. เราจึงกลับมาคุยกันโดย ไม่รู้สถานะ เป็นพี่น้องกันละมั้ง เห้อ!!! เราก็คิดเสมอว่าเราจะทักไปรบกวนพี่เขาแต่พี่กลับคิดว่าเขาจะรบกวนเรา เห้อ!!! เราจึงไม่ด้คุยกันร่วมเดือน จะคิดยังไงล่ะแต่มันก็ไม่ใช่ว่าไม่ดีเสมอไปนะ. ทำไมเรารู้ว่าพี่เขาก็คิดถึงเราอย่างที่เราคิดถึงเขาเช่นกัน ของขวัญวันเกิดที่พี่เขาให้มาเราก็ไม่กล้าแตะ ดูแลเป็นอย่างดี ฉันคิดอยู่เสมอว่าไม่ว่าจะห่างเหินกันเท่าไหร่ แต่ความรู้สึกที่มีให้กันก็ยังเชื่อมให้เราคิดถึงกัน. และรู้สึกว่ามีกันอยู่ข้างๆ แต่ก็นะ พี่เขาคงจะคิดแค่พี่น้องเท่านั้นละมั้ง. เราไม่กล้าที่จะสารภาพรักไปเพราะกลัวความสนิทสนมของเราจะไม่เหมือนเดิมและฉันต้องมานั่งร้องไห้เสียใจภายหลัง มันเจ็บ!!! ขอปค่มีกันและกันแบบนี้ได้ไหม. หริอว่าพี่เขาจะเริ่มรู้สึกกับเรามากกว่านี้นะ พี่เขาจะชอบเราหรือป่าวค่ะ