สวัสดีทุกคนที่เข้ามาอ่านค่ะ
ขอเล่าทั้งหมดแบบย่อนะคะ
เรื่องคือแฟนเราเป็นหนุ่มต่างชาติที่อยู่ในไทยและก่อนหน้าเราเขาก็ได้คบกับสาวเอเชียไม่รู้ว่าประเทศอะไรแต่ไม่ใช่ไทยเขาทั้งคู่คบกันมานานพอสมควรเลยโดยที่สำคัญคือฝั่งผู้ชายคือรักแฟนมากและเป็นคนเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ อันนี้คือแฟนเก่านะ
แต่ปัจจุบันเขาคบอยู่กับเราคบมาได้ซักพักแล้วเรากล้าพูดเลยว่าเขาเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดที่เราเคยคบมาเขาดีมากๆในทุกๆอย่างยอมทำทุกอย่างให้เราไม่เคยขัดอยากได้อะไรก็ซื้อให้ไม่เคยพูดก็ซื้อมาให้ เรารู้สึกว่าคนนี้ไม่เหมอืนคนอื่นที่คบมารู้สึกได้อย่างชัดเจนเราทำอะไรหลายๆอย่างที่ไม่เคยทำและเขาก็เหมอืนเป็นคนแรกสำหรับเราให้ทุกๆเรื่องและเขาเป็นคนที่โรแมนติกมากจนบางทีเราคิดว่าเขารักเรามากไป เพื่อนเราทุกคนก็อิจฉากันตามประสา
และอีกอย่างเลยเราชอบคิดว่าตัวเองไม่สวยพอเพราะเราเอเชียจะไปสู้สาวยุโรปได้ยังไงเราตำหนิตัวเองมาตลอดตั้งแต่ก่อนคบจนปัจจุบันและเขาจะพูดเสมอว่าเราสวยที่สุดในสวยตาเขา อีกอย่างเราเป็นแฟนที่เขาพาไปบ้านและพ่อแม่น้องสาวครอบครัวของเขาก็รู้จักเราเพื่อนเขาก็รู้จักเราไม่พอเรารู้จักกับพนักงานที่บ้านเขาทุกคนทั้งยามทั้งแม่บ้านทุกคนเลยรู้สึกเป็นกันเองมาก ปล.เขาอยู่คอนโด
จะมีอยู่พังนึงเขาแปลกๆไปดูนิ่งๆและถามอะไรก็ไม่ค่อยตอบเราทนมาหลายวันจนมันเริ่มแปลกหนักเราจึงไปคุยเปิดใจกับเขาและเขาก็บอกว่าแม่เขาป่วยเราก็โอเคเข้าใจแต่มันหนักขึ้นกว่าเดิมเราเลยคิดว่าโอเคแม่ป่วยเข้าใจแต่การเปลี่ยนไปเป็คนล่ะคนขนาดนี้คืออะไรเราเลยไปบอกเขาว่าเราก็เสียใจและเข้าใจและก็ระบายกับเขาและวันต่อมาเขาก็กลับมาเป็นคนเดิมแบบก่อนน้านี้เฉยเลยอย่างกับโดนของ
จนไม่กี่วันที่ผ่านมาเป็นวันเกิดเขาและก่อนหน้านี้เราเคยลอกถามว่าอยากได้อะไรแต่เขาตอบว่า "แค่คุณมาหามันก็มากพอแล้วแค่ได้เจอกันได้อยุ่ด้วยกัน" เราก็อ่ะๆได้ไปหาอยู่แล้วและเขายังขอเราว่าจะสักชื่อเราแทบชื่อแฟนเก่าเราเลยบอกว่าอย่าเลยอนาคตไม่แน่นอนไว้มันนานกว่านี้หรือแบบแต่งงานกันไปก่อนมั้ยแต่เขาก็ดื้อจะทำให้ได้เราเลยเขียนชื่อเราเป็นภาษาไทยให้เขา และเขาก็ขอให้เราพาไปให้วันเกิดเขา พอถึงวันเกิดเขาเขาก็เรียนเลิกเย็นมากและตอนกลางคืนก็ต้องไปครอบครัวซึ่งสรุปเขามาเจอเราไม่ได้เราเลยเอาของไปให้เขาที่บ้าน และเขาก็กลับบ้านมาก็ขอบคุณเราใหญ่และตอนเรากลับเขาก็เดินมาส่งเราแต่ครั้งนี้ไม่เหมือนที่ผ่านมาเพราะทุกครั้งเขาจะส่งเราที่ปากประตูบีทีเอสเลยแต่จะร่ำลาเราเหมือนเราจะไปออกสงครามเลยแต่ครั้งนี้เขาส่งแต่บันไดเราก็ถามไม่เดินขึ้นมาหรอสุดท้ายเราก็ดึงเขาขึ้นมาถึงปากประตูและก็แยกกันคราวนี้กลับเป็นเราที่ร่ำลาเขาแทน แต่เขาก็ยังส่งข้อความก่อนนอนอะไรปกติและยังขอบคุณเราบอกรักเราปกติ
พอมาตอนเช้าเราส่งอะไรไปก็อ่านแต่ไม่ตอบอีกเลยเราก็คิดว่าเรียนแต่ก็งอนบ้างเลยลบเพื่อนเขาออกและเขาก็ไม่ส่งอะไรมาอีกเราเลยคิดว่าเขาไม่เห็นแต่พอไปดูในอินสตาแกรมคือล่าสุดเขาฟอลโล่ผู้หญิงไทยคนนึงเราจึงทักไปถามผู้หญิงคนนั้นว่าเป็นเพื่อนหรือรู้จักแฟนเราหรอค่ะเขาเลยตอบว่าเขาขอโทษไม่รู้จริงๆว่ามีแฟนและเขาก็บอกว่า แฟนเราบอกเขาว่าโสด ตอนนั้นใจเราวาปมือชาเลยตั้งสติแอดแฟนกลับไปและส่งข้อความไปว่าคิดว่ารักกันอีกทั้งเราโทรไปแต่พักนึงเขาตอบกลับมาว่า "มันคืออะไรฉันไม่เข้าใจที่รักคุณมีอะไร" เราเลยคิดว่าเราคงคิดมากไปอีกอย่างหลักฐานก็ไม่มี(โลกสวยมากหลอกตัวเองเบอร์สุด) เราก็เลยบอกให้เขารับสายเราอยากคุยตอนนี้แต่เขาบอกไม่ว่างเราก็รอไปเถอะสรุปเราส่งอะไรไปอีกเขาก็อ่านไม่ตอบอีกเลย
จนไปดูอินสตาแกรมสรุปคือเขาบล็อคเรา เราเลยถามว่าบล็อคเราทำไมและจ้าาาาาเหมือนเดิมคืออ่านไม่ตอบเราเลยเอาของคนอื่นไปดูสรุปคือเขาลงรูปกับผู้หญิงอีกคนที่เป็นฝรั่งเหมือนกันเราก็แคปไปถามเขาก็ไม่ตอบขอไปเจอหน้าก็ไม่ยอมคือไม่ยุ่งอะไรกบัเราเลยแต่ก็ไม่บอกเลิกหรืออะไรนะเราร้องไห้มาตลอดเหนื่อยและเสียใจมากจนปรึกษาและตัดสินใจว่าจะไปคุยเราส่งข้อความไป
เรา:มีอะไรจะบอกนะไม่พร้อมเลย
เขา:ว่าไง (งงที่งี้ตอบ)
เรา:พิมพ์ไปปรมาณ50บรรทัดได้ยาวมากประมาณว่าเรารักเขามากแต่ทำไมทำแบบนี้$#*_@%3*!$$*()^$%คือมัมยาวมาก
เขา:พอดีใกล้สอบแถมมีเรื่องเคียดอ่ะขอโทษที่ไม่ได้บอกนะ (ข้ออ้างแน่ๆ)
เรา:แล้วรูปล่ะคือมีคนใหม่ทั้งๆที่คบเราเนี้ยหรอทำไมไม่บอกเลิกเราหรือบอกอะไรเราก่อน
เขา:นั้นมาแค่เพื่อนและใครบอกว่านั้นแฟนไม่ใช่ไม่ได้มีคนมใหม่ ปล.รูปซบไหลและแคปชั่นหัวใจ
เรา:แล้วตอนนี้เราเป็นอะไร
เขา:อย่างเป็นอะไร
เรา:เราเลือกได้ด้วยหรอก็พูดมา
เขา:เพื่อนสนิท?
ตอนนั้นเราน้ำตามาชาไปหมดรู้สึกบอกไม่พูดได้แต่พูดกับเพื่อนสินที่นั่งอยู่ข้างๆว่ากูทำไม่ได้กูเป็นเพื่อนไม่ได้พูดวนไปน้ำไห้วนไป
เรา:ขอไม่ให้คำตอบตอนนี้
เราทั้งคู้เลยตกลงว่าจะไปคุยกันพรุ่งนี้ที่บ้านเขาเราคิดว่าคุยต่อหน้ารู้สึกโอเคกว่า เรามีหลายคำถามเยอะมาก อะไรทำให้เปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ภายในไม่กี่คืน บล็อคเราทำไมถ้าผู้หญิงคนนั้นเป็นเพื่อน ที่ผ่านมาคืออะไร และเราเคยบอกเลิกก่อนนี้แต่เขาบอกเขาต้องการเรา งงไปหมด คือใจจริงๆเรายังอยากมีเขาต่อไปไม่อยากเสียเขาไปร้องไห้ตั้งแต่ตอนนั้นจนตอนนี้เราหวังว่าวันพรุ่งนี้การเจอกันจะมีความมายและช่วยให้เขากลับมายังมีความหวังอันน้อยนิด
ปล.วันเกิดเขาคือวันที่6ที่ผ่านมาจนวันนี้คือไม่มีวันเองและ เราต้องไปเจอเขาพรุ่งนี้แล้วและที่สำคัญวันครอบรอบด้วย
คนเราเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ภายในไม่กี่วันจริงหรอ
ขอเล่าทั้งหมดแบบย่อนะคะ
เรื่องคือแฟนเราเป็นหนุ่มต่างชาติที่อยู่ในไทยและก่อนหน้าเราเขาก็ได้คบกับสาวเอเชียไม่รู้ว่าประเทศอะไรแต่ไม่ใช่ไทยเขาทั้งคู่คบกันมานานพอสมควรเลยโดยที่สำคัญคือฝั่งผู้ชายคือรักแฟนมากและเป็นคนเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ อันนี้คือแฟนเก่านะ
แต่ปัจจุบันเขาคบอยู่กับเราคบมาได้ซักพักแล้วเรากล้าพูดเลยว่าเขาเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดที่เราเคยคบมาเขาดีมากๆในทุกๆอย่างยอมทำทุกอย่างให้เราไม่เคยขัดอยากได้อะไรก็ซื้อให้ไม่เคยพูดก็ซื้อมาให้ เรารู้สึกว่าคนนี้ไม่เหมอืนคนอื่นที่คบมารู้สึกได้อย่างชัดเจนเราทำอะไรหลายๆอย่างที่ไม่เคยทำและเขาก็เหมอืนเป็นคนแรกสำหรับเราให้ทุกๆเรื่องและเขาเป็นคนที่โรแมนติกมากจนบางทีเราคิดว่าเขารักเรามากไป เพื่อนเราทุกคนก็อิจฉากันตามประสา
และอีกอย่างเลยเราชอบคิดว่าตัวเองไม่สวยพอเพราะเราเอเชียจะไปสู้สาวยุโรปได้ยังไงเราตำหนิตัวเองมาตลอดตั้งแต่ก่อนคบจนปัจจุบันและเขาจะพูดเสมอว่าเราสวยที่สุดในสวยตาเขา อีกอย่างเราเป็นแฟนที่เขาพาไปบ้านและพ่อแม่น้องสาวครอบครัวของเขาก็รู้จักเราเพื่อนเขาก็รู้จักเราไม่พอเรารู้จักกับพนักงานที่บ้านเขาทุกคนทั้งยามทั้งแม่บ้านทุกคนเลยรู้สึกเป็นกันเองมาก ปล.เขาอยู่คอนโด
จะมีอยู่พังนึงเขาแปลกๆไปดูนิ่งๆและถามอะไรก็ไม่ค่อยตอบเราทนมาหลายวันจนมันเริ่มแปลกหนักเราจึงไปคุยเปิดใจกับเขาและเขาก็บอกว่าแม่เขาป่วยเราก็โอเคเข้าใจแต่มันหนักขึ้นกว่าเดิมเราเลยคิดว่าโอเคแม่ป่วยเข้าใจแต่การเปลี่ยนไปเป็คนล่ะคนขนาดนี้คืออะไรเราเลยไปบอกเขาว่าเราก็เสียใจและเข้าใจและก็ระบายกับเขาและวันต่อมาเขาก็กลับมาเป็นคนเดิมแบบก่อนน้านี้เฉยเลยอย่างกับโดนของ
จนไม่กี่วันที่ผ่านมาเป็นวันเกิดเขาและก่อนหน้านี้เราเคยลอกถามว่าอยากได้อะไรแต่เขาตอบว่า "แค่คุณมาหามันก็มากพอแล้วแค่ได้เจอกันได้อยุ่ด้วยกัน" เราก็อ่ะๆได้ไปหาอยู่แล้วและเขายังขอเราว่าจะสักชื่อเราแทบชื่อแฟนเก่าเราเลยบอกว่าอย่าเลยอนาคตไม่แน่นอนไว้มันนานกว่านี้หรือแบบแต่งงานกันไปก่อนมั้ยแต่เขาก็ดื้อจะทำให้ได้เราเลยเขียนชื่อเราเป็นภาษาไทยให้เขา และเขาก็ขอให้เราพาไปให้วันเกิดเขา พอถึงวันเกิดเขาเขาก็เรียนเลิกเย็นมากและตอนกลางคืนก็ต้องไปครอบครัวซึ่งสรุปเขามาเจอเราไม่ได้เราเลยเอาของไปให้เขาที่บ้าน และเขาก็กลับบ้านมาก็ขอบคุณเราใหญ่และตอนเรากลับเขาก็เดินมาส่งเราแต่ครั้งนี้ไม่เหมือนที่ผ่านมาเพราะทุกครั้งเขาจะส่งเราที่ปากประตูบีทีเอสเลยแต่จะร่ำลาเราเหมือนเราจะไปออกสงครามเลยแต่ครั้งนี้เขาส่งแต่บันไดเราก็ถามไม่เดินขึ้นมาหรอสุดท้ายเราก็ดึงเขาขึ้นมาถึงปากประตูและก็แยกกันคราวนี้กลับเป็นเราที่ร่ำลาเขาแทน แต่เขาก็ยังส่งข้อความก่อนนอนอะไรปกติและยังขอบคุณเราบอกรักเราปกติ
พอมาตอนเช้าเราส่งอะไรไปก็อ่านแต่ไม่ตอบอีกเลยเราก็คิดว่าเรียนแต่ก็งอนบ้างเลยลบเพื่อนเขาออกและเขาก็ไม่ส่งอะไรมาอีกเราเลยคิดว่าเขาไม่เห็นแต่พอไปดูในอินสตาแกรมคือล่าสุดเขาฟอลโล่ผู้หญิงไทยคนนึงเราจึงทักไปถามผู้หญิงคนนั้นว่าเป็นเพื่อนหรือรู้จักแฟนเราหรอค่ะเขาเลยตอบว่าเขาขอโทษไม่รู้จริงๆว่ามีแฟนและเขาก็บอกว่า แฟนเราบอกเขาว่าโสด ตอนนั้นใจเราวาปมือชาเลยตั้งสติแอดแฟนกลับไปและส่งข้อความไปว่าคิดว่ารักกันอีกทั้งเราโทรไปแต่พักนึงเขาตอบกลับมาว่า "มันคืออะไรฉันไม่เข้าใจที่รักคุณมีอะไร" เราเลยคิดว่าเราคงคิดมากไปอีกอย่างหลักฐานก็ไม่มี(โลกสวยมากหลอกตัวเองเบอร์สุด) เราก็เลยบอกให้เขารับสายเราอยากคุยตอนนี้แต่เขาบอกไม่ว่างเราก็รอไปเถอะสรุปเราส่งอะไรไปอีกเขาก็อ่านไม่ตอบอีกเลย
จนไปดูอินสตาแกรมสรุปคือเขาบล็อคเรา เราเลยถามว่าบล็อคเราทำไมและจ้าาาาาเหมือนเดิมคืออ่านไม่ตอบเราเลยเอาของคนอื่นไปดูสรุปคือเขาลงรูปกับผู้หญิงอีกคนที่เป็นฝรั่งเหมือนกันเราก็แคปไปถามเขาก็ไม่ตอบขอไปเจอหน้าก็ไม่ยอมคือไม่ยุ่งอะไรกบัเราเลยแต่ก็ไม่บอกเลิกหรืออะไรนะเราร้องไห้มาตลอดเหนื่อยและเสียใจมากจนปรึกษาและตัดสินใจว่าจะไปคุยเราส่งข้อความไป
เรา:มีอะไรจะบอกนะไม่พร้อมเลย
เขา:ว่าไง (งงที่งี้ตอบ)
เรา:พิมพ์ไปปรมาณ50บรรทัดได้ยาวมากประมาณว่าเรารักเขามากแต่ทำไมทำแบบนี้$#*_@%3*!$$*()^$%คือมัมยาวมาก
เขา:พอดีใกล้สอบแถมมีเรื่องเคียดอ่ะขอโทษที่ไม่ได้บอกนะ (ข้ออ้างแน่ๆ)
เรา:แล้วรูปล่ะคือมีคนใหม่ทั้งๆที่คบเราเนี้ยหรอทำไมไม่บอกเลิกเราหรือบอกอะไรเราก่อน
เขา:นั้นมาแค่เพื่อนและใครบอกว่านั้นแฟนไม่ใช่ไม่ได้มีคนมใหม่ ปล.รูปซบไหลและแคปชั่นหัวใจ
เรา:แล้วตอนนี้เราเป็นอะไร
เขา:อย่างเป็นอะไร
เรา:เราเลือกได้ด้วยหรอก็พูดมา
เขา:เพื่อนสนิท?
ตอนนั้นเราน้ำตามาชาไปหมดรู้สึกบอกไม่พูดได้แต่พูดกับเพื่อนสินที่นั่งอยู่ข้างๆว่ากูทำไม่ได้กูเป็นเพื่อนไม่ได้พูดวนไปน้ำไห้วนไป
เรา:ขอไม่ให้คำตอบตอนนี้
เราทั้งคู้เลยตกลงว่าจะไปคุยกันพรุ่งนี้ที่บ้านเขาเราคิดว่าคุยต่อหน้ารู้สึกโอเคกว่า เรามีหลายคำถามเยอะมาก อะไรทำให้เปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ภายในไม่กี่คืน บล็อคเราทำไมถ้าผู้หญิงคนนั้นเป็นเพื่อน ที่ผ่านมาคืออะไร และเราเคยบอกเลิกก่อนนี้แต่เขาบอกเขาต้องการเรา งงไปหมด คือใจจริงๆเรายังอยากมีเขาต่อไปไม่อยากเสียเขาไปร้องไห้ตั้งแต่ตอนนั้นจนตอนนี้เราหวังว่าวันพรุ่งนี้การเจอกันจะมีความมายและช่วยให้เขากลับมายังมีความหวังอันน้อยนิด
ปล.วันเกิดเขาคือวันที่6ที่ผ่านมาจนวันนี้คือไม่มีวันเองและ เราต้องไปเจอเขาพรุ่งนี้แล้วและที่สำคัญวันครอบรอบด้วย